every interesting thing is hidden
როცა არ იცი რაზე წერო, გაიხსენე გამოშვებული თაგუნიები.
ყველაზე დაფარულს უნდა ავხადო ფარდა ამ პოსტში იდეაში, ყველაფერი უნდა ვთქვა, რაც აქამდე ჩემზე არ იცოდით წესით, – ასეთია თაგ–ის ბუნება. [ აქ ანანოს პოსტის ლინკი,რომელიც ვერაფრით ჩავსვი : | და საღამოს ჩავამატებ.]
ვერაფრით ვიხსენებ რა შეიძლება იყოს ასეთი? უკვე რამდენისგან მომისმენია ორი სრულიად საპიროსპირო აზრი:
“ვაიმე, როგორ წერ ამდენს და ასე პირადულს საკუთარ თავზე, მე მასე ვერასოდეს დავწერ.”
“შენ თავზე რატო არაფერს ყვები? დავიჯერო არაფერი გაქვს მოსაყოლი? ასეთი ერთფეროვანი და უინტერესო ცხოვრება გაქვს?”
ორივე ფრაზებს განსხვავებული სოციალური წრის ადამიანები ისვრიან. მაგალითად, პირველს ამბობს ჩემი ბლოგის რეგიონელი მკითხველი, ჩემი ბლოგის უბრალოდ თავშეკავებული მკითხველი.
მეორეს? მეორე ვისგანაც მომისმენია უკვე დავწერე პოსტი – “გოგოშკური”.
ანუ რა ხდება: ერთი და იგივე ფაქტი კონკრეტული პიროვნებებისთვის განსხვავებულად აღიქმება:
ის, რაც ერთის აზრით თეთრია, მეორე თვლის, რომ შავია.
მაგრამ სინამდვილეში მხოლოდ მე ვიცი, რომ ის წითელი ან სულაც, ჩემი ბლოგის ფერია.
უცვლელი აქსიომები ბუნებაშიც აღარ არსებობს, ის კი რა არ გცოდნიათ არასოდეს ჩემზე, ვინმესთვის უკვე ყელში ამოსული ამბავი აღმოჩნდება, ვინმესთვის კი – ბომბა სენსაცია.
ამიტომ, მე თქვენ გულებს გავუფრთხილდები და რაც იცით იმაზე მეტს არაფერს გაგაგებინებთ :დ
ყველაზე შორეული ახალი წელი 2000წ. მახსოვს - მაშინ 10 წლის ვიყავი და ეხლაც არ მავიწყდება, როგორი შიშით გაფართოებული თვალებით შევყურებდი ახალ წლამდე წუთებით, წამებით ადრე კედელზე დიდ საათს, – მოსალოდნელი კატაკლიზმების და სამყაროს აღსასრულის მეშინოდა :დ [ პატარა და შტერი ბავშვი ვიყავი :დ ]
ერთი სევდიანი ახალი წელი მახსოვს კიდე (რატომღაც, ცუდი უფრო კარგად და დიდხანს მამახსოვრდება, ვიდრე კარგი (( ) : ზუსტად ვერ ვიხსენებ რისთვის, მაგრამ რაღაცაზე გამაბრაზეს და ახალ წლამდე წუთები სამზარეულოში კარადასთან იატაკზე ჩაცუცქულმა, მოკუნტულმა ტირილში გავატარე )) მაშინ არ მახარებდა არაფერი და ყველა და ყველაფერი ჩემ წინააღმდეგ ამხედრებული მეგონა…
კიდე რა მახსოვს იცი? გვერდიგვერდ ბინებში 2 სახლი გვაქვს, ჩემი მშობლები რომ დაქორწინდნენ მამა გვერდით ბინაში გადმოვიდა. ახალ წელს ყველანი ერთად ვხვდებოდით ტრადიციულად, მაგრამ ბაბუა მაინც პირველ სახლში რჩებოდა ხოლმე და მერე ამოდიოდა ჩვენთან – გარდაცვლილი მეუღლის სურათთან სანთელი უნდა დაენთო ))) 
ბოლო ახალ წელზე მოვყვები,ყველაზე სასაცილო თუ სატირელი მაინც ისაა : 2010 რომ ხდებოდა, უკვე 9 თვის შეყვარებულები ვიყავით მე და აჩო, მაგრამ ჩემებს მაინც არ ვეუბნებოდი, მხოლოდ რაღაც ლაითად იცოდნენ. ხოდა, ახალ წელს ტვალეტში ჩავიკეტე და იქ აჩოსთან ლაპარაკში უნიტაზზე მჯდომი შევხვდი :დ
ორივე ფეხით ვართ გახვეულნი მახეში , თანაც ისე, რომ ჩემით ვერ ვხვდებოდი და 
