ვეკოს ბლოგი – უჭუკლესი ჭუკლი

მიყურე და ისწავლე

მოთქმის კუნწულა

Posted by vekoo on November 29, 2010

ველზე შემხვედრი კალიები, ტერფებს მიკოცნის ცვრიანი ბალახი. ჩაშლილი საფლავის ღობე.
შევაბიჯეთ, უკვე მათ საუფლოში ვართ .
სასაფლაო. შავ მიწაზე დაღვრილი ასობით ცრემლის კუნწულა.
სიმწრის კვნესა.
ტირილი.
ჯერ ჩუმი, მოგუდული, მერე კი ნელ-ნელა ცხარე მოთქმა ..
ვიღაცამ გულის გუდას პირი მოხსნა და დარდი ცრემლებად დააფრქვია .

“ვაიმე, რა ტკბილი იყავი და ეხლა რა მწარე ხარ, შვილო.” – ვიღაცამ დაატირა.
დასტურად, ნაწვიმარზე მზემ გამოანათა.
ისე დააცხუნა, რომ ყველამ გაიხადა თბილის სამოსი. ესეც სიმბოლურია – ყველა ტკბილმა ლაურამ გაათბო, სითბო იქიდანაც გაგვინაწილა.

“ჰე, წამოდით ახლა .” – იმერლებისთვის დამახასიათებელი კილოთი თქვა ქმარმა.

კაცებმა ნაუცბათევად იქვე გაშლილი სუფრიდან ცქრიალა ღვინო დალიეს,  ნახევარი საფლავზე დააქციეს.
ხალხი დაიშალა – ყველას მთავარ სუფრაზე მიეჩქარებოდა (ალბათ) …

იქ კი დარჩა ახალ საფლავზე წითელი ვარდები და საფლავის გარშემო წვრილი ქუსლების ნაკლვალევი.

3 Responses to “მოთქმის კუნწულა”

  1. მიყვარს სასაფლაო❤

  2. sunwaited said

    ღმერთმა კიდე კარგა ხანი დაიფაროს და უსაყვარლეს ადამიანს რომ დატოვებ იქ, მერე გადაუყვარდება :დ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: