My first car

ეს ის მომენტია, როცა სიტყვები ზედმეტია და ფაქტები, ამ შემთხვევაში – სურათები ყველაფერს მკაფიოდ აღწერს : ))

 

ინიციალები და 7-იანები ჩემს ახალ ოჯახში სიმბოლურია – უკვე მე5 777 გვყავს : ))

 

პ.ს. ჰო, კიდევ ერთი სიმბოლური დამთხვევაც:
ნულის, ერთისა და ორის კომბინაცია : 2011.10.01. მანქანა აწყობილია ამ თარიღში :ჯამფ:

ყველაზე სასიამოვნო მომენტი, განვლილი კილომეტრების ადგილას მხოლოდ 18კმ. და ფოტო-კადრი რამოდენიმე წუთის შემდეგ.

თავადის ასული

შინაგანად კუდაბზიკობა მაინც ზის ჩემში, ჩემშიც და თქვენშიც დარწმუნებული ვარ : D

ნუ, ჩემ შემთხვევაში სხვანაირად ვერ იქნება მაშინ, როცა ამ “გაგანია” XXI საუკუნეში ჯერ კიდევ სიამაყით ვიღვსები ჩემი ბაბუის თავადობის ამბების გახსენებისას.

ბავშვობაშიც ზოგი თუ საყვარელ სათამაშოზე ან “ჟივაჩკებზე” ოცნებობდა, მე იმ ,დროზე ვოცნებობდი, როცა ოდესღაც ჩემი წინაპარი თავადი იყო:

წარმოვიდგენდი რომ არა ილია ჭავჭავაძე, ეხლა როგორ სიამოვნებით ვივლიდი საგვარეულო სასახლის გრძელ დერეფნებში, როგორ მედიდურად გადმოვდგებოდი აივანზე, მედიდურადვე გავცემდი ბრძანებებს და ათასი ასეთი კვერცხობა : D

თავის დროზე სინდისიც კი მქენჯნიდა წმინდანი ილია ჭავჭავაძის აუგად მოხსენიების გამო და ამაზე მოძღვარსაც ვესაუბრე- აი, ამ დონეზე გამიტაცა საკითხმა : D

ეხლა ეს ყველაფერი რატო გამახსენდა უკვე ტემიდან გადახვევა გამოვა, მაგრამ იყოს მაინც ჩემი ფიქრები აქ.

მერე ის გლეხებიც მეზიზღებოდა ვინც ბაბუაჩემის მამას სასახლე დაუწვეს. ეხლა ვხვდები რომ ის ისეთი  ვერ იქნებოდა მულწიკებში რომ ვხედავდი ხოლმე, მაგრამ იმ დროისათვის ჩემი საგვარეულო სასახლე უზარმაზარი იყო და თითოეული თავადის ასულისათვის ცამდე აზიდული ბროლის კოშკებით იყო შემკული : ))

ამიტომ ყოველთვის ვამაყობდი ჩემი გვარით და ისიც მეამაყებოდა, რომ აჯანყებისას ცეცხლწაკიდებული “ჩემი სასახლიდან” საბოლოოდ ჩემ დიდ ბაბუას და მის 3 ძმას სათითაოდ სახლები აუშენებიათ – აი, ნახე რამხელა იყო, რომ გადამწვარიდანაც კი 3 ჩვეულებრივი სახლი გამოვიდათქო : D

აი, ასეთი მეოცნებე და ნოსტალგიით გაჯერებული ბავშვობა მქონდა და ცოდვა გამხელილი ჯობია დღემდე მომყვება საკუთარი გვარის სიამაყე : ))

ეხლა კი წავედი, სანამ სიამაყისგან გაფხორილ ინდაურს თუ ფარშევანგს დავმსგავსებივარ : D

bad mood

არანაირი საახალწლო განწყობა, მოწამლული ვარ და პირშიც ‘ლუკმა არ ჩამდის’.

პირველად მაქვს მგონი ასეთი მუდო წინასაახალწლო განწყობა. ეხლა ერთადერთი, რაც მახსენებს რომ საახალწლო დღეებია ის ქალია ეხლა ოთახიდან ოთახში რომ დადის და ‘საპრაზნიკო უბორკას’  გვიკეთებს.

წეღან ტექნო ბუმში გავედი – ჩემთან ახლოსაა და ამიტომ, კარებშივე კალათით ხელში წითლად ჩაცმული გოგო შემომეღიმილა და ყველაზე იაფფასიანი კამფეტები შემომთავაზა–   ტბ–ის მარკეტინგის განყოფილებავ , თუკი მყიდველების განწყობაზე ზრუნავთ იქნებ  უკეთესი ტკბილეული შეგერჩიათ და  ვაშლის ჯემიანი საწუწნი კამფეტების ნაცვლად შოკოლადის კამფეტებით დაგეწყოთ.

ამაზე ეხლა ბებიაჩემი  და მისი ოქროსფოჩებიანი შოკოლადის კამფეტები გამახსენდა– ესეთი ეხლა რატომღაც არსად შემხვედრია– გემო არ მახსოვს მაგრამ ულამაზესი ოქროსფერი ფოჩები ქონდა და ახალი წელი მის გარეშე ვერც წარმომედგინა.

უსაქმურ–მოწყენილობით რომ მოვკვდი გუშინ 8ზე  სასეირნოთ გამოვედით, აღარასოდეს დავუჯერებ რჩევებს– ეხლა უარესად ვარ , ყველაფერი მტკივა, მშია და  არაფერის ჭამა არ  მინდა.

დღეს ჩემ ექიმსაც დავურეკე და მობაილ დიაგნოზი – მოწამვლა დამისვა.

დასაზუსტებლად და სამკურნალოდ მისვლა ეხლა მესიკვდილება, ისედაც ცუდად ვიგრძენი თავი დღეს მანქანაში.

არ ვიცი,  ოდნავ მაინც რაც  გამაჩნდა საახალწლო განწყობილება ისიც გამიქრა.   არაფერი არ მინდა და ამავე დროს ვგრძნობ რომ  ყველაფერი მაკლია.

იმედი მაქვს მალე გადამივლის.

უსათაოუროდ

საერთოდ აღარ მინდა(შემიძლია) წერა, მითუმეტეს წეღან ფბ-ზე ისიც ვერ გავარკვიე ონლაინ ფრენდები როგორ გადმომეტანა მარჯვნიდან მარცხნივ. აი, ასე დავ-სოციალ-დეგრადირდი.

როგორც ყველა დასაწყისი ესეც კვერცხობა იქნება – გადავეჩვიე პოსტების წერას, მაგრამ მაინც უნდა დავიწყო.

არც ვიცი რაზე გელაპარაკოთ, ვიცი თვითონ მოვა სათქმელი, – აქამდე თუ ‘უსახლშიწესიერინტერნეტობით’ ვიმართლებდი თავს ეხლა მაინც მაქვს ნორმალური ნეტი და wp-ს მონა-მორჩილსაც მეტი აღარაფერი დარჩენია ბლადუნზე გელაპარაკოთ.

ჰო, სტანდარტულად ახალ წელს მოგილოცავთ, არადა სულაც არ მელოცვინება და და ჯერ ვერ მიხარია აჭრელებული ნათურები, სახლში არც თოვლის ბაბუა დამიდგავს და ჯერ არც საახალწლო საჩუქრები მიყიდია.

ჰო, საახალწლო საჩუქრებზე გამახსენდა- მთლად საჩუქარიც არ არის, მაგრამ საახალწლოდ უმშვენიერი სიურპრიზი მომიწყო კეთილმა ბატონმა ზურაბმა/არჩილმა- ნეტი + Wi-Fi >>> სამსახურიდან წამოხვედი და სახლში ძალიან რომ არ მოიწყინოვო.

სიმართლე გითხრა, უსაქმობის გამო მოწყენასაც არ ვუჩივი, ჯერ არ მომბეზრებია როცა მინდა გაღვიძება/ჭამა/ჩაცმა/დახურვა და 2ს ნახევარზე სამსახურიდან დაბრუნებული ოჯახის წევრების გამასპინძლება.

როგორი დიასახლისი ვარ ? საჭმელების კეთება ჯერაც არ დამიწყია, ჯერ მხოლოდ სტანდარტული როგორც ყველამ იცით კარტოფილი-კვერცხი-შეწვა-მოხრაკვა-სალათებით ვერთობი, ისიც ძალიან რომ მომიდება. არც მაღაზიაში დავდივარ, არც რამე საქმეებზე და არ მოგატყუებ და ცოტაც და გულის სიღრმეში შემომეპარება შიში- ფქვილში ამოსვრილ ცოლად არ ვიქცე. მარა ამის ჯერ 1% შანსიც კი არ არის.

სამაგიეროდ ასეთი უსაქმურობის შედეგი სახეზეა +10 კილოგრამის სახით და დიდი იმედი მაქვს ამ ზაფხულს მთლიანად დავაგდებ წონას და ჩვენ ფორმაში ჩავდგები.

სხვა? ბლოგი მომენატრა, პოსტები მომენატრა და ის შეგრძნება დეშბორდში შემოსულს დაუდასტურებელი კომენტარების ზღვა რომ გხვდება.

ხო, ამ გახსენებაზე ზღვა გვენატრება კიდე მე და აჩოს, მაშინ ვერ ვხვდებოდით რა ბედნიერები ვიყავით…

ეხლა წავედი, დაველოდები იქნებ ვინმეს კიდევ გიგდიათ ჩემი ბლოგის ლინკი სადმე რიდერში, მკითხველებს ველოდები.

ადრენალინი

დღეს ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ

მემგონი მორჩა და დასრულდა ჩემი კვირაზე დიდხნიანი გლოვის  ეპოქა : D

დღეს ანანომ დამირეკა და უუუუძალიანმაგრესი რაღაცა მითხრა : ))

მომენტალურად მომეხსნა ყველა დაძაბულობა და მგონი მართლა პირველად გავიღიმე მთელი ამ დროის მანძილზე. ხვალ საღამოსთვის უკვე დაზუსტებით მეცოდინება ყველაფერი და აქაც მერე დავწერ რა ხდება და როგორ …

და კიდევ ერთი პოზიტივი ^_^

დღეს ვიგრძენი რა არის “ექშენი” და “მოუვმენთი” ნაზავში : D

პირველად ვიჯექი სკუტერზე და აი ძაააააააააააან მაგარი იყო!

აი, ხო არც ისე დიდ პერიფერიაზე ვატარებდი,- კოსტავაზე გეპეიდან მაკდონალდსამდე და უკან წრეზე – მაგრამ ააააააააააააააააააააა ვიგრძენი ძააან  ბევრი ადრენალინი.

ამდენი მანქანითაც არ მიგრძვნია ვიწრო ქუჩაში ადგილიდან მომენტალურად ძალიან სწრაფად რომ ვძრავ ან უცებ გაზს რომ დავადგავ და გამაფრენს ხოლმე.

აი, დღევანდელი საერთოდ საერთოდ სხვა შეგრძნება იყო. სახელურებზე ხელს ვატრიალებდი – ანუ გაზს ვაძლევდი და წამიერად მივფრინავდი. ძალიან მაგრად გამისწორდა, მითუმეტეს რომ პირველად ვატარებდი.

ხოდა, აჩოს რაც ვიცნობ სულ უნდა მოტოს ყიდვა და მე მეშინოდა რომ არ დამტვრეულიყო, ამიტომ თავს იკავებდა, მაგრამ ეხლა უკვე ვიცი რა სასიამოვნოა ქალაქში ორბორბალზე სიარული, ამიტომ თანახმა ვარ : D

სახლში რომ მოვედი ინეტში დავსერჩე და ისეთი წყლის სკუტერი ვიპოვე, ზღაპრული ქალთევზები და სირინოზები მონაგონია : D

ძააან მაგარია, თან ძალიან ძვირიც არ ღირს. ამიტომ ვისაც უნდა შეუძლია ეხლავე გამოიწეროს და ამ სეზონზე უკვე მოასწრებს ამითი ტალღებში ნებივრობას : ))

ამჯერად ველოსიპედები უკვე აღარ გვყოფნის და ოდესმე- სულ მალე მოვა დრო როცა ასე მოვივლით საქართველოს :  D

ოძისი

როგორ დავიწყო არ ვიცი, ნოუთებში წერა არ გამომდის ხოლმე, მაგრამ სახლში კომპი არ მაქვს : (( სამაგიეროდ მაქვს ინტერნეტი, რომელსაც ვერაფერში ვიყენებ : ((
ამიტომ ეხლა ავტობანიდან ერთ-ერთ გადასახვევში დიდი ალვის ხის ძირში ვწერ ამ პოსტს ნოუთში.

დილით მე, აჩო, სალო და სანდრო სოფელში წავედით. სოფელს ქვია ოძისი და თბილისიდან ძალიან ახლოს– ახალგორის რაიონში მდებარეობს, – სულ 5 წუთის სავალია ჩემი ჭიშკრიდან იქამდე.

ახალგორში ეხლა ქართველებს აღარ დაგვედგომება,- რუსის “ცუდი ბიძიები” ბატონობენ. ამიტომ იმ ადგილებში, სადაც სულ რაღაც 3-4 წლის წინ ყოველ ღამე დავსეირნობდით ხოლმე ბირჟიდან წამოშლილი ბავშვები, სადაც ზაფხულის ყოველ მცხუნვარე დღეს არხის სათავეზე ვაღამებდით ხოლმე გოგო-ბიჭები, სადაც ტბაზე სათევზაოდ დავდიოდით, მთაში სოკოს ან მაყვლის მოსაკრეფად, დღეს რუსის ჯარი დგას და მხოლოდ მკაცრად განსაზღვრულ პიროვნებებს უშვებს იმ ტერიტორიაზე. :პატრიოტი:

ამიტომ ბავშვობის მოგონებები კარგად უნდა შევინახო, სანამ ჩვენი პრეზიდენტი რამეს  მოახერხებს და დაუბრუნებს ჩემ საყვარელ ადგილებს საქართველოს ტერიტორიას.

ოძისზე ადრეც ვწერდი ხოლმე ბლოგზე, აჩოც უკვე კარგად იცნობს – მე-3 ზაფხულია ხშირად უწევს ჩამოსვლა….

ჰოდა, მშვენიერ განწყობაზე მივიოდით და მივიმღეროდით

,

გზად ველოსიპედისტების ჯგუფს გადავეყარეთ, იქვე გზის პირად წყაროც აღმოვაჩინეთ და ერთად განვაგრძეთ გზა, ოღონდ ამჯერად უკვე მე ვიჯექი საჭესთან. ასე მივაღწიეთ სახლამდე.

ჩვენი ერთად ნახვა ყველას გაუხარდა, აჩოს შიშველი უცხოელივით უყურებდნენ მეზობლები :დ სმა-ჭამა დიდად შესარიგის შემდეგ წავედით ეკლესიაში – რაც იყო მიზანი ჩვენი ვოიაჟისა: ჯერ კიდევ შარშან ზაფხულს, როცა პირველად დაველაპარკე მოძღვარს აჩოზე, მაშინ მთხოვა გამაცანიო და მას მერე მხოლოდ ეხლა მოვახერხეთ ერთად ჩასვლა.

აღსარება ჩავაბარე მამა დავითს და ისეთი, ისეთი ჰაეროვანი და რაღაცნაირი ამაღლებული განწყობით ვიყავი რომ გამოვედი , რომ მეგონა დავფრინავდი. ბევრ რამეზე ვესაუბრე მამაოს, რჩევაც ვკითხე ერთი  გადაუწყვეტელი საკითხის შესახებ – ჯვრისწერა – და დამეხმარა : )) ისეთი საყვარელი და სათნო მამაოა მამა დავითი…

მერე აჩოც გავაცანი და გაესაუბრა და ზოგადად მღვდლებისადმი აჩოს სკეპტიკური განწყობის მიუხედავად აჩოც დადებითად განწყობილი გამოვიდა კელიიდან: მომეწონა შენი მოძღვარიო ….
მალე აჩოც ჩემი სულიერი ძმა გახდება : ))

ძალიან “სავსე” გამოვედით ეკლესიიდან, ემოციურად სასიამოვნოდ დამუხტულები : ))

იქიდან წყაროზე ჩავისეირნეთ და ცოტა დავუბრუნდით რეალობას:

 მე და ფონზე აჩო და სანდრო ;  მე და აჩო ჩახუტებულები

ესეც ჩემი ძმაა, ჩემი საყვარელი სანდრო : ))

 სანდრო,  მე და სანდრო .

სალო – ჩემი და

ესეც ჩემი ბოდი გარდი ყველგან და ყველა სიტუაციაში.

საღამოობით აქ ჩამოსვლა ყველაზე მეტად გვიყვარს ხოლმე, ადრე აქ გზის პირას ლამაზი სკამები იყო და ყველაზე მიმზიდველი ადგილიც საბირჟაოდ ^_^  ეხლა? ეხლა გზა მოასწორეს და ბირჟაც დაიშალა :დ

ერთმანეთს ღიპებს უსინჯავენ

და ბოლოს როგორც იქნა დავბრუნდით სახლში, სადაც კიდევ ერთხელ გაშლილი სუფრა დაგვახვედრეს :დ მაგრამ ამჯერად მხოლოდ სალოს გაკეთებული ტორტით დავნაყრდი, და უნდა ვთქვა, რომ უგემრიელესი იყო. საალ, გაღიარებ :*

მერე უფროსებმა აჩოს მცირე ექსკურსი ჩაუტარეს მინი ადგილ-მამულების ამბავში :დ მეც გამოვიცვალე სამოსი და “ახალგაზრდობა გავიხსენე” : ))

ესეც სამი ჩემი უსაყვარლესი ადამიანი – შუაში ალექსანდრე : )) ჩემი პაპა (მე მყავს პაპა და მყავდა ბაბუაც- სახელებს ორივეს კუთხის მიხედვით ვეძახი/ვეძახდი)

და ბოლოს, რა იქნებოდა პოსტი თივის ზვინთან გადაღებული სურათიც რომ არ დამედო დესერტად :დ

სალო და სანდრო სოფელში დარჩნენ, ჩვენ კი წამოვედით, გზა ფანტასტიური იყო ერთად, თან ცოტა შემოგვაღამდა და საყვარელი მუსიჯის თანლებით მგზავრობა ორივეს მაგრად გვისწორდებოდა, მითუმეტეს, რომ სუუულ სულ ცოტა წვიმამაც დაცხო მეტი რომანტიკის შესამატებლად :დ

საქორწილო ციებ-ცხელება – vol1. რესტორანი

წინა-საქორწილო ციებ-ცხელება ნელ-ნელა გადადის პიკის სტადიაში.

ნელ-ნელა იმიტომ, რომ ლამის ყოველ საღამოს 12 საათამდე გამწარებულები დავრბივართ და ყველაფერს ვნახულობთ, ყველაფერს ვაფასებთ, ყველა შესაძლო შემთხვევებს განვიხილავთ … ვხვდებით საჭირო ადამიანებს, ვათვალიერებთ საჭირო ნივთებს. ერთი სიტყვით სრული აურ-ზაური იწყება ჩემთან და აჩოსთან საღამოს 4-5 საათის მერე.

მაგრამ ჯერ-ჯერობით შედეგი ნული : /

ჯერ რესტორანიც კი ვერ შევარჩიეთ რა გვინდა, სად გვინდა და როგორ გვინდა.

პარალელურ რეჟიმში არჩევს აჩოს მამაც, 2-3 დღის მერე ვხვდებით და ჩვენ-ჩვენ ვარიანტებს ვცვლით ხოლმე. მერე შემდეგ საღამოს მივდივართ და ერთმანეთის არჩეულ რესტორნებს დავივლით.

საბოლოოდ სულ ხდება, რომ როგორც ყოველთვის, ჩვენ რაღაც გვაკლდება, რაღაც დაგვრჩენია გასათვალისიწნებელი, მის არჩევანსაც ძირითადად ინტერიერ-ექსტერიერის გამო ვიწუნებთ და ბოლოს ყველაფრის თავიდან დაწყება გვიწევს.

ძალიან რთული და საპასუხისმგებლო ყოფილა საბანკეტო დარბაზის არჩევა. არ მეგონა ამდენი დეტალის გათვალისწინება თუ მოგვიწევდა, მაგალითად

• 
  

  ზოგან სკამის საზურგეებს ვიწუნებთ

• ზოგან სკამზე გადასაფარებლებს და

• ზოგგან საერთოდ ზოგადად სუფრის გადასაფარებლებს.

• ზოგან ჭურჭელი არ მოგვწონს

• ზოგან მაგიდის შესაძლო განლაგებები

• ზოგან საერთოდაც რესტორნის ფართია შეუსაბამო

• ზოგან პარკირების ფართი აქვთ ნული.

• ზოგან , ახლა უკვე ხო თბილისსა და მცხეთაში ლამის უკვე ყველა რესტორანი შემოვიარეთ და ყველაფრის თვითღირებულებაში უკვე მაგრად ვერკვევით, ხოდა ყველაფერი მისაღებია – დარბაზი არც ისეთი ლამაზი და ფართოა, მაგრამ ჯანდაბას, სცენის მდებარეობაც, მუსიკოსები საკაიფოდ უკრავენ, საჭმელების გაფორმება მისაღებია, პარკირებაც, დიზაინერიც ნორმალური ყავთ, მაგრამ ერთი ისაა, რომ ყველაფერი მაინც არაა იმ დონეზე, როგორიც გვინდა, რომ ჩვენ ქორწილში იყოს, ანუ უფრო დაბალი ხარისხისაა ერთი შეხედვით, მაგრამ არა უშავს, ამაზეც თანახმა ვართ, ოღონდაც რამე გადავწყვიტოთ, მაგრამ იმხელა ფასს ითხოვენ, რომ აი პროსტა სისულელეა ბაზარზე არსებულ ფასებთა შედარებით. ამ კონკრეტულ რესტორნებს არ დავასახელებთ, ასეთი რამოდენიმე შეგვხვდა თბილისსში არაფრით რომ არ ბრწყინავენ და გამოირჩევიან სხვებისგან, მაგრამ აი ფასები აქვთ, გულიანად მეცინება ხოლმე.

ეტალონად მყავს ‘კრუიზი’ და მის ფასებსაც კი აჭარბებენ, რაც სრული სისულელეა, აი, ძაან მარაზმი, კაკ მინიმუმ ‘კრუიზზე’ 1/3-ედით ნაკლები მაინც უნდა ღირდეს წესით. ამიტომ აქამც ვსტოპდებით.

რაც შეეხება კრუიზს, ჩვენ რიცხვში უკვე დაგეგმილია ქორწილი, ოღონდ მათაც ბე ჯერ არ მიუტანიათ, ამიტომ საბოლოოდ პასუხი ჯერ არ იციან, მაგრამ მათთვის პრიორიტეტი ის კლიენტები არიან, რადგანაც პირველად მათთან შეთანხმდნენ. რამოდენიმე დღე დარჩა სანამ მათთან საბოლოოდ გაარკვევენ სიტუაციას.

ამიტომ მაინც ვარჩევთ სხვა ვარიანტებს და რა ცუდია, რომ აი პროსტა გიჟს ვგავარ რა, ყველფრით მისაღები ვერ შევარჩიეთ. გუშინ საერთოდ ვფიქრობდი, დავიკიდოთ ქორწილითქო არც ამაზე ვარ უარზე უკვე

დღეს ვრჩები კაბის პირველ ეტაპს, ამაზე მომდევნო პოსტში ვისაუბრებ ^_^

ნიშნობა

უკვე ვხედავ, რომ ჩემი ბლოგი პირადულის გარდა ყველანაირ ბლოგს ემსგავსება, ამიტომ ვხსნი ფანჯარას და ვიწყებ წერას.

2 დღის წინ, 28 მაისს ნიშნობა მქონდა  : ))

ამიერიდან ოფიციალური საქმრო მყავს :დ და მეც საცოლედ ვითვლები, – რაღაცა სტრანნი გრძნობაა.

ჩემ ცხოვრებაში ახალი “ერა” იწყება. თავს უჩვეულოდ მშვიდად ვგრძნობდი ამ დღეს, ზედმეტი ემოციების გარეშე, – თითქოს ყველაფერი ისედაც ასე უნდა ყოფილიყო .

ჯერ–ჯერობით ეხლაც ვერ განვიცდი და ალბათ, ბოლომდე ვერ ვიაზრებ რას ნიშნავს სხვა სახლში გადასვლა, სხვა ხალხთან ცხოვრება, მათთან ოჯახის დაკავშირება. ნუ, ეს ვხვდები იმიტომაცაა, რომ ჩემთვის აჩოს ოჯახის წევრები უკვე დიდი ხანია ახლობელი ადამიანები არიან, მათთან თავს აქამდეც შინაურულად და კარგად ვგრძნობდი და მორცხვობის და მორიდების მომენტი არ ყოფილა.

ერთადერთი, ჩემ საკუთარ სახლში ვერ წარმომედგინა ერთად აჩოს მშობლები და ბებია განსაკუთრებით , მაგრამ ესეც წარმომადგენინეს და გამასიგრძეგანებინეს : ))

ისე, თავიდანვე, როცა ურთიერთობას ვიწყებდით მე და აჩო, იმ პერიოდში ყოველ დღე მარტო თბილისში ვნახულობდი ხოლმე, სხვანაირად ვერც წარმომედგინა და ვეუბნებოდი:

–შენ რუსთავში ვერ წარმომიდგენიხართქო.

მაგრამ მერე მალევე ჩამოვიდა და მაშინ პირველად მითხრა:

–აი, ხო წარმოგადგენინეო და კიდე ბევრ რამეს აგიხდენ და წარმოგადგენინებო!

ნუ, სიტყვა რომ შეასრულა ფაქტია, იმიტომ რომ ჩემი ცხოვრება ფაქტიურად აი თავდაყირა დააყენა, ოღონდ პოზიტიური გაგებით, მთლიანად სხვა რელსებზე გადამიყვანა.

შაბათის საღამოზე მოვყვები:

დილიდანვე კარგად გამოვიძინე და ნელ–ნელა დავიწყე თავის მოწესრიგება – იმ დღეს საოჯახო საქმეს მე რატომღაც, არავინ მავალებდა.

რაღაცნაირი ტკბილი დღე მქონდა: ჩემ სახლში ველოდებოდი უსაყვარლეს ადამიანს და ამჯერად მარტოს არა, – ნუ, ბანალური ვიქნები და ვიტყვი, რომ გადასარევი ოჯახი ყავს აჩოს. ბანალური იმ კუთხით, რომ მსგავს სიტუაციებში გოგონები ხშირად ასე საუბრობენ საქმროს ოჯახებზე, მაგრამ მე ისინი გუშინ და დღეს არ გამიცნია , უკვე 2 წელია ვიცნობ და ამიტომ ზუსტად ვიცი რასაც ვამბობ, – მართლა კარგი ხალხია, თბილი და მოსიყვარულე ადამიანები. გონიერებას ძალიან დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ ადამიანში და რაც მთვარია, ეს მათ არ აკლიათ.

რაღაცნაირი გრძნობაა, ძალიან მსიამოვნებს აჩოს ჩემს საქმროს რომ ვეძახი,  რაღაც პონტში მიტყდება კიდეც ეს ე.წ. “ძველმოდური” სიტყვები, მაგრამ ურთიერთობას ალამაზებს – სხვა ფაზაში შევედით.

მინდოდა სურათები დამედო, მაგრამ გადავიფიქრე …

მკითხველებო, საღამოს კაბები გაამზადეთ : ))

ვისაც სასმელი ადეგრადირებს

ვინ გამოვდივარ მე,  თუკი კარის მეზობლისგან გამოსულ “ვაიმე, მიშველეთ, მოკვდა”–ს განწირულ კივილზე ერთდერთი, რაც იმ წუთას მაფიქრდება არის:

– რა მეშველება, ეხალა როგორღა ჩავრთავ ხმამაღლა მუსიკას.

ადრეც მითხრეს:  – სხვისი გასაჭირი გულთან ახლოს არ მიგაქვს, როგორ შეგიძლია იმხიარულო როცა “ვიღაცას” უჭირსო/მოკვდაო : |

ნუ, საბოლოოდ კი გაირკვა, რომ  არავინ არ მომკვდარა და უბრალოდ, მთვრალი ქმარი ცოლს ახრჩობდა : |

მგონი ისევ ის ჯობდა ვინმე მომკვდარიყო ხო?

ყველაზე მეტად რასაც ვერ ვიტან არის მთვრალი კაცი – საუბარი მაქვს უაზროდ და გონების დაკარგვამდე მთვრალზე, რომელმაც არ იცის რას აკეთებს, შარზეა და მოკლედ რომ ვთქვა გამოლაყებულია : | ასეთი სიტუაციის  ატანა არ მაქვს .

თავიდან ისიც მოსიყვარულე შეყვარებული/საქმრო იქნებოდა, პრინციპში, ქმარიც ესეთვე გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა  უზომოდ გალეშილი ასეთ კონცერტს მართავს.

და ამ ყველაფრის მერე ცოლს ის ისევ ისე უაზროდ და უანგარიშოდ უყვარს  ♥

ეხლა ვფიქრობ: იქნებ ესაა ნამდვილი სიყვარული ყველა მინუსის და “გრეხის” მიუხედავად მაინც მასზე რომ ამოგდის მზე და  მთვარე,  მაინც მის გამართლებას და გამხნევებას რომ ცდილობ, მაინც რომ გინდა გააბათილო  მისი დანაშაული, იპოვო მიზეზი და სხვის თვალში გამოიყვანო : ))

ნუ, ეხლა აქ ბევრი იტყვის: ეგ სიყვარული კი არა მონური ბრმა მორჩილებააო, მასეთს პირველივე შემთხვევაზე უნდა დაახვევინოვო და ა.შ…

მაგრამ რა არის იცი? სიყვარული ესე ერთი ხელის მოსმით არ ქრება.

ვიღაცისთვის წლებია საჭირო მის დასავიწყებლად, ვიღაცას კი 1 წუთშიც გამოსდის – ნუ, რამდენად გამოსდის სინამდვილეში ესეც ცალკე საკითხია : ))

მთავარი კი ისაა, რომ შენ ცდილობ საყვარელი ადამიანი ჭობიდან ამოთრევას და ფეხზე წამოყენებას, შენი სიყვარულის და ბედნიერების დაცვას, რომ გაქვს იმედი , რომ ყველაფერი ჯერ კიდევ არ დაგიკარგავთ, რომ ყველაფერი ჯერ კიდევ არ დამთავრებულა და ისევ ძველებურად გინდა მის ყელზე ჩამოკიდებულმა ღამეები გაათიო.

რამდენი ხანი გაძლებს ასეთ სიყვარული? ასეთი ერთად ყოფნა?

ყველაფერი ხო ინდივიდუალურია და საკითხი აქაც ინდივიდუალურად წყდება: გააჩნია ვის რამდენი ხანი გაუქაჩავს მოთმინება : (( მთვარი ისაა, რომ “მერე” გული მაინც არ დაგწყდება, რომ რაღაც შეგეძლო და შენ ყველაფერი არ ცადე შენი ბედნიერებისათვის.

ჯადოსნური ღამე

ჭეშმარიტ ბლოგერს ევერესტის მწვერვალზეც, მთაში თოვლიან ნამქერში ჩარჩენილსაც უნდა ქონდეს ნოუთებში პოსტი დაწერილი და ვულკანიზაციაშიც, როცა მანქანა ამწეზე შვეულ მდგომარეობაში დგას და შენ წინა სავარძელზე მოკალათებული აღწერ, თუ როგორია დახრილ მდგომარეობაში წერა, როცა პერიოდულად მანქანაც ირყევა – ბორბალს უცვლიან.

2 საათი და 51 წუთი, სადღაც თბილისის გასასვლელში ვართ, უკანა სავარძელი ტიპიურ ამერიკულ ვიდზეა – ყველაფერი არეული და ერთმანეთზე დაყრილი – შოთის პურები, სოსისები, კეჩუპი, კოკა–კოლები, წყაროს წყალი, არაყი (გემოვნებით), მიწის თხილი, შემწვარი ქათამი და სულ სულ ძირში კარგად შეფუთლი ნაყინი, საბარგულში კი – 2 ცალი შამფური.

ვაგრძელებთ გზას, პოსტის გაგრძელებაც შემდეგ გაჩერებაზე დაიწერება.

================================================

აქ დამთავრდა ეს ნოუთიც, რომელსაც სამწუხაროდ, გაგრძელება აღარ ეღირსა დღეს .

თავიდანვე რაღაცნაირი ძალიან პოზიტიური დღე იყო, ჩვენს საყვარელ ადგილას მივედით, გზაში შებრაწულ ქათამს ბარკლებიც დავატეხეთ :დ ძალიან, ძალიან ცისფერი ცის ცქერით დავითხარე თვალები და სავსე ვიყავი ემოციებისაგან.

ის–ის იყო ცეცხლი უნდა აგვენთო შესაწვავად, რომ აჩოს დაურეკეს და უთხრეს – მეგობარი დაეღუპა : (( ავტოავარიაში : (( გაანათლოს ღმერთმა მისი სული : ((

უცებ გაგვიფუჭდა ორივეს განწყობა.

ეგრევე ჩავაბარგეთ ყველაფერი  და გასამხნევებლად და დასაზუსტებლად საერთო მეგობართან წავედით, იმიტომ რომ არცერთს გვჯეროდა, რომ ეს მართალი იყო …

მერე ბიჭები პანაშვიდზე ავიდნენ და იქიდან ცაწყლები, როგორ შემეცოდა სამივე : ( განადგურებულები ჩამოვიდნენ : (( მივხვდი, რომ მარტო ყოფნა ერჩიათ და აჩოს შევთავაზე, მე ანანოსთან წავალთქო, მიმაცილა სახლამდე და იქიდან დაიწყო ჩემი დიდი მოგზაურობა.

ვგიჟდები ამ გოგოზე, ჩემი უკვე რაღა ახალი, მაგრამ მაინც სიახლის სურნელდაკრული მეგობარია, ადამიანი, რომელსაც უსიტყოდ ვენდობი და რომელშიც ძლიერ დასაყრდენს ვხედავ.  ბოლო პერიოდები უკვე ძალიან მაკლდა მეგობრული სითბო და მე ამას Mrs.Mmarch-სგან ვგრძნობ : )) ასე  მგონია ანანო ისაა, ვინც ყოველთვის მაკლდა არსებობისთვის.

ის ეხლა უკვე დედამიწაზე იმ 3 ადამიანში შედის, ვისაც საერთოდ არაფერს ვუმალავ და თუ რამეა და უეცრად დაიბრიდა, იცოდეთ, რომ ჩემი ხელი ურევია :დ

მოგვიანებით აჩოც შემოგვიერთდა და თავი რასაც ქვია, ჩემ სახლში ვიგრძენი  :დ სამწუხაროდ, ხვალისთვის საქმეები მაქვს და ვერ დავრჩი, თორე ეხლა პოსტის წერის მაგივრად ძალიან ბევრს ვიჭორავებდით, პოკერს ვითამაშებდით, დავლევდით, მოვწევდით, ბავშვის ტირილით ყურებს ავიტკივებდით :დ თვალები ბოლით ამეწვებოდა და პირი გამოჯმიშრებოდა :დ ძალიან, ძალიან დამეძინებოდა, მაგრამ ამ ძვირფას დროს ძილისთვის დასახარჯად ვერ გავიმეტებდი.

ღამე? ჯადოსნურ ღამეს ხომ სანუკვარი სურვილებიც რეალობად იქცევა.

თავისუფლების ტკბილი მუღამი

თავისუფლებას მაშინ აქვს მუღამი, როცა მისი გემო გესმის.

ყველაფერი ხომ აღქმაზე და გემოზეა დამკიდებული – ძალიან, ძალიან მაგარია მხარ–თეძოზე წამოწოლა და spare time–ით ტკბობა ნებისმიერ შემთხვევაშიც კი, როცა არც არასდროს გიგრძვნია დაძაბული რეჟიმით დაღლა.

მაგრამ, ვერაფერი შეედრება იმას, სახლში მოსული ტანსაცმელს ერთიანად რომ მოისვრი, ნება–ნება მასაჟორ წყალს შეეყუდები,  მინიმალური სამოსით კომპთან ფეხებს მოიკეცავ და საყვარელ საიტზე შეხვალ.

როცა დაღლილ ტერფებს მაგიდაზე შემოწყობილი ასვენებ, თმებს ბოლომდე გაიშლი და თავის ნებაზე მიუშვებ– ან ბოლომდე აიკეცავ და სახეს გაინთავისუფლებ.

და ამ დროს იცი, რომ 1 საათში შესვენება არ მთავრდება და შენ შეგიძლია ნეტში გულს რომ იჯერებ, საღამოს საყვარელი სამოსი ჩაიცვა და გარეთ გასართობად გახვიდე.

მითუმეტეს, თუ გარეთ საყვარელი ადამიანი გელოდება, თუ ერთად ლამაზი გეგმა გაქვთ საღამოს გატარებისა, თუ სახლში არც არავინ გელოდება…

თქვენი არ ვიცი და ამ ყველაფრის წარმოდგენისას უკვე კბილები ამიკაწკაწდა ^_^

ვსო, ვიცვამ და გავედი : ))

შეჯამება

"გადმოყუდება" ყველგან მეტ–ნაკლებად გამომდის. მე–11 სართული.

აღარ გამომდის პოსტების წერა :@ რა ვქნა აღარ ვიცი, მომიწევს ბლოგი დროებით დავხურო. და ეს მაშინ, როცა ჩემ ცხოვრებაში სვით ნიუსების ტალღებია.
იმდენი სიახლეა , იმდენი სასიხარულო ამბავი, ისეთი წინსვლები და მე ამ დროს უბრალოდ ვერ ვწერ.
თუ–დუ–ლისტების წერა ჩემზე კარგად აისახება ხოლმე, ცხოვრებაშიც რაც ჩავიფიქრე აფსოლიტურად ყველაფერს მივაღწიე, ყველაფერს!
ფბ–ზე მეგობრული ჯგუფი გვაქვს “ყავა გინდა” 2 აპრილს ჩემი გეგმები ჩამოვწერე და ეხლა რომ ვუყურებ რისი დროც დადგა ყველაფერი ვადაზე ადრე მაქვს შესრულებული კომუნისტურად :დ

1. 1 კვირაში “ბიგ–ბენის” გამოცდას დავწერ ზეპიზდეცუალურად. აი, დავწერ! მექნება ახალი სერთიფიკატი ^_^
2. მაისის დასაწყისში ბუღლტრულ კურსებსაც მოვრჩები და ტესტირებაზე ავიღებ ძალიან, ძალიან მაღალ შედეგს. 95%–ზე ნაკლები არ მექნება! იშო აძინ სერთიფიკატ :დ
3. ეს ტანჯული ჯავახიშვილი უნდა დავამთავრო. 7–ივე საგანს ჩავაბარებ, 40–ივე კრედიტს დედას მოვუდგნავ :დ მაღლივო, მშვიდობით :დ ამ დროისთვის უკვე მექნება ჯავახიშვილის ბაკალავრიატის დიპლომი ^_^
4. აგვისტოში ავიღებ მართვის მოწმობას.  ამისთვის ივლისიდან უნდა დავიწყო ტესტების გადახედვა.
5. აქ ერთი პუნქტი ცარიელი დარჩება :დ
6. ჩავაბარებ უმაღლესი დონის, უუუსაჭიროეს “ACCA-ში” , ანუ ეს გულიხმობს, რომ ვიშოვი სპონსორს, რომ დამაფინანსოს :დ არადა, არც ისე ბევრი უნდა.

1– მართლა ჩავაბარე A-ზე.

2– ამ შაბათს მქონდა ბოლო სემინარი და სამშაბათს მივდივარ ფორმალური მხარის მოსაგვარებლად და საბუთის ასაღებად.

3– ნუ, გამომდინარე იქიდან, რომ სწავლა ივლისში მთავრდება, ამ პუნქტის შესრულება ჯერ ადრეა. სამაგიეროდ, შუალედურ გამოცდებზე შემეძლო max შედეგების აღება, მაგრამ რაღატომღაც კითხვა მეზარება ხოლმე :დ ამიტომ ჩემი მოფიქრებული და ამ 4 წლის განმავლობაში შეძენილი ცოდნით დავწერე ეს კოლოქვიუმები. და როგორც გავიგე, არც ისე ურიგოდ – 80%–ს ყველაში ავცდი.

4– ნუ, არც აგვისტო მოსულა ჯერ, მაგრამ ეხლა ვაპირებ ცოტა ხანი, 1–2 კვირა მაინც დავისვენო და მერე მივხედავ ამ ამბავსაც.

5– ყველაზე მნიშვენლოვანი პუნქტია ამ ლისტში და 15 მაისს ჩემ დაბადების დღეს ამ პუნქტსაც შეესხმება ხორცი ….

6– აუცილებლად ჩავაბარებ და ავიღებ იმ წიგნებსაც : )) რაღაცნაირად ჩემ თავს ვუყურებ და საბუთებზე დახამებული სვავივით ვარ, მაგრამ გამომდინარე იქიდან, რომ არც საჭირო ნაცნობობას ვფლობ და არც ჩემიანებს შეუძლიათ კარიერაში დამეხმარონ, ერთადერთ გამოსავლად გაბერილ სივის და შესაბამისად ცოდნას ვხედავ.

ამიტომ თავს არ ვზოგავ და ყველგან ვძვრები, რაც მორალის ფარგლებშია და ვიცი, რომ ცხოვრებაში წამადგება!

ამ სიაში ცვლილებებიცაა, ანუ დაემატა პუნქტები ( საფინანსოში სტაჟირება და ბანკში სამსახური), რასაც უბრალოდ ვერ მოვიფიქრებდი შექმნის პროცესში: ერთგულმა მკითხველებმა იციან ამის შესახებ და აღარ მინდა დავწვრილმანება …

პოსტის წერისგან ამდენი ხანი იმიტომაც ვიკავებდი თავს, რომ ძალიან, ძალიან პრაგმატული გავხდი. კარიერის მეტს ვერაფერს ვხედავ ასე მგონია, რაც ძალიან მაღიზიანებს და ვიცი, რომ მოსაბეზრებელია გარე თვალისათვის საყურებლად. ამიტომ აღარაფერს ვწერდი მიმდინარე მოვლენებზე.

ეს პოსტი კი არ მინდოდა, მაგრამ მაინც გამეპარა.  პერსონალურ გრძნობებზე წერა აღარ გამომდის, რაც პირადში ხდება, იმაზე “ძალიან ჩემი” პოსტებიც ბევრი დამიწერია აქ, მაგრამ ეხლა რაღაცნაირად ვიზღუდები ისევ და ისევ ჩემი თავის გამო.

15 მაისს ჩემი დაბადების დღეა და წინასწარ შინაგანად ვემზადები უკვე.

ძალიან მნიშვნელოვანი დღე იქნება ჩემ ცხოვრებაში, რომელიც ყოველთვის მემახსოვრება.

აჯაფსანდალის სურნელდაკრული ჰამერი

საიდან დავიწყო არ ვიცი.

ერთობლივი აჯაფსანდალის სურნელდაკრული პოსტი მექნება ^_^

გუშინ კრეტინული ღამე მქონდა, 7 საათამდე მეღვიძა – awww უთენია ადგომასაც ქონია თავისი მუღამი, ისე ჭიკჭიკებდნენ გარეთ ჩიტები.

რაღაცა პოხუისტურ ხასიათზე ვიდექი ღამიდან მოყოლებული. 12–ის ნახევარზე გამეღვიძა, ვიბანავე და დიდგორის ომში საომრად წავედი <3

ყველაფერი ასოციაციურად მახსოვს ეხლა მეხსიერებაში, პუნქტების მიხედვით:

რა განვიცადე:

გზა

უკვე ტრადიციად ქცეული 2 შაურმა, – არ მაქვს სანერვიულო წონა.

წვიმა

და

ჰამერი <3 თან რამხელა. დღეს 3–ჯერ ჩავუარე გვერდზე, შუადღის 3 საათიდან 8 საათამდე სულ იქ იდგა . მინდა, მინდა, მინდა ასეთი.

დღეს დღე მქონდა რაღაცა ფანტასტიური, აი, ისეთი, მერე მთელი ცხოვრება სიამოვნების ჟრუანტელით  რომ გავიხსენებ.

და განწყობისთვის, დღის ბოლოს სახლში ასვლისას გადაღებული ფოტო სახელად : “გვებრძვიან” :s არადა,ისეთ ადგილასაც არსად გავჩერებულვართ, რომ ესეთები აგვყოლოდა (( :

ფორმალური ანგარიში

ბლოგზე სულ ვწუწუნებ პოსტები მომაკლდა მეთქი, ძირითადად სულ მიმდინარე მოვლენებზე ვწერ, იმიტომ რომ ჩემ ცხოვრებაში ბევრი რამე იცვლება, რაც გრძნობების კუთხესთან არაა დაკავშირებული.

უკვე 2 დღეა გავედი ბანკში სტაჟირებაზე, ხელმძღვანელში გამიმართლა და ძალიან გამოცდილი კადრი შემხვდა– ლაშა. ეს 2 დღე გუშინ და დღეს მთელი ის პერიოდი, რაც იქ ვარ მასწავლის და მიხსნის თითოეულ დეტალს რასაც აკეთებ. შედეგად უკვე გუშინვე შემეძლო რაღაც საკითხებში კლიენტების დამოუკიდებლად მიღება.

უჰუუ , რა კარგი შეგრძნებაა, როცა  შემიძლია მოქალაქეების მატერიალურ დახმარებას ^_^  შეხება მაქვს ყველანაირ ოპერაციასთან, რაც ბანკში ტარდება.

და მე ყველაზე მეტად  სესხების გაცემის პროცესი მომწონს :დ ნუ, ყველას ხო აქვს თავისი კრიტერიუმი :დ

ძირითადად კლიენტებს მეც თანამშრომელი ვგონივარ, ალბათ იმიტომ, რომ წესდებიდან გამომდინარე საერთოდ შევიცვალე ჩაცმულობის სტილი   – ოფიციალური, შავ–თეთრი მკაცრი სამოსი პლიუს სათვალეები რაღაცნაირად უკვე შემიყვარდა :დ

დილის 10–ს ნახევარზე ბანკის გახსნისას მივდივარ, ვესწრები ინკასაციას, მერე ვაკვირდები ყველაფერს, რაც უკვე ვიცი უშუალოდ ვმონაწილეობ იმ ოპერაციებში, რაც არ ვიცი იმას ვსწავლობ და დღის მეორე ნახევარში კი 4 საათისთვის ჭავჭავაძეზე სათაო ოფისში ტრეინინგებზე მივდივარ.

ხვალ საღამოს დამატებით დამიბარეს სალაროს ინსტრუქციებზე, ზოგადად ვიცი რაზეც ისაუბრებენ  – კუპიურებზე და მათ დამცავ, საიდენტიფიკაციო ნიშნებზე.  ამასთან დაკავშირებით  ელ–ვერსია მაქვს და თუ ვინმეს აინტერესებს, შემიძლია გაგიზიაროთ : )) – ეს ინფორმაცია კონფიდენციალური არ არის ; )

დღეს პირველი ტესტირების შედეგები იყო და მე ჩემი თავით ზედმეტად აღფრთოვანებული დავრჩი: 1 საათიან გამოყოფილ დროში ნახევარი საათი რა თქმა უნდა, დავიგვიანე :დ და რადგანაც მეჩქარებოდა სწრაფად–სწრაფად დავწერე ყველაფერი და 15 წუთი კიდე დრო დამრჩა ნაშრომის ჩაბარების მერე. ამიტომ მეგონა, რომ სიჩქარის გამო მაინც ვიწვნევდი დაგვიანების შედეგს. მაგრამ არაა :დ

ჯგუფში საუკეთესო შედეგი იყო 1 შეცდომა, შემდეგ მოდიოდნენ 3 შეცდომიანი ბავშვები და მეც მათ შორის ვიყავი :დ აი, გმადლობ, დედა, მამა, ასეთი რა ნიჭი დამანათლეთ :დ სამივე იდენტური შეცდომები იყო, 1 ტიპის ქეისზე, კერძოდ კონვერტირებაზე – მე დავწერე უკვე მიღებული შედეგი და უნდა დამეწერა მთლიანი ოპერაცია როგორ მივიღე : ((

როგორც პერიოდი, რთული დრო მაქვს ეხლა ეს 1–2 კვირა:   მაღლივშიც 5 გამოცდა მაქვს ჩასაბარებელი და 6 ტესტირება კიდე იქ. და დღეები სულ ერთმანეთს ემთხვევა : (( ხვალაც  2–ივეს წერა მიწევს  და ჯერ არაფერი წამიკითხავს .  ჭეშმარიტი ბლოგერი ვარ :დ ისე მიყვარს ჩემი ბლოგი მნიშვნელოვან დროსაც კი მას ვახარჯავ :დ

ეს ყველაფერი ჩემი მომავლისათვის კარგია, მაგრამ აქვს უარყოფითი მხარეებიც:

1. აჩო და კიდე აჩო. იმიტომ რომ დრო ფაქტიურად აღარ მრჩება .

2. “კვალიფიციურ ბუღალტერთა კურსებს”  ვეღარ ვესწრები : ( 1 მაისს უნდა მოვრჩენილიყავი, მაგრამ 1 კვირა გადაიწევაო და მე დასწრებას სავარაუდოდ, ძალიან იშვიათად მოვახერხებ.  კიდეც კაი, საფინანსო განყოფილებაში მაინც მოვრჩი  სტაჟირებას).

ჰო, ნუ დღეისათვის სიახლეები  მარტო ისაა [ თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ შენობაში დავიკარგე :დ  რომელიმე პოსტში ამაზეც მოვყვები, მარა ჩემი ბრალი არ ყოფილა, ლიფტია დამნაშავე :დ ]

ხვალ კი, ეჭვიც არ მეპარება, ორივე გამოცდას ფანტასტიურად დავწერ !

ჩემ თავს ასე რომ ვამხნევებ ხოლმე, ყოველთვის გამომდის და ვაღწევ მიზანს.

დღის ბოლოს კი როგორი გვიანიც არ უნდა იყოს, მაინც მაქვს გამოყოფილი დრო განტვირთვისათვის.

პლიუსი+მინუსს=ნიუსს

პოსტი ეხება “პლიუსებს”, “მინუსებს” და შესაბამისად, “ნიუსებს”.

პლიუსი = სასიხარულო ამბავს.

მინუსი = სამწუხარო ამბავს.

და მე რითი დავიწყო: კარგით თუ ცუდით? ყველაფერი კარგია, რაც კარგად მთავრდებაო – ნათქვამია. ამიტომაც, მეც ცუდით დავიწყებ.

მაშ, ასე:

მინუსი:

გუშინ მაღლივიდან მოვდიოდი და ტრანსპორტში საფულე დავტოვე : (( აი, ის საფულე თავის დროზე ძველი რომ დამეკარგა და ახალი რომ ვიყიდე. ოღონდ, ის განსხვავებაა, რომ მაშინ იმ საფულეში 100 ლარი მედო და ამაში 10 ლარზე მეტი არ მდებია.

სამაგიეროდ, ყველანაირი საბუთი კვლავაც შიგნით მქონდა : (( და ეხლა ისეთი პერიოდი მაქვს, რომ საბუთები ძალიან მჭირდება : (( ბანკშის შენობაშიც კი პირადობის გარეშე არ მიშვებენ. როგორ მხდის სულს ის ფაქტი, რომ იმ ჩალუქულ ლიფტში ყოველ დღე მე–11 სართულზე უნდა ვიარო.

ჰოდა, გავაყოლე ჩემი უსაყვარლესი საფულე ქარს : (( აჩოს ნაჩუქარი რომ იყო ყველაზე მეტად იმიტომ დამწყდა გული. თან +ამას მერამდენედ უნდა ვიგრძნო თავი უკანასკნელი იდიოტივით : (

“ყველაზე მეტად იმაზე მეშლებოდა ნერვები, რომ ვერაფრით მივხვდი რა მოხდა ისე სულელურად შემომეკარგა . არ მიყვარს თავს იდიოტად რომ ვგრძნობ ხოლმე : | თან უკაპიკო იდიოტად : | ” – ნაწყვეტი 1 ივნისსს დაწერილი პოსტიდან. პროსტა, ის განსხვავება იყო, რომ ეხლა ვიცოდი სადაც დამრჩა : ((

აი, ასე მოშხამულ ხასიათზე წავედი ლიბერთის ტრეინინგზე.

და ყველაზე კარგი ამბავი ხომ ისაა, რაც კარგად სრულდება:  შუა ტრეინინგზე დამირეკა ბატონმა დავითმა მერიის ადმინისტრაციიდან, ლამის ფეხზე წამომდგარმა ვუპასუხე, სულ ზრდილობებად ვიღვრებოდი . და რაში ყოფილა საქმე: ვერიკო, შენ წეღან იმგზავრე n ნომერ მარშუტკაში, სადაც დაგრჩა საფულეო და უცებ ვერ მოვწვი რატო იცოდა :დ სტაჟირებას რომ ვიწყებდი გასაუბრებაზე შემიყვანა თავისთან და თავისი ნომერიც მომცა, რომელიც ჩაკეცილი საფულეში ჩავდე. ჰოდა, ვიღაცას უპოვია ჩემი საფულე და იმ ნომერზე დარეკა :დ სულ მადლობები ვუხადე, ჩავიწერე მპოვნელი მძღოლის ნომერი და გავსქურე უკანა გზაზე დასახვედრად : )) ნუ, მართალია სიჩქარეში ტაქსისტმა ლარიანი მომატყუა, მაგრამ მთავარია, მივუსწარი დროზე და ჩემი საფულე დავიბრუნე : ))

ნეტა, 10 ლარის მაგივრად 100 ლარი რომ მდებოდა მაინც დამიბრუნებდა მპოვნელი? : ))

ეხლა გადავიდეთ

პლიუსებზე:

დღეს აჩომ რუსთავში ჩამომაცილა და “აი, ეს მაღაზია ბავშვობიდან მომწონდა, სულ ძაან მაგარი სამკაულები იყიდება, სკოლიდან რომ მოვდიოდი სულ ვათვალირებდი–მეთქი”. ხოდა, შევედით და ჩემთვის სამაჯური ამარჩევინა : )) ლამაზი და დახვეწილი, ოღონდ ძალიან ისეთია, გამოსასვლელ სამოსზე გასაკეთებელი, ზე თესლ :დ მყარი ლითონის, ნაწილი შავად კრიალებს და ერთ მონაკვეთზე რელიეფური ორნამენტები აქვს  თეთრი თვლებით გაფორმებული.

ისე გამიხარდა, ვერ აღვწერ, არცერთი სამაჯური არ მაქვს, არადა ძალიან მომწონს, განსაკუთრებით ზაფხულში: სქელები და შავ–თეთრები ან ფერადები. მაგრამ მე რაც ვნახე არცერთში მაჯა არ მეტეოდა ხოლმე : (( :დ

სამაგიეროდ, ეხლა ისეთებზე ბეეეეევრად უკეთესი მაქვს, პერსონალურად ჩემთვისაა დამზადებული მჯერა ^_^

სურნელოვანი ჩხირები

მერე იქვე მაღაზიაში სურნელოვანი ჩხირები ვიყიდეთ, გადავუქოთეთ ქალს კალათა :დ ყველა კოლოფი სათითაოდ დავსუნეთ და ისე ვარჩევდით, მე სურნელს ბოლოს უკვე ვეღარ გვრძნობდი და აჩო არჩევდა. ერთი ყუთი სულ აიღო და დანარჩენებიდან 10–10 ცალი ამოვიღეთ. ბოლოს ძალიან ბევრი დაგვიგროვდა :დ

“ერთმანეთს რომ ვეფლირტავებოდით იმ დროს მახსენებს, შენ რომ გელაპარაკებოდი ხოლმე სულ მენთო ოთახში ეს ჩხირებიო” – საყვარელი.

ესეც ჩემი დღის “პლიუსი” და “მინუსი”, რამაც საბოლოო ჯამში სასიამოვნო “ნიუსი” გამომაცხობინა.

კარიერისტი მე

ტაქს, ეხლა რა ხდება, დროა დღევანდელი პოსტი დავწერო.

როგორც გუშინ ვწერდი {ერთგულ კითხველებს ეს ეცოდინებათ} , ჩემს ცხოვრებაში სიახლეებია, – ცოტა პირადში და ბეეევრი კარიერაში.

მაქვს 3 წინ გადადგმული ნაბიჯი:

1. დღეს დილის 11 საათზე მქონდა გამოცდა და ჩავაბარე <3 როგორ და რანაირად – არ ვიცი,  მაგრამ ნამდვილად ჩავაბარე” – ვწერდი 16–ში, ჰოდა, დღეს შემოვედი ფბ–ზე და Big Ben School-ის ვოლზე დამხვდა ჩაბარებული ბავშვების სია თავისი ქულებით და მე ყველაზე მაღალი შეფასება მქონდა. ვერ აღვწერ ისე გამიხარდა, მითუმეტეს, რომ დილით დამეძინა და გამოცდაზე ნახევარი საათით გვიან მივედი :დ მაინც შევძელი! ოთხშაბათს კიდევ ერთი გამოცდა მელის წინ და საბოლოდ მოვრჩები. – შედეგად გეგმის ნაწილსაც შევასრულებ და ამის სერთიფიკატსაც ავიღებ ^_^ [ უკვე ქვემიზანი ჩამომიყალიბდა – A დონე დამაკმაყოფილებს მხოლოდ, რაც უკვე მაქვს (მგონი) თუ ამ მეორე გამოცდაზე არ გავაკეთებ რამე სისულელეს.]ლონდონი ჩემი საოცნებო ქალაქია და მე ამ ზაფხულს მაქვს შანსი, რომ ვიხილო იგი   Summer School– გაგვიჩალიჩა ეკამ, თან ძვირი სულაც არ ჯდება და აი, მართლა ღირს წასვლა, ყველანაირად კარგია , ყველანაირად და ყველაფრისთვის.                                                                                        პროსტა, ერთი პრობლემაა: მე ზაფხულში ერთი დიდი გეგმა მაქვს და რამდენად მოხერხდება ორივე არ ვიცი.

2.   II წინ გადადგმული ნაბიჯი: ხო, 1 თვეზე მეტია სტაჟირება დავიწყე მერიის საფინანსო სამსახურში, უკვე მოვიარე სამივე განყოფილება: ბიუჯეტიც, ხაზინაც და ბუღალტერიაც ^_^ რომლის მუშაობა მომეწონა ყველაზე მეტად? რა  თქმა უნდა, ბუღალტერიის : )) ვგიჟდები ციფრებზე, გატარებებზე და ყველანაირ ბუღალტრულ/ეკონომიკურ პროცესზე :დ  იქაურ სიტუაციას უცებ მოვერგე, გავშინაურდი და არც თანამშრომლებთან ერთად მოლხენაზე ვამბობდი უარს  :დ უკვე ვფიქრობდი სტაჟირების გაგრძელებაზე და საერთოდაც, დავიწყე ფიქრი ხო არ დავსულიყავი საბიუჯეტო ორგანიზაციებზე, მაგრამ საბოლოოდ აზრი შევიცვალე და 18 აპრილს შევწყვიტე სტაჟირება. თუ რატომ იხილეთ მე–3 ნაწილში .

3. სრულიად მოულოდნელად დამირეკეს Liberty Bank–დან და გასაუბრებაზე დამიბარეს ^_^ პასუხი 20–მდე უნდა გამეგო, ხოდა, ძაან გავბლატავდი და იქაც გავედი :დ ზუსტად სიყვარულის დღეს დამირეკეს და წარმატებით გაიარეთ გასაუბრება და მობრძანდით სათაო ოფისშიო : ))  დღეს პირველი ტრეინინგი უკვე მქონდა. მართალია ეს ის პოზიცია არაა რაც მე მინდა ცხოვრებაში რომ გავაგრძელო, მაგრამ დასაწყისისთვის და სამსახურის დაწყებისთვის მისაღებია.  5 მაისს რჩება ტრეინინგები და მერე უკვე ბანკის სრულუფლებიანი თანამშრომელი გავხდები ^_^

Big Ben School + სიამოვნება

ეკა

არის, აღსრულდა ოცნება!

დღეს დილის 11 საათზე მქონდა გამოცდა და ჩავაბარე <3 როგორ და რანაირად – არ ვიცი,  მაგრამ ნამდვილად ჩავაბარე { :დ }

ჩემი დიადი გეგმის ფაქტიურად 1/6 უკვე შესრულებული მაქვს, წინ მივიწევ და ამ გეგმაში გაუთვალისწინებელი  წარმატებებიც უკვე მაქვს, მაგრამ ამაზე შემდეგ პოსტში …

ყოველთვის, როცა რაღაც საქმეს ვასრულებ, ჩვემ თავს ვეკითხები: რა მივიღე  მისგან? –  მიყვარს ამ კუთხით ჩაღრმავება და საერთოდაც, საკუთარ თავზე უკეთესს ვის დაველაპრაკები ? :დ

ურთიერთობები

ეს არის ის, რასაც ცხოვრების ბოლომდე პატივს ვცემ. ნებისმიერი კავშირი საინტერესო ადამიანებთან მზრდის და თვითრწმენას მიმაღლებს ^_^

ეკა – ჩემი ლექტორი, რომელზეც უამრავ კარგ რამეს ვიტყოდი ეხლა, მაგრამ დღეს გავიგე, რომ თურმე, ჩემ ბლოგს კითხულობს, ამიტომ აქ დავსტოპდები, – არ მინდა იფიქროს, რომ ამ ყველაფერს სპეციალურად ვწერ :დ

ამიტომ, უბრალოდ საუკეთესო (ჯერ) ადამიანია და (შემდეგ) საუკეთესო ლექტორი <3

გამოცდილება

მთელი ცხოვრება ხო სხვა არაფერია თუ არა გამოცდილების დაგროვება, ჰოდა, მეც ვემზადები ამისათვის. ყველაფერს არ ვაკეთებ იმისათვის, რომ საუკეთესო გამოცდილებები დავაგროვო, მაგრამ რასაც ვაკეთებ, ესეც დასაფასებელია ^_^

გამოცდიდან სასწრაფოდ პროფესიონალ ბუღალტერთა ასოციაციაში გავვარდი { ამ ტერმინის დასახელებაზე ვგიჟდები :დ } იქიდან გამოსვლისას ახალ სალონს ვესტუმრე, რომელიც სულ შემთხვევით შევნიშნე მგზავრობისას და ექსტერიერმა მიმიზიდა.

ჰოდა, მივედი და მოლოდინი არ გაუცრუებია ^_^ ეხლა უკვე ლამაზი წარბები მაქვს – ისე, კოსმეტოლოგი ისეთი კარგი გოგო იყო, ისე მადიანად მეხუტებოდა კეთების პროცესში, ისეთი საყვარელი დეკოლტე ეცვა, რომ …

იქიდან გამოსვლისას აჩო დამხვდა და შემიფასა შედეგი : ))

ისე, ისე მშიოდა უკვე იმ დროისთვის, რომ ყველაფერზე თანახმა ვიყავი, ოღონდაც ძალიან ნოყიერი რამე მეჭამა, ამიტომაც უცებ გლდანში გავსქურეთ და უგემრიელესი შაურმები ვჭამე :დ ჰო, შაურმები, იმიტომ რომ 2 ცალი მარტო ჩემთვის შეუკვეთა აჩომ :დ არ მეგონა თუ გავქაჩავდი, მაგრამ ორივე ბოლომდე ავითვისე და ცოცხალ–მკვდარი მივეგდე სავარძელზე :დ

ნაყოფიერი და ბედნიერი დღე მქონდა, ამაზე ნაკლები არცერთი არ უნდა იყოს მომავალში : ))

ს ა მ შ ო ბ ლ ო

წვიმდა, როგორც ყველა ბანალური მოთხრობა, ეს პოსტიც ასე უნდა დაიწყოს.

ვიჯექი და ველოდებოდი, სადღაც პავლოვის დასაწყისში ვარ, ეს რადიოც უცნაურად ხავის, – ეხლა უმა თურმანის ამინდი ნამდვილად არაა.

საყვარელი ფლეშკა შევაერთე და კვლავაც ვუცდი.

- მალე მოვა?

ღრმა ყვინთვა, იგივე Deep Dive – აი, როგორია დღეს დღე.

ფოსფორისფერ სამოსიანი კაცი გზაზე გადმორბის, ე.წ. “სტაიანშჩიკი” ყოფილა, ხელში ლუდის გახსნილი ბოთლი უჭირავს – იყავი ახლა მათ იმედზე.

უცებ გზის მოპირდაპირე მხარეს მაღაზის ვმჩნევ:

ს ა მ შ ო ბ ლ ო

- უიმე, რა ძვლი მაღაზიაა, რაღა დროის სამშობლოა, – უცებ ვფიქრობ და უცებვე მოვდივარ გონს!

რა რაღა დროის სამშობლოა : |

რატომღაც, ეს სიტყვა ჩემში შორეულ ბავშვობასთან, სკოლასთან ასოცირდება, ვგრძნობ, ძალიან შორს დარჩა ის პერიოდი, ის განცდა, რომ “საქართველო ჩვენი სამშობლოა, მიწის თითოეული გოჯი წინაპართა სისხლითაა დაცული და ჩვენც იგივე მოგვეთხოვება”.

სიცილით გავიხეთქები აი ამ ბიჭებმა ახლაა გვერდზე სადარბაზოსთან რომ აბირჟავებენ სიცივეს ამოფარებულები, ხელში ხანჯლები რომ დაიჭირონ და თავი გმირებად რომ წარმოიდგინონ, – რაღაც ვერ წარმომიდგენია ე.წ. “ჩაჯმული” შარვლებით დროშა როგორ უნდა დაიკავონ :დ

ეს ყველაფერი ყოფილა დროება. მე ჩემში ვერ ვხედავ “თამარის სახეს” – ანუ ვერ წარმომიდგენია იმ დედაბრის შთამომავალი რომ ვარ, რომელიც შვილებს ომში ჩურჩხელებს ატანდა.

ვერც ეს გოგო, შპილკებზე რომ შემხტარა, ტანზე ბეწვი მოუცვამს და აშკარად 5 ზომით პატარა ჯინსი რომ აცვია, ვერც ის წარმომიდგენია კრავაი ჯაყელის ან ხვაშაქ ცოქალის შთამომავლად ( არ იცით ხო ვინ არიან :დ )

და აზრი რა არის ეხლა ამ პოსტის :

სახელმწიფო ერთიანობას ისე ვერ აღვიქვავ, როგორც ეს წარსულში ესმოდათ ქართველებს. მე ქართველი მხოლოდ დინებით ვარ – ანუ დინებას მივყვები და სამწუხაროდ, არაფერი მაქვს საერთო იმ ხალხთან, ვინც მზად იყო თავისი ქვეყნისთვის თავიც კი შეეწირა.

ნუ, ეხლა ბევრს ვიცი სასაცილოდ მოეჩვენება რაზეც მე დავფიქრდი, მარა როცა ვიცი, რომ იყო დრო ისეთ თემებს ვწერდი სკოლაში აგეტირებოდა კაცს ( :დ ) და ეხლა კიდე, საერთოდ გადავგვარდი. რაც მაქვს მგონია, რომ ეს ისედაც უნდა მქონდეს, რაც მაქვს, მგონია, რომ ძალიან ჩვეულებრივია, რომ “ბევრი არ ღირს” და “არც არაფერი დაჯდომია არავის”.

ეს სურათი forum.ge-ს საკუთრებაა

3 ნაბიჯით წინ, 1 ნაბიჯით – უკან

დანაკარგები ჩემი ცხოვრების თანმდევი მოვლენაა სულ.

ვკარგავ ხან მეგობრებს და ხანაც ნივთებს.- ფულს, საფულეს, აიპოდს , მეგობარს (ამას არ გავლინკავ) , ჩიპიან გასაღებს და ათას წვრილმან რაღაცას.

აქ ჩამოვედი, ხიდზე ავედი და 1-2 სურათი გადავიღე (ჩემებს მერე დავდებ) .

მერე ბამბის ქუჩას ავუყევი, ლესელიძიდან თავისუფლების მოედანზე ავისეირნე და იქ პუშკინის სკვერთან აჩო ვნახე.

იქვე  მე შოკოლადიანი რაღაცა და აჩომ ფენოვან ცომში გახვეული ყველი დააგემოვნა, ზედ მე არომატული ჩაი , მან – რაღაც გაზიანი დააყოლა. მერე გარეთ შაურმა დავამატეთ ♥

მეტეხის ხიდი გადავირბინეთ, აბო თბილელის ეკლესიასთან ჩავედით. სულ ერთი ხელის – სინამდვილეში ფეხის :დ – გაწვდენაზე იყო მტკვარი

დასაშვებ ზონას გადავცდი, ჯებირების იქით კლდეზე გადავირბინე, მტკვართან სულ ახლოს ვიყავი  – რამდენჯერ მიოცნებია იქ ყოფნაზე როცა გზის მხრიდან შევხედავდი ხოლმე მეტეხს ♥ ♥ ♥

ამიხდა  ♥  თან სურათებიც გადავიღე  ♥

სული უკაწკაწებდა აჩოს , აი, ეხლა გადავარდები, აი ეხლა ჩაგიტყდება ეგ ლოდი, ეგ ლოდი წყალში რომ ტივტივებს მტკვარს გაყვება, ზედ ნუ დგები და ა.შ. :დ როგორ გაუხარდა რომ წამოვედით :დ

გზად მარშუტკაში ხელთათმანები დამრჩა : (( + აჩოს ქუდი : ((

 

სხვა სურათები ვერ ვნახე უკეთესად რომ ჩანდეს. ისე, ისე დამწყდა გული რომ ჩამოვედით. ლამის სირბილით დავწეოდი მანქანას. – მეგონა შუქნიშანზე გადავიდოდი და ისე ჩავიდოდით, მაგრამ მანამდე მოგვიწია და სიჩქარეში დამრჩა : ((

სამაგიეროდ, მერე ეკასგან რომ გამოვედით შევიარეთ მაღაზიებში და ორივესთვის რაღაცები ვიყიდეთ :დ ნუ, იდეაში სა-14 თებერვალოდ :დ სიყვარულის დღეა ტი შტოო :დ თან 14 თებერვალს 1 წელი და 11  თვე გვისრულდება ზუსტად, რაც ერთად ვართ ))

ჩემთვის 1 ზედა – ზუსტად ისეთი, როგორიც ზაფხულის მერე მინდა და ვერ ვიყიდე რაღატომღაც :დ და 1 მთლიანი კაბა, ძალიან მოკლე და შავია, ის აღარ ვიყიდე რაზეც წინაზე ჩავიციკლე - აღარ მოგვეწონა :დ
და 1 თავისუფალი ზედაც აჩოსთვის, რაღაცა “ნიგერულ ვიდზე” :დ

კაით, ხო, ხამი არ ვარ და არც ყველა შენაძენს ვწერ ბლოგზე, მარა ეს ერთობლივი შოპინგები მციკლავს :დ ძალიან მიყვარს და რომ არ დავწერო, არ ძალმიძს ))

მე აჩოს პარკი წამოვიღე , იმას ჩემები გავატანე და 14მდე არ გავცვლით :დ

პ.ს. იმედია, იქამდე კიდე რაღაცებს დავამატებ :დ

დილის რევიუ – იკებანა და კაბა

გამარჯობათ, კიდევ ერთი ახალი პოსტი კიდევ ერთ ახალ ბლოგზე. ყველას გთხოვთ, შემისწორეთ თქვენ ბლოგლისტებში მისამართი- ამის მერე მხოლოდ “.ge”-თი შევიცვლები.რაზე ვაპირებ ახალ ბლოგზე წერას? გამოცდილებას გაგიზიარებთ. რა შეიძლება გააეკეთოთ ე.წ. “ფანჯრების” დროს. 

ვიწყებ ჩემი ისტორიით:

სამშაბათი. დილა 10 საათი.

• ჩემი საქმე მოვითავე და თავისუფალი ვარ.
• დილით ზუსტად 9 იყო ავერსის კლინიკაში ვიყავი, ჩემი ანალიზების პასუხებს [1 კვირის დაგვიანებით] როგორც იქნა, მივაკითხე და წამოვიღე. ექიმთანაც შევიარე – შედეგები ჩაიწერა და გამომიშვა.
• ეხლა სადღაც პეკინსა და კოსტავას შუაში ვარ გაკვეტებული, ვზივარ ხის სკამზე და ვფიქრობ რა ვქნა.
• ამ ახალ ჩექმებზეც რითი ვერ დაჯდა ეს ბეწვი შიგნიდან, რომ აღარ მომიჭიროს თითებზე. მტკივა. უკვე გაუსაძლისად. ჯერ 4-ედ მაცვია, 1საათზე დიდი ხანი ფეხზე თუ ვდგავარ, მერე უკვე მტკივა : |
• ხელში დიდი პარკი მიკავია და უზარმაზარი ჩანთა მკიდია კიდე მხარზე – 2 დღის ტანსაცმელები და სხვადასხვა სატენები, გრძელი შნურები.
• ეხლა ჯერ კიდევ ისეთი დილაა, მეგობრებს ან უეჭველი სძინავთ ან ვისაც არ ძინავს სამსახურშია და ვერ მივადგები. რომც ეღვიძოთ, მიტყდება  : |
• აჩომ დამირეკა, აღარ წავალ და გამოგივლიო, -  სულ ძალით გავაგდე – არ მინდა ჩემ გამო [უკვე მერამდენედ] აცდენდეს – საკმარისად ვუცვლი ამ ბიჭს ცხოვრების სტილს და ამ ეტაპზე საკმარისია. ჯობია იმან ჯერ თავის საქმე მოითავოს და მერე ვნახავ. – როგორღაც რამოდენიმე საათი გავძლებ.

- მაკდონალდსში შედი, გამოიცვალე და იქ დამელოდეო, – რა ტუპიაკი ვარ, ჩანთაში 10-ჯერ იმაზე მეტი ფული მიდევს, რაც დამჭირდება, რომ  მთელი დღე გადაბმულად ვჭამო, მაგრამ ჩემით ვერ მოვიფიქრებდი. არ მიყვარს მაკდომალდსის მენიუ : |
შევედი, რაღაცები შევუკვეთე, კედლის  II მხარეს მოვკალათდი, დავყარე ნივთები და ეგრევე ტვალეტში გავვარდი პარკით. – ვინც უნდა მოიპაროს ჩემი ჩანთა )) 

ნეტა იცოდეთ, რა ბედნიერი გამოვედი – დაბალი ჩექმები მაცვია და ისეთი რბილია მიწა კიარადა, იატაკი რომ დავდივარ -  ასე მთელ მსოფლიოსაც ფეხით შემოვივლიდი ))

ვიჯექი, კოლას ვსრუტავდი, ვჭამდი, მერე წავედი თმები დავივარცხნე, მოვიწესრიგე, მერე ისევ მაგიდასთან დავჯექი, თან გარეთ ვიყურებოდი თან მაკიაჟის ჩანთა ამოვალაგე. ნელ-ნელა და გემრიელად ვისმევდი სახეზე ყველაფერ საჭიროს. ამდენი ხანი არასოდეს დამიხარჯავს მსუბუქი მაკიაჟისთვის, ნახევარი საათი მარტო სახეზე ფერს ვიჯენდი )) ისეთი საყვარელი პროცესი იყო, ისეთი )) მადლობა ღმერთს, რომ ასეთი დილა იყო და გარშემო ჯერ არავინ იჯდა 1-2 კაცის გარდა ))

მერე საყვარელი დესერტიც დავაგემოვნე , ვგიჟდები შოკოლადიან ნაყინზე ))  და წამოვედი [ აქ ალბათ პერსონალმა მშვიდობით ამოისუნთქა] 

მერე პეკინზე ჩავისეირნე, შევიარე მაღაზიებში, რატომღაც, შავ სამოსზე ჩავიციკლე- 2 მოკლე კაბა და 2იც გრძელი ზედა ამოვარჩიე და მოვიზომე.

კაბები არ მომეწონა, 2ი ზედიდანაც 1 ძალიან გრძელი იყო და 1ც ზედა კი არა, კაბა აღმოჩნდა :დ თან ისეთი მაგარი კაბა, რომ ეგრევე მომნუსხა )) უკვე იდეები მომაწვა სად და როგორ ჩავიცმევდი ამ კაბას, რა ლამაზი ვიქნებოდი. მარა   რა თქმა უნდა, წელზე ფართო მქონდა – ჩემი სენია, იმდენად წვრილი წელი მაქვს, აფსოლიტურად ყველაფერი დიდი მაქვს წელზე.  არაფერია, ვიფიქრე 2 ზომით პატარას ვნახავთქო, მაგრამ სტანდარტულები ყოფილა ((
დავრჩი კაბის გარეშე, არადა სულ არ ღირდა ძვირი : (( გადაკეთებული კიდე არ მინდა.

ამასობაში 1 საათიც მოვიდა და აჩოც თავისუფლდებოდა. რუსთაველზე გავედი, რა ლამაზი იყო დილის ცა ქაშვეთის თავზე )) 

იქვე მიწისქვეშაში ჩემი უსაყვარლესი “იკებანა” ვიყიდე – კროსვორდების გაზეთი – ვგიჟდები იაპონურ ხატვაზე.

რაღაცა ჰაეროვანი დილა გამომდიოდა, მერე ფილარმონიასთან ჩავედი, – რა კარგია იქაურობა ამ დროს – მხოლოდ ბავშვები და მოხუცები,  და მტრედები კიდე ))

იქვე მზიან ადგილას სკამზე ჩამოვჯექი და იაპონური ხატვა დავიწყე. ვერც კი გავიგე როგორ გავიდა ნახევარი საათი .

უცებ თავზე ვიღაც დამადგა, მხრებზე ხელი მომხვია და ყელში მაკოცა – ჩემი აჩო მოვიდა ♥ ♥ ♥

ვისაც გაინტერესებთ რისთვის მინდოდა ტანსაცმელი ან ამხელა ჩანთები, რას ვგეგმავდი საღამოსთვის თუ რა გადამხდა თავს იმ ღამეს, დაელოდეთ შემდეგ პოსტს ბლოგზე

to be continued