ვეკოს ბლოგი – უჭუკლესი ჭუკლი

მიყურე და ისწავლე

Archive for the ‘პიკანტური რეალობა’ Category

შეგრძნება შიგნიდან

Posted by vekoo on ნოემბერი 30, 2013

გრძნობა, როდესაც ზიხარ შენთვის , სვავ ჩაის-ყავას ან სულაც მუხლებზე ლეპტოპი გაქვს შემოსკუპებული და საყვარელ გვერდებს ათვალიერებ. ამ დროს მხედველობა ქვევით გაქვს მიმართული. ქვევით, თუმცა არც იმდენად, რომ რაღაც დაინახო, რაღაც განსაკუთრებული.

მუცელი უცნაურად ირწევა, შიგნიდან რაღაც გაწვება და შენს კანზე სრიალებს, ოღონდ შიგნიდან. შემდეგ ისევ და ისევ.

ძალიან უცნაური და სასიამოვნო გრძნობაა.

ეს მოძრაობები არა “რაღაც” ზებუნებრივი ძალით, არამედ “ვიღაცის” ნება-სურვილით ხდება. შენ გრძნობ ხელის შეხებასავით სხეულზე, როგორ აატარ-ჩამოატარებს სხეულს შენში და გამოზნიქავს კანს შიგნიდან. საუცხოო შეგრძნებაა, თან როცა იცი ამას ვინ ჩადის.

ამ შეგრძნებების ავტორი – ელენე ეხლა ჩემს წინ დაბანცალებს, რომ ვუყურებ ძნელი დასაჯერებელია, ოდესღაც იმხელა იყო, რომ ჩემს მუცელში ეტეოდა.

საოცარი შეგრძნებაა.

ვცდილობ გამოვცნო ხელია, ფეხი, თავი, მუხლი თუ იდაყვის თავი : ))

Advertisements

Posted in პიკანტური რეალობა, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , | 3 Comments »

საშობაო საჩუქრები

Posted by vekoo on იანვარი 22, 2012

საახალწლო ეიფორია უკვე გავიდა და მეც ჩვეულ რიტმს დავუბრუნდი. სამწუხაროა, რომ ისეთი შეგრძნება  ამ თარიღთან როგორც ბავშვობაში მქონდა აღარასოდეს განმეორებულა ჩემთვის. სასაცილოა, მაგრამ რომ არ ეთქვათ ისე ვერც შევამჩნევდი სიახლეს სასტუმრო ოთახში – ნათლისღებისთვის  აღებული ნაძვის ხე.

სამაგიეროდ პოზიტივები  მაინც უხვად ხდება საახალწლოდ , – მინდა ეს პოსტიც ღირსეული გამოსათხოვარი იყოს ამ წელიწადში.

მინდა საახალწლო საჩუქრებზე მოგიყვეთ – დაგვიანება კიარადა გამეორება ცოდნის დედააო გამიგია : ))

წელსაც ”მესტუმრა” ჩემი საჩოკლაუსი ,  მახსოვს შარშანაც გამანებივრა საჩუქრით ^_^

წელს ზუსტად იცოდა რაც მინდოდა და  მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდი, მაინც მაგარი სიურპრიზი გამოუვიდა – უახლესი მოდელი.

Braun 7681 Silk-Epil 7 Xpressive Pro Epilator

ნაჩუქარ ცხენს კბილი არ გაესინჯებაო ვიცი, მაგრამ  ნეტში ოფიციალურ ვებ–გვერდზე გადავამოწმე და აფსოლიტურად ყველა ნაწილი/ნივთი/წარწერა/”კნოპკა” ადგილზეა :დ – ორიგინალი რომ არ აღმოჩენილიყო მეწყინებოდა :დ  საერთო ბიუჯეტზე ვზრუნავ :დ

მართალია ყველა “თავს”  არ ვიყენებ და მარტო ერთი მჭირდება  “დიდი მადლობა მედი”–ს გამო :დ მაგრამ  მაინც უზომოდ მაბედნიერებს თუნდაც ის მბრჭყვინავი რაღაცეები ზედ რომ აქვს ^_^

მე ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე, საბოლოოდ რაზეც ვყალიბდებოდი და ვეკითხებოდი აჩოს არაფერი არ უნდოდა და ყველაფერი სულ ერთი იყო, ამიტომ საბოლოოდ აი ეს შევურჩიე მუზეუმის კოლექციიდან:

Leonardo Da Vinch

ზომებში 67,7/47,7 სმ–ია და მთელი ცერა თითის სისქის. მართალი გითხრათ, აჩოს დანიშნულებისამებრ ჯერ არ გამოუყენებია, მაგრამ დიიიდი იმედი მაქვს ოდესმე ეს დროც მოვა :დ

და ვინჩის ყიდვისას წიგნებს გულგრილად ვერ ჩავუარე და ჩემთვისაც 3 მათგანი შემომეყიდა:

  1. სიდნეი შელდონი.

  2. რაიმონდ ჩანდლერი.

  3. ჰაინერ რანკი.

ყიდვის დროს არ დავკვირვებივარ, მაგრამ სიმბოლური რიცხვები ამირჩევია : საქმე #3, საქმე #13 და საქმე #23.  ძილის წინ ვერთობი ხოლმე , ისე სულ გადავეჩვიე ამ ჟანრის ლიტერატურის კითხვას , 1-2 თავის მერე ეგრევე მეძინება. ან უბრალოდ ბავშვობისგან განსხვავებით ვეღარ მაინტერესებს …

შემდეგი საჩუქარი taa.ge-ს ბლოგიდანაა, რომელიც ჯერ კიდევ ზაფხულის დასაწყისში მოვიგე giveaway-ს საშუალებით, მაგრამ აქამდე ვერ გამოვიტანე და ეხლაც ჩემი და წავიდა სიამოვნებით და ჩამომკიდა ჩემი პირველი მოგებული ნივთი ინტერნეტ–სამყაროში.

და საბოლოოდ ყველაზე ტკბილი ლუკმა შემოვინახე:  მამამთილის საჩუქარი.

თუ გავითვალისწინებ, რომ წინა ტელეფონი დეკემბრის შუა რიცხვებში მაჩუქა ყველაზე დიდი სიურპრიზი ეს იყო.

SAMSUNG B7722

ბრენდი: SAMSUNG

მოდელი: B7722 Duos
გამოშვების წელი: 2010
კორპუსის ტიპი: კლასიკური
კორპუსის ფერი: შავი

ეკრანის ტიპი: TFT- სენსორული
ეკრანის გაფართოება: 240 x 400 პიქსელი 3,2 დიუმი
ფერთა რაოდენობა: 256 ათასი ფერი
სიხშირის დიაპაზონი: Dual SIM GSM 850 / 900 / 1800 / 1900 – SIM 1; GSM 850 / 900 / 1800 / 1900 – SIM 2 ; HSDPA 2100 – მხოლოდ SIM 1- ზე
ზომა: 113.5 x 55.5 x 14.3 მმ
წონა: 112 გრ
საუბრის ხანგრძლივობა: 13 სთ
ლოდინის ხანგრძლივობა: 420 სთ
ელემენტის სტანდარტი: Li-Ion 1200 mAh
შიდა მეხსიერება: 30 მბ მეხსიერების გაზრდა შესაძლებელი დამატებითი მეხსიერების ბარათის microSD საშუალებით
მოდელი აღჭურვილი 5.2 მეგაპიქსელიანი ფოტო კამერით
გამოძახების სიგნალი :
პოლიფონიური ზარები
MP-3 მელოდიების მხარდაჭერა
ვიბრო – ზარი
მობილური ინტერნეტი და კომუნიკაცია
ინტერფეისი : USB v2.0, Bluetooth 2.1 A2DP პროფილის მხარდაჭერით, ინტერნეტთან კავშირი WAP 2.0/xHTML, HTML; HSDPA 3.6 მბ/წმ; EDGE – Class 12, GPRS – Class 12; Wi-Fi 802.11 b/g
პერსონალურ კომპიუტერტან სინქრონიზაცია
შეტყობინება

SMS
MMS
Email – კლიენტი
ეკრანი
ეკრანის ტიპი: TFT – 256 ათასი ფერი (სენსორული)
გამოსახულება: 240 x 400 პიქსელი 3,2 დიუმი
მულტიმედიაფოტო კამერა: 5.2 მპ (2560х1920 პიქსელი)
ვიდეო რგოლის გადაღების საშუალება QVGA@30 კადრი წამში
მეორე კამერა ვიდეო ზარებისთვის
აუდიო
სტანდარტული მუსიკალური პლეერი შემდეგი ფორმატების მხარდაჭერით: MP3/WAV/WMA/eAAC+ ფორმატები
მეხსიერება
შიდა მეხსიერება: 30 მგ
დამატებითი მეხსიერების ბარათი microSD
კვების წყარო
კვების წყარო (ელემენტი):
მოცულობა : Li-Ion 1200 mAh
საუბრის რეჟიმი : 13 სთ
ლოდინის რეჟიმი : 420 სთ
 ორგანაიზერი
კალენდარი
კალკულატორი
დიქტოფონი
დამგეგმავი
მაღვიძარა
P.S. კვების წყაროს (ელემენტი) მუშაობის ხანგძლივობა დამოკიდებული შემდეგ გარემოებებზე :
1. GSM ქსელის კონფიგურაციაზე
2. მანძილზე საბაზო სადგურიდან მობილურ ტელეფონამდე
3. SIM-ბარათის ტიპზე
ადგილმდებარეობის რელიეფზე

Posted in ახალი ოჯახი, ექსკლუზივი, ვეკო და აჩო, მემორიზ, პიკანტური რეალობა, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , , , , | 16 Comments »

2011 წლის შემაჯამებელი პოსტი

Posted by vekoo on იანვარი 1, 2012

განვლილი წელი მინდა შევაჯამო…

2011 წელი ძალიან, ძალიან  მშვენიერი გამოდგა ჩემთვის, უამრავი სასიამოვნო სიახლე შეემატა ჩემს ცხოვრებას, შეიძლება ითქვას, რომ 2011 წელი სიახლეების წელი იყო, უმთავრესს გამოვყოფ:

  1. ჩემი და აჩოს ქორწილი,

  2. რიგით მეორე უნივერსიტეტის დამთავრებაა

  3. ჩემთვის დიდი მიღწევა იყო ამ წელს მერიის საფინანსოში სტაჟირებაზე აყვანა

  4. შემდეგ ადგილს ბიგ–ბენ სქულის დამთავრებას  მივანიჭებდი

  5. ლოგიკურად შემდეგ ადგილზე  ბაფის ბუღალტერიის დამთვრება უნდა იდგეს :დ

  6. და უკვე შემდეგ მოდის  მუშაობის დამთავრება ლიბერთი ბანკში :დდდდ

  7. და საბოლოო ადგილს იკავებს მუშაობის დაწყება ლიბერთი ბანკში :დ 

    ამ სიაში კიდევ  არის ერთი ადგილი ასევე უმნიშვნელოვანი მოვლენისათვის, მაგრამ ამაზე შემდეგ, ჯობია ჯერ ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვე. 

იანვარი 2011 წ.:

თვე კი არა წლის პირველივე დღე ძალიან სევდიანი იყო ჩემთვის,  სამაგიეროდ ამ თვეში ვისწავლე როგორ ამოვიღო ლინზა თვალიდან, რამდენია მეგობრის ფასი, რა ძნელია გადარჩე მთებში მოტეხილი ფეხით, უმთავრესი მაკროეკონომიკა– ვაზელინი საგანი და კიდევ უფრო უმთავრესი– ჯუნგლის კანონი კაცობა მორყეულ კაცებზე.
კიდე ვისწავლე, რომ  მოტივაცია, როგორც ასეთი, საკმარისი არა, თუკი ჩვენს წინაშეა იდიოტი და ჩვენ მას ვამოტივებთ, ხელში მოტივირებული იდიოტი შეგვრჩება.

იანვარში  მქონდა საშინელი ალერგია და გამიჩნდა დიდი სისხლისფერი გამონაყარი

ამ წელს 11 იანვარს პირველად იყო აჩო ჩემთან სახლში ოფიციალური ვიზიტით და ყველაფერმა როგორც პოსტში ვწერდი 10/10–ზე ჩაიარა ^_^

იანვარშივე დამესიზმრა ვასასი

ამავე თვეს დავწერე ჩემი ყველაზე სასაცილო პოსტი მიმართვა ქ–ნი ეთერისადმი :დ

ხო, ამ დროს დავიწყე გაფრიკვა მეფან ფოქსზე.

პრინციპში, იქამდეც ყურებამდე ვიყავი შეყვარებული:

“დატკბი იმით, რომ ეს მონატრება ორმხრივია”–ო .

მომწერა და რა ჩარა მაქვს, რომ არ დავუჯერო …

საშინლად შენ ხასიათზე ვარ … ”  , – მივწერე მე  .

თებერვალი 2011წ.:

თებერვალში რატომღაც დავკავდი ადამიანების კასტებად დაყოფვით და უნებისყოფო მსუქნებისადმი შეგონებით. ისევ მეფიქრებოდა და მტკიოდა ძველი მეგობრები

ისევ და ისევ სიგიჟემდე მიყვარდა და მენატრებოდა – მებევრება.

თებერვალში  გადავდგი 3 ნაბიჯი წინ, 2 ნაბიჯი უკან და გავაკეთე საკუთარი თაიმქიფერი.

სამაგიეროდ 7 თებერვალს იყო უმნიშვნელოვანესი თარიღი და ამ დღეს  პირველად ინატრა აჩოს მამამ კიდევ ერთი შვილი – ნეტა მარტო 1 არ მყოლოდაო– თეთრი ბინტები… და  ტრადიციულად  საჩუქრები სიყვარულის დღეს.

მარტი 2011წ.:

დავფიქრდი იმაზე თუ რას ვაკეთებ და ვინ არიან  საერთოდ ბლოგერები – დასკვნებს რაც შეეხება ზოგჯერ აფსოლიტურად ვეთანხმები , ზოგსაც კატეგორიულად არა და ეხლა რომ წავიკითხე კარგად დავცინე საკუთარ თავს. მაგრამ ესეც ჩემი ფიქრები იყო 10 თვის წინ.

როგორც ჩანს, მარტის თვე კრიტიკის სურვილის გაღვივების პიკი იყო ჩემ თავში და კიდევ ერთხელ გადავწვდი ამჯერად უკვე მოდას უაზროდ აყოლილ ადამიანებს, თუმცა, არც უნებისყოფობისგან გასიებულები გამომრჩენია : (

როგორც ყოველთვის ისევ ძალიან მენატრებოდა მეგობრები და მათთან გართობა.

თებერვალში დავწერე ჩემი ყველაზე დიდი ზიზღით სავსე პოსტი–ფართოდ გაფარჩხული ფეხები და ეხლა რომ წავიკითხე ჩემი თავის შემრცხვა: ზრდილობიანად რომ ვთქვა, რა ჩემი საქმე იყო … მემგონი მარტის თვე ცუდად მოქმედებდა ჩემზე :დ

ჰო, გაიღვიძა ბუნებამ და მეც ახალი საფიქრალი გამომიჩნდა ბუჩქებში ‘მონარნარე’ წყვილების სახით, ამის მიზეზი კი საქართველოში ასე ფართოდ ფესვგადგმული სტერეოტიპებია :/ .

და ამ თვეში ვიყავი ყველაზე დაკავებული :

9:00 ბუღ.აღრიცხვა ბანკებში – ლექცია
10:00 ბუღ.აღრიცხვა ბანკებში – სემინარი
11:00 რეკლამა და ფინანსები – სემინარი
12:00 მარკეტნგის საფუძვლები – სემინარი
13:00 საჯარო ფინანსები – სემინარი
14:00 მშვიდობით, მაღლივო
15:00 ბასს-ის კურსები წერეთელზე
17:00 i’m a free
20:00 მოსწავლე
22:00 ნანატრი თავისუფლება

აპრილი 2011წ.:

ამ თვით დაიწყო ჩემი “შრომითი აღმაფრენა”, თუმცა იქამდე კი აქტიურად დავიწყე ზრუნვა რიქვესთების შესრულებაზე და რამოდენიმე ბლოგერს დავეხმარე გაეხადათ თავისი ბლოგი პოპულარული.
საკუთარი თავის “გა–პოპულარულებისათვის” ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი ვიზუალზე ზრუნვაა და გაზაფხულის დასაწყისში მეც აქტიურად ვსტუმრობდი სოლარიუმს ანანოსთან ერთად. ასე გამიტაცა ჭეშმარიტად გოგოშკურმა ამბებმა და საბოლოოდ ის მივიღე რომ გადავიწვი :დ და ჯგუფიდანაც გამოვვარდი : ))
“ჭეშმარიტი გოგოშკა” კი დღესასწაულების გარეშე წარმოუდგენელია და მეც შესაბამისად აღვნიშნე ჩემი და აჩოს სიყვარულის 2 წელი.

რაც შეეხება საქმიან ნაწილს, აპრილში დამირეკეს ლიბერთი ბანკიდან და გასაუბრებაზე დამაიბარეს, ჰო, დამავიწყდა მეთქვა, რომ ამ ბანკის გამო მერიიდან წამოვედი, სადაც საფინანსო განყოფილებაში ვიყავი სტაჟიორად და საბოლოოდ დარჩენის შანსი მქონდა (თურმე), მაგრამ მაინც წამოვედი და ამას ეხლა ვნანობ :დ

და ყოველთვიური განუყრელი შოპინგი .

მაისი 2011 წ.:

განსაკუთრებული თვეა და ძალიან მიყვარს,  (ალბათ) იმიტომ, რომ 15 მაისს  ჩემი დაბადების დღეა. წლევანდელი 15 მაისი ყველაზე განსაკუთრებული გამოდგა  და  ნიშნობის რეპეტიცია შედგა – აჩო  მამას დაელაპარაკა და ორივე უპრობლემოდ შეთანხმდა უფრო აქტიურ ფაზაში გადასვლაზე …

ჰო, მაისში ვწერდი ყველანაირ პოსტებს: აჯაფსანდლის სურნელდაკრულ ჰამერზე, სველ ლოკოკინაზე, ვწერდი პოსტ(ებ)ს პირდაპირ ლიბ.ბანკის სათაო ოფისიდან, ვწერდი მთაში თოვლიან ნამქერში ჩარჩენილიც და ვულკანიზაციაშიც ცალფეხა მანქანაში.

ივნისი 2011წ.:

სასაცილო დამთხვევაა, მაგრამ ამ თვეში პირველი ორი პოსტი ჩემი ფიქრებია სასურველ სახლზე, სასურველ ტექნიკაზე– ნელ-ნელა ქვეცნობიერად ვემსგავსებოდი ქმრის დამყაჩაღებელ ცოლს :დ
12 ივნისს ოჯახით ვიყავით სტუმრად აჩოსთან და ყველამ ერთად დავთქვით ქორწილის თარიღი.
ამ დღიდან დაიწყო ჩემი საქორწილო ციებ-ცხელება და გამიჩნდა უამრავი საზრუნავირესტორანსა თუ საქორწილო კაბაზე.
როცა ყველაფერმა უკვე ხელშესახები სახე მიიღო, უკვე დავფიქრდი იმაზე, თუ როგორ დაიწყო ჩემსა და აჩოს შორის ყველაფერი


ივლისი 2011წ.:

სადღესასწაული თვეც დადგა :დ მცხუნვარე და სიხარულით გაჯერებული : ))
ამ თვეში სულ 4ჯერ დავპოსტე ბლოგზე, ერთ-ერთი ოძისში ”ვოიაჟი” იყო და მგონი ამ დროს გაგაცანით პირველად ჩემი ძმაც- სანდრო.

31 ივლისს აჩოს და მე გვქონდა ქორწილი ყველაფერი მშვენიერი იყო, ამაზე ვრცლად უკვე შემდეგ თვეებში ვყვებოდი …
აგვისტო, სექტემებრი, ოქტომბერი ფაქტიურად არაფერი დამიწერია ბლოგზე … ჩემი ცხოვრება ამ დროს გიჟურ რიტმში მიმდინარეობდა …

ოქტომბერი 2011წ.:
ოქრომბრის ბოლოს ისევ გამოვჩნდი ბლოგოსფეროში სიმბოლური პოსტით Reborn და ბევრი არაფერი, მაგრამ იმდროინდელი ემოციებიც დავამახსოვრე დროს.

ნოემბერში 3 თვიანი პაუზის მერე ისევ ერთი თვით დავიკარგე და დეკემბერში ისევ აღვადგინე ბლოგზე პოსტვის ტრადიცია.

დეკემბერი 2011წ.:

6 დეკემბერს მეღირსა და წამოვედი ლიბერთი ბანკიდან, ასე ძალიან იქ მუშაობის დაწყება არ გამხარებია, როგორც წამოსვლა გამიხარდა.
მერე უკვე მოვიცალე და ქორწილის შთაბეჭდილებებზე დავიწყე წერა, თუმცა მხოლოდ დავიწყე და გაგრძელება ჯერ კიდევ დასაწერი მაქვს :დ

Posted in განწყობისათვის, ექსკლუზივი, ვეკო და აჩო, ივენთ-განხილვა, მემორიზ, პიკანტური რეალობა, პირადი სურათები, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

now i’m free

Posted by vekoo on დეკემბერი 6, 2011

მოკლედ, წამოვედი.
მართლა წამოვედი. 26ში დავწერე განცხადება და სამსახური დავტოვე- ეხლა ჩიტივით თავისუფალი ვარ.

თავს შესანიშნავად ვგრძნობ, ჩემი ეხლანდელი განცდა ბოლოს როდის მქონდა აღარც კი მახსოვს უკვე.

ერთგულ მკითხველებს გეცოდინებათ როგორი სიხარულით დავიწყე თავის დროზე  მუშაობა ლიბერთი ბანკში, მაგრამ ძალებმა მეტი ვეღარ გამიქაჩა.

უამრავი, მართლა უამრავი მიზეზი იყო რის გამოც მე დღეს დროებით უმუშევარი ვარ (სწორად გაიგეთ, დროებით :პ ) და თან უზომოდ ბედნიერიც!

პირველ რიგში სამსახური ჩემში ასოცირდება დახარჯული შრომის პირდაპირპროპორციულ თუ არა ნახევარპროპორციულ ანაზღაურებასთან და სასიამოვნო გარემოსთან, – ეს ის მინიმალური მოთხოვნაა რასაც ნებისმიერ წინადადებას წავუყენებ.
ლიბერთი ბანკმა ეს მინმუმიც ვერ გაქაჩა!

უამრავი მიზეზი მაქვს საკუთარ თავს რომ შევახსენო ხოლმე როცა სახლში ჯდომა მომწყინდება და ჩემი ქცევა გავამართლო.
დღეს თავისუფლების პირველი დღე  მაქვს, დღე, როდესაც აღარ მომიწია დილით უთენია აფხეკა საწოლიდან , არადა ჩემს ეხლანდელ პერიოდში დილის ნებივრობაზე მეტად ცოტა რამე თუ მსიამოვნებს.

პირველი დღეა, როცა დილით თეთრი ფითქინა პერანგი არ მაცვია და უსახურ შავ კლასიკურ შარვალში/კაბაში გამოწყობილი აღარ ვიძირები სავარძელში, რომ წითლად შეღებილ ოთხ კედელში გამოვიკეტო და საღამოს 6ს ნახევრამდე თავაუღებლივ ვიმუშავო. (ალბათ უკვე გესმით როგორ მეზიზღება ჩემი ყოფილი სამუშაო)

ამ მოკლე პერიოდის განმავლობაში მოვიარე ლიბერთი ბანკის 5 სერვის ცენტრი და 1 ფილიალი . ამ ხნის მანძილზე მხოლოდ 1 სამუშაო დღე მქონდა ჩაგდება, განსხვავებით სხვა რეზერვებისა, რომლებსაც თვეობით უწევთ სახლში ჯდომა სასურველ პოზიციაზე გამოძახების ლოდინში. თავიდან მიკვირდა ასე რატომ მტვირთავენთქო, მაგრამ აფსოლიტურად ყველა ს/ც-ში მმართველი თუ მენეჯერი სათითაოდ რომ წერდა წერილს კადრების განყოფილებას ჩემი მათთან დატოვების მოთხოვნით მერე მივხვდი –   ამ ბანკს (გამოცდილს ვერ დავარქმევდი მაშინ თავს) მაგრამ მოთხოვნასთან შესაფერისი კადრი უჭირდა!

ეხლა ნამდვილად არ მაქვს სურვილი ყველა იმ პრობლემაზე ვწერო, რაც ჩემნაირ რიგით თანამშრომლებს აწუხებთ, არ ღირს იმაზე მოვყვე ჩემ გადაწყვეტილებას როგორ შეხვდნენ და რამდენ უსიამოვნებას ავარიდე თავი წამოსვლით. – ჩემს უშუალო კოლეგებს რომ ჩემი ”ბედი შეშურდათქო” ვერ ვიტყვი , ცუდი ტონია, მაგრამ  აფსოლიტურად ყველას სურს თავს დროზე უშველოს სხვა ვარიანტი არ აქვთ, თორე აქ გამჩერებელი არავინაა”. იმავე ანაზღაურებიან სამსახურეც კი ყველა თანახმაა, ოღონდ თავი დააღწიოს ლიბერთის.

ჰოდა, გვეყო უსიამოვნო თემებზე საუბარი, დღეს მე ბედნიერი ვარ და უსაქმრობით ვტკბები, კატასტროფულად მომენატრა თავისუფლება. კოშმარია, როცა თაფლობის თვეს მარტო იმიტომ წყვეტ დროზე ადრე, რომ ბანკს კვალიფიციური კადრები გაურბიან გაუსაძლისი პირობების გამო და ახალი თანამშრომლები უჭირს.

დღეს მე არ მეშინია უმუშევრობის, ზუსტად ვიცი რომ ასე იმდენ ხანს გაგრძელდება რამდენსაც თავად გადავწყვეტ.

ეხლა დრო მოვიდა საკუთარ თავს უფრო მეტად ვუერთგულო და მოვუარო, საკუთარ თავს და საყვარელ ადამიანებს. 9დეკემბერს ჩემი ძმის სანდროს დაბადების დღეა, 10დეკემბერს აჩოსი. მინდა ამ 2 დღისთვის განსაკუთრებულად მოვემზადო და მაქსიმალურად ვასიამოვნო ჩემი საყვარელი ადამიანები.

ეგზოტიკური კონცხი

Posted in ახალი ოჯახი, ექსკლუზივი, ვეკო და აჩო, პიკანტური რეალობა, პირადი სურათები, ყველაფერი ჩემზე | 6 Comments »

S.O.S. პრობლემა მაქვს

Posted by vekoo on ივლისი 14, 2011

when you have problem,just sing,your favorite,song,problem is,batter than,your voice

არ ვიცოდი რა ცუდი ყოფილა, როცა ვიღაცაზე მთლიანად დამოკიდებული ხარ, როცა შენი ბედ-იღბალი მთლიანად მის ხელშია – ზუსტად გამოვთქვი: ჩემი ბედ-იღბალი მის ხელებშია და მე სერიოზულად მეშინია.

ასეთი აღელვებული და შეშინებული არასოდეს მახსოვს ჩემი თავი, მით უმეტეს, ასე გრძელვადიანად – ვზივარ, ვწევარ თუ დავდივარ ყველგან ის და მისი მოვალეობა მახსენდება და ცუდად ვხდები, მინდა გავიქცე რეალობისგან და არასოდეს ვიფიქრო შედეგზე … თუ რა გამოუვათ …

გუშინდელამდე ამას ასე თუ ისე ვახერხებდი,- ჩემ გარდა არავინ იცოდა ჩემი გასაჭირი, გუშინ კი უკვე ვეღარ მოვითმინე და ‘გავსკდი’.

მგონი უკვე კონკრეტიკის დროა, თორე დარწმუნებული ვარ, ისეთ ვიღაცას მოიაზრებთ ჩემი წერის მუზად, ვინც არაფერ შუაშია არაფერთან და პირიქით, მამშვიდებს და მხარში მიდგას.

ე.ი. საქმე ეხება ჩემ საქორწილო კაბას.

საიდან დავიწყო არც კი ვიცი, უამრავი ხარვეზია, რომელიც დროზე უნდა გამოსწორდეს და არ ვიცი ბოლომდე გამიქაჩავს თუ არა ნერვები. ადამიანს, ვისთანაც შესაკერად მივდიოდი მთლიანად ვენდობოდი და ამ ეტაპზეც იგივე ჭკუაზე ვარ, მაგრამ უკვე ეჭვი მეპარება რამდენად გამიმართლდება იმედები.

რა მაქვს საწუწუნო? რამოდენიმე მიზეზია, რომელიც დროსთან ერთად გაჩნდა და მეტ-ნაკლებად ქრონოლოგიურად აქვე ჩამოვწერ.

  1. თანხა – თავდაპირველთან შედარებით ჯერ ორჯერ გაიზარდა, შემდეგ კი 1/3ედით მოიმატა. ანუ 266% გახდა თავდაპირველთან შედარებით. ეს დიდი პრობლემა არ ყოფილა, იმიტომ რომ ისედაც დაახლოებით ამ ფასად ვაპირებდი, მაგრამ უკვე მორიგებული ‘სტავკა’ ასე რომ იზრდება  უკვე უსიამოვნო მომენტია. მაგრამ მიუხედავად ამისა მაინც დავთანხმდი ამ წინადადებას იმ იმედით, რომ საბოლოოდ ზღაპრული გამოვიდოდა  : ))

  2. ვადები –           1) ე.წ. ‘პრიმერკებისათვის’ შეთანხმების მომენტში ასეთი წინადადება იყო, რომ მინიმუმ 5-6 ჯერ მაინც დამჭირდებოდა  მისვლა. ეხლა დაახლოებით 10ჯერ მაინც ვიყავი უკვე და კაბის ჯერ ნახევარიც კი არაა დამთავრებული.                                                                                                                                                                         2) კვირაში უკვე თავისუფლად ასწრებდნენ შეკერვას – 2 კვირა უკვე გადის და ჯერ შედეგს ვერ ვხედავ.

  3. დამოკიდებულება დიზაინერთან არ მაქვს პრეტენზია, მაგრამ თვითონ მკერავი აგდებულად ეკიდება ჩემ შეკვეთას. მაქვს განცდა, რომ უბრალოდ დროს წელავს და ერთ მონაკვეთზე რომ ძაფს გადაატარებს იმის მოსაზომადაც კი მიბარებს.როცა აკა იქაა და რამეს შევჩივლებ მაქსიმალურად მისმენს და ითვალისწინებს ჩემს სურვილს, მაგრამ ის ქალი … ერთი სული მაქვს იმ კაბას როდის გავიძრობ და იქიდან გამოვვარდები ხოლმე. უსიტყვო და მორცხვი ტიპი არ ვარ რომ არ ვუთხრა უარყოფითი ჩემი აზრი  და დამოკიდებულება ვინეს. მაგრამ უნიკალური ფრაზა: ‘ჯერ ყველაფერი ხო კეთების მომენტშია და ეგ როგორ იქნება ჯერ’ უკვე ნერვებს მიშლის.  და საერთოდ მიკარგავს იმ კაბის ჩაცმის სურვილს.

  4. დეტალები ყველაფერი ისე არაა, როგორც უნდა ყოფილიყო. ორი მნიშნველოვანი დეტალი საერთოდ სხვანაირი მინდოდა. 1) კორსეტი – კორსეტის კაბასთან თანხვედრის ადგილი გადაჭრილია და შემდეგ გადაკერებული, რაც კატეგორიულად არ მინდოდა – სხვანაირად არ გამოვიდოდაო , ამას ყველაფერს ისე გავაფორმებთ, რომ საერთოდ არ გამოჩნდებაო. და ეჭვი მაქვს არ მომეწონება არც ეს ორნამენტებით გაფორმებული და მერე უკვე ძალიან ცუდ რაღაცას ვიზავ. 2) ქვედა ნაწილის სილუეტი – უბრალოდ მოკლედ ვიტყვი, რომ შესაცვლელია.კიდე არის რაღაც რაღაცები, რაზეც არ მინდა თავი კიდე ძალიან დებილად დაგანახოთ და არ დავწერ. მეც არ ვიცი კატეგორიულად რატო არ ვითხოვ რამეს როცა იქ ვარ ხოლმე, მაგრამ ვჩუმდები ერთი უბრალო და ელემენტარული ფრაზის გამო : ჯერ კერვის პროცესია და ყველაფერი ისე იქნება, რომ მოგეწონება, როგორ შენ გინდოდა.თუ ბოლოს მართლა ასე არ იქნება მერე მომიწევს მეც ვიმოქმედო.

ამის წამკითხავ ნებისმიერს გაუჩნდება შთაბეჭდილება ეს სად მივიდაო, მაგრამ ასე არაა, სოლიდურ ადამიანთან მივედი შესაკერად და წინა პოსტში ვახსენე კიდეც. [ https://vekoo.wordpress.com/2011/06/28/palmebis-chrdili-da-saqorwilo-kaba-vol2/ ] ძალიან ცუდია, რომ ჯერ შედეგი სახეზე არაა და უკვე უკმაყოფილო ვარ, ყველაფერი კი ისევ და ისევ დამოკიდებულების ამბავია – აკა რომ როგორც არის ისეთი დამიკიდებულებით არ იყოს ჩემ მიმართ, კარგა ხნის წინ გამოვართმევდი უკან ფულს და სხვასთან მივიდოდი, მაგრამ ეხლა მე მომწონს მისი მუშაობის სტილი, რასაც ვერ ვიტყვი მის ერთ_ერთ მკერავზე.

ძალიან მინდა შემდეგი პოსტი იმედიანი იყოს …

სახელის გატეხვას თავის გატეხვა გერჩივნოსო – ნათქვამია კიარადა, ბლოგერის ყბაში ჩავარდნას თავის გატეხვა გერჩივნოსო და მართლდება : )) სამაგიეროდ, თუ ყველაფერი მართლა ისე გამოვიდა როგორც მაიმედებენ, ამაზე მეტი უფასო რეკლამა რა იქნება :დ

Posted in ამოხეთქა, ივენთ-განხილვა, პიკანტური რეალობა, ქორწილი, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , , , | 20 Comments »

საქორწილო ციებ-ცხელება – vol1. რესტორანი

Posted by vekoo on ივნისი 26, 2011

წინა-საქორწილო ციებ-ცხელება ნელ-ნელა გადადის პიკის სტადიაში.

ნელ-ნელა იმიტომ, რომ ლამის ყოველ საღამოს 12 საათამდე გამწარებულები დავრბივართ და ყველაფერს ვნახულობთ, ყველაფერს ვაფასებთ, ყველა შესაძლო შემთხვევებს განვიხილავთ … ვხვდებით საჭირო ადამიანებს, ვათვალიერებთ საჭირო ნივთებს. ერთი სიტყვით სრული აურ-ზაური იწყება ჩემთან და აჩოსთან საღამოს 4-5 საათის მერე.

მაგრამ ჯერ-ჯერობით შედეგი ნული : /

ჯერ რესტორანიც კი ვერ შევარჩიეთ რა გვინდა, სად გვინდა და როგორ გვინდა.

პარალელურ რეჟიმში არჩევს აჩოს მამაც, 2-3 დღის მერე ვხვდებით და ჩვენ-ჩვენ ვარიანტებს ვცვლით ხოლმე. მერე შემდეგ საღამოს მივდივართ და ერთმანეთის არჩეულ რესტორნებს დავივლით.

საბოლოოდ სულ ხდება, რომ როგორც ყოველთვის, ჩვენ რაღაც გვაკლდება, რაღაც დაგვრჩენია გასათვალისიწნებელი, მის არჩევანსაც ძირითადად ინტერიერ-ექსტერიერის გამო ვიწუნებთ და ბოლოს ყველაფრის თავიდან დაწყება გვიწევს.

ძალიან რთული და საპასუხისმგებლო ყოფილა საბანკეტო დარბაზის არჩევა. არ მეგონა ამდენი დეტალის გათვალისწინება თუ მოგვიწევდა, მაგალითად


  • ზოგან სკამის საზურგეებს ვიწუნებთ

  • ზოგან სკამზე გადასაფარებლებს და

  • ზოგგან საერთოდ ზოგადად სუფრის გადასაფარებლებს.

  • ზოგან ჭურჭელი არ მოგვწონს

  • ზოგან მაგიდის შესაძლო განლაგებები

  • ზოგან საერთოდაც რესტორნის ფართია შეუსაბამო

  • ზოგან პარკირების ფართი აქვთ ნული.

  • ზოგან , ახლა უკვე ხო თბილისსა და მცხეთაში ლამის უკვე ყველა რესტორანი შემოვიარეთ და ყველაფრის თვითღირებულებაში უკვე მაგრად ვერკვევით, ხოდა ყველაფერი მისაღებია – დარბაზი არც ისეთი ლამაზი და ფართოა, მაგრამ ჯანდაბას, სცენის მდებარეობაც, მუსიკოსები საკაიფოდ უკრავენ, საჭმელების გაფორმება მისაღებია, პარკირებაც, დიზაინერიც ნორმალური ყავთ, მაგრამ ერთი ისაა, რომ ყველაფერი მაინც არაა იმ დონეზე, როგორიც გვინდა, რომ ჩვენ ქორწილში იყოს, ანუ უფრო დაბალი ხარისხისაა ერთი შეხედვით, მაგრამ არა უშავს, ამაზეც თანახმა ვართ, ოღონდაც რამე გადავწყვიტოთ, მაგრამ იმხელა ფასს ითხოვენ, რომ აი პროსტა სისულელეა ბაზარზე არსებულ ფასებთა შედარებით. ამ კონკრეტულ რესტორნებს არ დავასახელებთ, ასეთი რამოდენიმე შეგვხვდა თბილისსში არაფრით რომ არ ბრწყინავენ და გამოირჩევიან სხვებისგან, მაგრამ აი ფასები აქვთ, გულიანად მეცინება ხოლმე.

ეტალონად მყავს ‘კრუიზი’ და მის ფასებსაც კი აჭარბებენ, რაც სრული სისულელეა, აი, ძაან მარაზმი, კაკ მინიმუმ ‘კრუიზზე’ 1/3-ედით ნაკლები მაინც უნდა ღირდეს წესით. ამიტომ აქამც ვსტოპდებით.

რაც შეეხება კრუიზს, ჩვენ რიცხვში უკვე დაგეგმილია ქორწილი, ოღონდ მათაც ბე ჯერ არ მიუტანიათ, ამიტომ საბოლოოდ პასუხი ჯერ არ იციან, მაგრამ მათთვის პრიორიტეტი ის კლიენტები არიან, რადგანაც პირველად მათთან შეთანხმდნენ. რამოდენიმე დღე დარჩა სანამ მათთან საბოლოოდ გაარკვევენ სიტუაციას.

ამიტომ მაინც ვარჩევთ სხვა ვარიანტებს და რა ცუდია, რომ აი პროსტა გიჟს ვგავარ რა, ყველფრით მისაღები ვერ შევარჩიეთ. გუშინ საერთოდ ვფიქრობდი, დავიკიდოთ ქორწილითქო 😀 არც ამაზე ვარ უარზე უკვე 😀

დღეს ვრჩები კაბის პირველ ეტაპს, ამაზე მომდევნო პოსტში ვისაუბრებ ^_^

Posted in ახალი ოჯახი, ექსკლუზივი, ვეკო და აჩო, ივენთ-განხილვა, პიკანტური რეალობა, ქორწილი, ყველაფერი ჩემზე, ყოველდღიური | Tagged: , , , , , , | 12 Comments »

ნიშნობა

Posted by vekoo on ივნისი 2, 2011

უკვე ვხედავ, რომ ჩემი ბლოგი პირადულის გარდა ყველანაირ ბლოგს ემსგავსება, ამიტომ ვხსნი ფანჯარას და ვიწყებ წერას.

2 დღის წინ, 28 მაისს ნიშნობა მქონდა  : ))

ამიერიდან ოფიციალური საქმრო მყავს :დ და მეც საცოლედ ვითვლები, – რაღაცა სტრანნი გრძნობაა.

ჩემ ცხოვრებაში ახალი “ერა” იწყება. თავს უჩვეულოდ მშვიდად ვგრძნობდი ამ დღეს, ზედმეტი ემოციების გარეშე, – თითქოს ყველაფერი ისედაც ასე უნდა ყოფილიყო .

ჯერ–ჯერობით ეხლაც ვერ განვიცდი და ალბათ, ბოლომდე ვერ ვიაზრებ რას ნიშნავს სხვა სახლში გადასვლა, სხვა ხალხთან ცხოვრება, მათთან ოჯახის დაკავშირება. ნუ, ეს ვხვდები იმიტომაცაა, რომ ჩემთვის აჩოს ოჯახის წევრები უკვე დიდი ხანია ახლობელი ადამიანები არიან, მათთან თავს აქამდეც შინაურულად და კარგად ვგრძნობდი და მორცხვობის და მორიდების მომენტი არ ყოფილა.

ერთადერთი, ჩემ საკუთარ სახლში ვერ წარმომედგინა ერთად აჩოს მშობლები და ბებია განსაკუთრებით , მაგრამ ესეც წარმომადგენინეს და გამასიგრძეგანებინეს : ))

ისე, თავიდანვე, როცა ურთიერთობას ვიწყებდით მე და აჩო, იმ პერიოდში ყოველ დღე მარტო თბილისში ვნახულობდი ხოლმე, სხვანაირად ვერც წარმომედგინა და ვეუბნებოდი:

–შენ რუსთავში ვერ წარმომიდგენიხართქო.

მაგრამ მერე მალევე ჩამოვიდა და მაშინ პირველად მითხრა:

–აი, ხო წარმოგადგენინეო და კიდე ბევრ რამეს აგიხდენ და წარმოგადგენინებო!

ნუ, სიტყვა რომ შეასრულა ფაქტია, იმიტომ რომ ჩემი ცხოვრება ფაქტიურად აი თავდაყირა დააყენა, ოღონდ პოზიტიური გაგებით, მთლიანად სხვა რელსებზე გადამიყვანა.

შაბათის საღამოზე მოვყვები:

დილიდანვე კარგად გამოვიძინე და ნელ–ნელა დავიწყე თავის მოწესრიგება – იმ დღეს საოჯახო საქმეს მე რატომღაც, არავინ მავალებდა.

რაღაცნაირი ტკბილი დღე მქონდა: ჩემ სახლში ველოდებოდი უსაყვარლეს ადამიანს და ამჯერად მარტოს არა, – ნუ, ბანალური ვიქნები და ვიტყვი, რომ გადასარევი ოჯახი ყავს აჩოს. ბანალური იმ კუთხით, რომ მსგავს სიტუაციებში გოგონები ხშირად ასე საუბრობენ საქმროს ოჯახებზე, მაგრამ მე ისინი გუშინ და დღეს არ გამიცნია , უკვე 2 წელია ვიცნობ და ამიტომ ზუსტად ვიცი რასაც ვამბობ, – მართლა კარგი ხალხია, თბილი და მოსიყვარულე ადამიანები. გონიერებას ძალიან დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ ადამიანში და რაც მთვარია, ეს მათ არ აკლიათ.

რაღაცნაირი გრძნობაა, ძალიან მსიამოვნებს აჩოს ჩემს საქმროს რომ ვეძახი,  რაღაც პონტში მიტყდება კიდეც ეს ე.წ. “ძველმოდური” სიტყვები, მაგრამ ურთიერთობას ალამაზებს – სხვა ფაზაში შევედით.

მინდოდა სურათები დამედო, მაგრამ გადავიფიქრე …

მკითხველებო, საღამოს კაბები გაამზადეთ : ))

Posted in ახალი ოჯახი, განწყობისათვის, ეს უნდა იცოდე, ექსკლუზივი, ვეკო და აჩო, ივენთ-განხილვა, მემორიზ, პიკანტური რეალობა, ქორწილი, ყველაფერი ჩემზე, ყოველდღიური | Tagged: , , , , , , | 22 Comments »

ვისაც სასმელი ადეგრადირებს

Posted by vekoo on მაისი 26, 2011

ვინ გამოვდივარ მე,  თუკი კარის მეზობლისგან გამოსულ “ვაიმე, მიშველეთ, მოკვდა”–ს განწირულ კივილზე ერთდერთი, რაც იმ წუთას მაფიქრდება არის:

– რა მეშველება, ეხალა როგორღა ჩავრთავ ხმამაღლა მუსიკას.

ადრეც მითხრეს:  – სხვისი გასაჭირი გულთან ახლოს არ მიგაქვს, როგორ შეგიძლია იმხიარულო როცა “ვიღაცას” უჭირსო/მოკვდაო : |

ნუ, საბოლოოდ კი გაირკვა, რომ  არავინ არ მომკვდარა და უბრალოდ, მთვრალი ქმარი ცოლს ახრჩობდა : |

მგონი ისევ ის ჯობდა ვინმე მომკვდარიყო ხო?

ყველაზე მეტად რასაც ვერ ვიტან არის მთვრალი კაცი – საუბარი მაქვს უაზროდ და გონების დაკარგვამდე მთვრალზე, რომელმაც არ იცის რას აკეთებს, შარზეა და მოკლედ რომ ვთქვა გამოლაყებულია : | ასეთი სიტუაციის  ატანა არ მაქვს .

თავიდან ისიც მოსიყვარულე შეყვარებული/საქმრო იქნებოდა, პრინციპში, ქმარიც ესეთვე გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა  უზომოდ გალეშილი ასეთ კონცერტს მართავს.

და ამ ყველაფრის მერე ცოლს ის ისევ ისე უაზროდ და უანგარიშოდ უყვარს  ♥

ეხლა ვფიქრობ: იქნებ ესაა ნამდვილი სიყვარული ყველა მინუსის და “გრეხის” მიუხედავად მაინც მასზე რომ ამოგდის მზე და  მთვარე,  მაინც მის გამართლებას და გამხნევებას რომ ცდილობ, მაინც რომ გინდა გააბათილო  მისი დანაშაული, იპოვო მიზეზი და სხვის თვალში გამოიყვანო : ))

ნუ, ეხლა აქ ბევრი იტყვის: ეგ სიყვარული კი არა მონური ბრმა მორჩილებააო, მასეთს პირველივე შემთხვევაზე უნდა დაახვევინოვო და ა.შ…

მაგრამ რა არის იცი? სიყვარული ესე ერთი ხელის მოსმით არ ქრება.

ვიღაცისთვის წლებია საჭირო მის დასავიწყებლად, ვიღაცას კი 1 წუთშიც გამოსდის – ნუ, რამდენად გამოსდის სინამდვილეში ესეც ცალკე საკითხია : ))

მთავარი კი ისაა, რომ შენ ცდილობ საყვარელი ადამიანი ჭობიდან ამოთრევას და ფეხზე წამოყენებას, შენი სიყვარულის და ბედნიერების დაცვას, რომ გაქვს იმედი , რომ ყველაფერი ჯერ კიდევ არ დაგიკარგავთ, რომ ყველაფერი ჯერ კიდევ არ დამთავრებულა და ისევ ძველებურად გინდა მის ყელზე ჩამოკიდებულმა ღამეები გაათიო.

რამდენი ხანი გაძლებს ასეთ სიყვარული? ასეთი ერთად ყოფნა?

ყველაფერი ხო ინდივიდუალურია და საკითხი აქაც ინდივიდუალურად წყდება: გააჩნია ვის რამდენი ხანი გაუქაჩავს მოთმინება : (( მთვარი ისაა, რომ “მერე” გული მაინც არ დაგწყდება, რომ რაღაც შეგეძლო და შენ ყველაფერი არ ცადე შენი ბედნიერებისათვის.

Posted in ამოხეთქა, განწყობისათვის, პიკანტური რეალობა, ქალი და მამაკაცი, ყოველდღიური | 8 Comments »

თსუ–ს თვითმმართველობას მაგისტრებისთვის ბანკეტის ფული არ აქვს ?

Posted by vekoo on მაისი 23, 2011

პოსტი აგებულია უნივერსიტეტის თვითთმმართველობის წევრთან პირად საუბარაზე, რომელმაც ვინაობის გამჟღავნებისგან თავი შეიკავა!

ერთადერთი ნათელი წერტილი მე–4 კურსელი სტუდენტებისთვის წლის ბოლოს უნივერსიტეტის დამამთავრებელი წვეულებაა, სადაც ძირითადად რედისონში იკრიბებიან სტუდენტები და ერთად ზეიმობენ ბაკალავრიატის დახურვას.

2011 წელს კი ეკონომიკისა და ბიზნესის ფაკულტეტის სტუდენტებს დიდი შანსია, რომ ამის საშუალება აღარ მიეცეთ იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ

  • ფაკულტეტის თვითმმართველობას ბანკეტისათვის სახსრები არ აქვს/ არ ემეტება.

  • ბანკეტზე დასადები 100 ლარი ყველას არ აქვს , ამიტომ ყველა არ წამოვა.

ნუ, ჯერ კიდევ გასარკვევია ამ ე.წ. “100 ლარის” ამბავი, რადგანაც პოსტის წერის მომენტში მე არ ვფლობ უტყუარ  ინფორმაციას რეალურად ნამდვილად იკრიბება თუ არა სტუდენტებისგან ფულადი სახსრები და კონკრეტულად რამდენი, და სამწუხაროდ, არც სტატისტიკური მონაცემები დადებულა სადმე თუ რამდენი კურსდამთავრებული ესწრებოდა გასული წლების დამამთავრებელ წვეულებებს.

ფაქტი კი ფაქტად რჩება და მწარე რეალობაა, რომ დიდი შანსია 2011 წლის ჯავახიშვილის ეკონომიკისა და ბიზნესის ფაკულტეტის  კურსდამთავერებულებზე უნივერსიტეტმა არ იზრუნოს.

ბუნებრივია, 750 კაცი წვეულებაზე ვერ/არ წამოვიდოდა, მაგრამ ის კონტიგენტი, რომელიც ელოდებოდა ამ დღეს, მოწოდებული ინფორმაციით გაოგნებულია.

შემეხო თუ არა ეს პრობლემა მე?

ჯავახიშვილის მმართველმა წრეებმა ერთი ვითომ “კეთილი” საქმე გაუკეთეს სტუდენტებს: ჯგუფები დაშალეს და ყოველ სემესტრში მინიმუმ     180 (6*30) ახალ ჯგუფელთან აქვთ სტუდენტებს შეხება, რაც “ძველებურად” დაახლოების შანსს კატასტროფულად ამცირებს. მაგრამ მე მაინც მოვახერხე და შევინარჩუნე ძველი ჯგუფელები და ჩვენ ერთობლივად ვაპირებთ ვიქირაოთ კერძო ბინა თბილისის შორიახლოს და აუცილებელი მოთხოვნაც გვაქვს: ის აუცილებლად აუზით უნდა იყოს!

ასე რომ პოსტი გამოწვეულია არა პირადი დისკომფორტით, არამედ მაღელვებს ყველა თანაკურსელის ბედი.

იმედია, თვითმმართველობის წარმომადგენლები გამოეპასუხებიან მიმართვას და ოფიციალურ განცხადებას გააკეთებენ მიმდინარე საკითხზე,  იქამდე კი მე იმედს ვიტოვებ, რომ თუკი ელემენტარული ქუჩის კალათბურთის დღეების ჩასატარებლად თვითმმართველობას შეუძლია გამოყოს 5000 ლარამდე,  არც ბაკალავრებთან შეირცხვენს პირს.

მე კი მოგმართავთ თითოეულ მკითხველს:

თუკი ვინმეს გაქვთ ინფორმაცია სად შეიძლება ჯავახიშვილის თვითმმართველობის ბიუჯეტისა და ხარჯთაღრიცხვის გაცნობა, მომაწოდეთ ეს ინფორმაცია.

ოფიციალურ წყაროზე დაყრდნობით უკეთესი პოსტის გამოცხობა შეიძლება.

Posted in ეს უნდა იცოდე, ექსკლუზივი, პიკანტური რეალობა, უნივერსიტეტი {მაღლივი}, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , | 1 Comment »

კარიერისტი მე

Posted by vekoo on აპრილი 18, 2011

ტაქს, ეხლა რა ხდება, დროა დღევანდელი პოსტი დავწერო.

როგორც გუშინ ვწერდი {ერთგულ კითხველებს ეს ეცოდინებათ} , ჩემს ცხოვრებაში სიახლეებია, – ცოტა პირადში და ბეეევრი კარიერაში.

მაქვს 3 წინ გადადგმული ნაბიჯი:

  1. დღეს დილის 11 საათზე მქონდა გამოცდა და ჩავაბარე ❤ როგორ და რანაირად – არ ვიცი,  მაგრამ ნამდვილად ჩავაბარე” – ვწერდი 16–ში, ჰოდა, დღეს შემოვედი ფბ–ზე და Big Ben School-ის ვოლზე დამხვდა ჩაბარებული ბავშვების სია თავისი ქულებით და მე ყველაზე მაღალი შეფასება მქონდა. ვერ აღვწერ ისე გამიხარდა, მითუმეტეს, რომ დილით დამეძინა და გამოცდაზე ნახევარი საათით გვიან მივედი :დ მაინც შევძელი! ოთხშაბათს კიდევ ერთი გამოცდა მელის წინ და საბოლოდ მოვრჩები. – შედეგად გეგმის ნაწილსაც შევასრულებ და ამის სერთიფიკატსაც ავიღებ ^_^ [ უკვე ქვემიზანი ჩამომიყალიბდა – A დონე დამაკმაყოფილებს მხოლოდ, რაც უკვე მაქვს (მგონი) თუ ამ მეორე გამოცდაზე არ გავაკეთებ რამე სისულელეს.]ლონდონი ჩემი საოცნებო ქალაქია და მე ამ ზაფხულს მაქვს შანსი, რომ ვიხილო იგი 😀  Summer School– გაგვიჩალიჩა ეკამ, თან ძვირი სულაც არ ჯდება და აი, მართლა ღირს წასვლა, ყველანაირად კარგია , ყველანაირად და ყველაფრისთვის.                                                                                        პროსტა, ერთი პრობლემაა: მე ზაფხულში ერთი დიდი გეგმა მაქვს და რამდენად მოხერხდება ორივე არ ვიცი.

  2.   II წინ გადადგმული ნაბიჯი: ხო, 1 თვეზე მეტია სტაჟირება დავიწყე მერიის საფინანსო სამსახურში, უკვე მოვიარე სამივე განყოფილება: ბიუჯეტიც, ხაზინაც და ბუღალტერიაც ^_^ რომლის მუშაობა მომეწონა ყველაზე მეტად? რა  თქმა უნდა, ბუღალტერიის : )) ვგიჟდები ციფრებზე, გატარებებზე და ყველანაირ ბუღალტრულ/ეკონომიკურ პროცესზე :დ  იქაურ სიტუაციას უცებ მოვერგე, გავშინაურდი და არც თანამშრომლებთან ერთად მოლხენაზე ვამბობდი უარს  :დ უკვე ვფიქრობდი სტაჟირების გაგრძელებაზე და საერთოდაც, დავიწყე ფიქრი ხო არ დავსულიყავი საბიუჯეტო ორგანიზაციებზე, მაგრამ საბოლოოდ აზრი შევიცვალე და 18 აპრილს შევწყვიტე სტაჟირება. თუ რატომ იხილეთ მე–3 ნაწილში .

  3. სრულიად მოულოდნელად დამირეკეს Liberty Bank–დან და გასაუბრებაზე დამიბარეს ^_^ პასუხი 20–მდე უნდა გამეგო, ხოდა, ძაან გავბლატავდი და იქაც გავედი :დ ზუსტად სიყვარულის დღეს დამირეკეს და წარმატებით გაიარეთ გასაუბრება და მობრძანდით სათაო ოფისშიო : ))  დღეს პირველი ტრეინინგი უკვე მქონდა. მართალია ეს ის პოზიცია არაა რაც მე მინდა ცხოვრებაში რომ გავაგრძელო, მაგრამ დასაწყისისთვის და სამსახურის დაწყებისთვის მისაღებია.  5 მაისს რჩება ტრეინინგები და მერე უკვე ბანკის სრულუფლებიანი თანამშრომელი გავხდები ^_^

Posted in ექსკლუზივი, ივენთ-განხილვა, პიკანტური რეალობა, ყველაფერი ჩემზე, ყოველდღიური | Tagged: , , , , , , , , , | 12 Comments »

გოგოშკური

Posted by vekoo on აპრილი 14, 2011

“კარგად იყავიო, შენი ერთადერთი კაცი გვერდით გყავდეს და ცხოვრებაში ერთფეროვნებით არ ამოგხდეს სულიო,” – დაახლოებით ასეთი იყო ბოლო სიტყვები (რასაც მე მივუსწარი).

ეხლა რა ხდება, უკვე ბევრმა იცის და რამოდენიმე ბლოგზეც დაიწერა, რომ არსებობს  გოგოშკური ჯგუფი, სადაც იდება “პერსონალური გასხმები”.

ღრმა ბავშვობაში მეც მიყვარდა ყველანაირ პირად თემაზე ნებისმიერთან საუბარი, მეც აღტაცებული ვყვებოდი პირველ აღმაფრენ წამებს და პირველ დაცემასაც.

მერე გავიდა დრო და რაღაც–რაღაცები გადაფასდა ჩემ შეგნებაში:

ეხლა უკვე ვიცი,

  • რომ ყველა, ვინც მომისმენს და თავს დამიქნევს ჩემი ცუდი არ წყინს და არც ჩემი კარგი უხარია,

  • რომ მეგობარი მხოლოდ ის არაა, ვინც გულისყურით მომისმენს და თავის აზრსაც გამიზიარებს,

  • რომ ყველას ნდობა არ შეიძლება, ვინც ნდობას გამომიცხადებს.

მერე გავიაზრე რას ნიშნავს პირადი და რას საჯარო და გარკვეული საზღვარიც გავავლე ჩემსა და მასას შორის.

თავის დროზე ისე მაგრად ვიწვნიე ჩემი ენის სიგრძე, რომ მას მერე ეტაპობრივად გამომუშავდა ჩემში ენაზე კბილის დაჭერის ტენდენცია :დ მერე ნელ–ნელა მეც მივხვდი, რომ ჩემთვის ასე ჯობდა…

“სადაც მიხვალ იქაური ქუდი დაიხურეო” – ანდაზა არასოდეს ჯდებოდა ჩემს პრინციპებში.

მე მაქვს ჩემი შეხედულებები და რეალური/ღირებული მიზეზის გარეშე მათ იშვიათად ვცვლი.

ჰოდა, მეც აღმოვჩნდი 2–3 კვირის წინ “გოგოშკურ” ჯგუფში და ამ დროიდან მოყოლებული მოწმე ვიყავი ბევრი ისეთი ამბის მოყოლისა, რისი მოსმენაც ბევრს და განსაკუთრებით მამრებს ძალიან უნდათ, ვიზიარებდი ბევრის წუხილს, ზოგს ჩემ შეხედულებას ვუზიარებდი, ზოგსაც ინფოს ვუზიარებდი და ყველაზე ნაკლებად ჩემ ინტიმურ დეტალებზე ვამახვილებდი ყურადღებას.

და რა მოყვა ამას შედეგად: შენ ჭორიკანა ხარ, გვალაპარაკებ და შენ თავზე არ ყვები, ჩვენ ამბებს მერე ბლოგზე დაწერ და გააპიარებ, დაგვაშანტაჟებ და ათასი მე მაპატიეთ და სირული აზრი : |

როგორც მივხვდი, არსებობს ხალხის ისეთი კატეგორია,

  • ვინც განსხვავებულ ტიპაჟებს ვერ ეგუება,

  • ვისაც განსხვავებული ცხოვრების წესი ნორმიდან გადახრა ჰგონია და

  • ვისაც თავისუფლება და გართობა პარტნიორთა სიმრავლეში ესახება.

ზოგმა ის ვერ გაიგო რატომ არ ვყვებოდი  პირად დეტალებს და ზოგსაც იმაში შეეპარა ეჭვი, რომ ჩემი ცხოვრება დუნე და მოსაწყენი იყო, რადგანაც შეგნებული 20 წლის მანძილზე მხოლოდ 1 საყვარელი ადამიანი მყავს და არც არაფერს ვყვები არც საწუწუნოს და არც სასიხარულოს მათთან : )) აი, ეხლაც მე თავს ვიშტერებ ვითომ ვერ ვხვდები რა პრობლემა არსებობს თურმე :დ

ნუ, ეს რა პირადი ბლოგია პირადი განცდები თუ არ გადმოვეცი, ამიტომ აქ დავწერ და დავსტოპდები, იმიტომ რომ იქ წერის უფლება შემეზღუდა: “მეტისმეტად პატიოსანი ხარ ჩვენ ბოზებთანო, ჩვენ საათში 100  ლარს გავაკეთებთ და შენ კარგად იყავიო” : )) – თქვენც კარგად ბრძანდებოდეთ,  გმადლობთ ასეთი შეფასებებისათვის :დ

კიდევ უფრო მეტად დავრწმუნდი იმაში, რაც ისედაც ვიცოდი, რომ კაცი კაცისთვის  მგელია.

ნიტო შეგრძნებაა, რომ ვერ მოწვეს და თავისებურად გადახარშეს ყველაფერი, მაგრამ ერთი კარგი საქმე მაინც გამიკეთეს: დამარწმუნეს ყველა ზევით გამოთქმულის ჭეშმარიტებებში ♥ ზუსტად ვოცი, რომ ენაზე კბილის დაჭერა უნიკალური თვისებაა : ))

Posted in ამოხეთქა, ეს უნდა იცოდე, ექსკლუზივი, პიკანტური რეალობა | Tagged: , , | 12 Comments »

მარტის კატები

Posted by vekoo on მარტი 29, 2011

ეძღვნება ყველას, ვისაც უზასავია

შენი უფლება, ხელები იქნიო, მთავრდება ჩემ ცხვირთან (ც) ჭკვიანი კაცი.

მიუხადავად ამისა,  ძალიან ბევრჯერ იძულებული ვხდები, რომ სხვისი ქცევიდან გამომდინარე ვაკეთო რაღაცა .

განმარტებისთვის მცირე შესავალი:

მწვანე ამენთო თვალებში, ჩემი ოთახის ფანჯრიდან აყვავებული ატმის და გარგრის ხე მიცინის, ვარდისფერი ტოტები ლამის ოთახში შემომივარდნენ, ხელებგაწვდენილნი მოიწევენ ჩემკენ და არ შემიძლია გულგრილად ვუყურო.

აივნიდან კვირტებად აფეთქებულ ალუბალს ვხედავ, ცა ცაზე ცისფერია, ამ დროს სახურავზე ასვლა და ვერცხლისფერ საგებზე წამოწოლაზე მეტად არაფერი მინდა. ფანჯარაც სულ ღია მაქვს და გაზაფხულის სუნთქვას ვგრძნობ, ღამ–ღამობით კი უკვე მართლა მესმის რომელიღაცა ჩიტის გალობა.

სად ვცხოვრობ ამ სამოთხეში? უცნაური უბანია, ქალაქის ცენტრისგან სულ 10 წუთით დაშორებული, მაგრამ განაპირას, მტკვრის სანაპიროსკენ, სკვერებთან ახლოს.

რა გამაჩერებს სახლში ასეთ ამინდში, მინდა გარეთ გავიდე და ფეხით მოვიარო ყველა ლამაზი ადგილი, ძალიან მიყვარს ნარიყალა, მეტეხი, კუს ტბა,  და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ, ჩემი რუსთავის პარკიც კი.

მმმმ, მინდა ველოთი გასეირნება.

შესავლის შემდეგ:

მაგრამ არის ერთი პრობლემა: ვისთან ერთად წავალ მე ბუნების წიაღში?

– რა თქმა უნდა, მეგობრებთან და საყვარელ ადამიანთან ერთად.

პრობლემაც ამაშია: ვინაიდან და რადგანაც მეგობრები სამსახურის გამო ვერ ახერხებენ დღის განმავლობაში ჩემთან ხეტიალს, ვრჩებით მე და აჩო.

და აქაა დამარხული ძაღლის თავიც.

არ მინდა და აღარც შემიძლია მასთან ერთად ავიდე თუნდაც ვაკის პარკის თავზე “ქალთან”, სულ ზევითა კიბიდან გადმოვკიდოთ ფეხები და დავტკბე სიცარიელითა და სისავსევით. ან ვისეირნო აყვავებულ/ამწვანებული ხეების ქვეშ, ან ელემენტარული, დავსხდეთ სადმე სკვერში და მიწის თხილი ვაკნატუნო.

! არ მინდა კარის მეზობელმა, მამაჩემის თანამშრომელმა, დედაჩემის ნათლიისშვილმა, ჩემი ძმის ძმაკაცებმა, ყვავი ჩხიკვის მამიდამ ამ დროს ჩვენს დანახვისას ბინძური აზრები ააფუთფუთოს ტვინში.  : |

! არ მინდა იპოდრომზე შევხვდეთ ფორუმელ “მეგობრებს” და ჩამოყალიბებული სტერეოტიპის გამო, რომ წყვილები ასეთ ადგილებში მხოლოდ საზასაოდ [და არა მარტო საზასაოდ] დადიან, მე გამიტყდეს რომ ისინი იქ შემხვდნენ.

! არ მინდა ნარიყალაზე ასული მეც იმ წყვილების რიგში მოვექცე ჩამოსვლისას შემხვედრი ხალხი ამრეზით რომ უყურებენ – წმინდა ადგილს ბილწავენო.

ხალხის აზრი დაიკიდეო, რაში გაინტერესებს შენზე რას იფიქრებენო –  ბევრი მეტყვით, ვიცი.

მაგრამ ეს დაკიდებაც მამძიმებს და არ შემიძლია ავიდე იმ მთის წვერზე და იქ საათობით გაუნძრევლად ვიჯდე, რომლის ქვეშაც ბუჩქებში შეყუჟულები გოგოები ბიჭებს ლოკავენ და ბიჭები ბორცვებს უზილავენ …

რაღაც რეპორტაჟი იყო ადრე: “გაღიზიანებთ თუ არა წყვილი, რომელიც ქუჩაში კოცნის ერთმანეთსო?” . ჩემი პასუხი იყო – არა!

მაგრამ ეხლა დავფიქრდი და რაღაც სტანდარტების შემოღება და თუნდაც, იძულების წესით მათდამი დამორჩილებაც აუცილებელია, თორე პოსტის დაწერის შემდგომ პარკში ვაპირებ ველოთი გასეირნებას და ნამდვილად არ გამიხარდება რომელიმე მოხვეულ ორღობეში მარტის კატებივით ერთმანეთში შეზრდილ წყვილს რომ გადავაწყდები.

  1. პარკი და ველოსიპედი

  2. მწვანე პოსტი პარკზე, ჰორიზონტალური წყვილები და ჩემი ველოსიპედი + ვიდეო/სურათები

  3. ქუჩაში რომ მიცნოთ …

  4. ვიდეოპოსტი რუსთავის პარკში

  5. 127 hours

Posted in ვეკო და აჩო, ივენთ-განხილვა, პიკანტური რეალობა, წარსულის ქრონიკები | Tagged: , , , , , , , , , , , , , | 15 Comments »

ფართოდ გაფარჩხული ფეხები

Posted by vekoo on მარტი 19, 2011

20წლამდე ამბორიც არ იცოდა, 20 წლისა პირველად ეზასავა და ვოლზე ნიუ-არტ სურათი დადო.

ქმარს გაშორდა და სექსუალური თავისუფლების ქადაგება დაიწყო. 

ქორწინებაში ბავშვი არ უჩნდებოდა და განქორწინებულმა ის ვეღარ გაარკვია საკვერცხემდე გზები რითი დაუხშოს რიგითი მამრის სპერმატოზოიდებს.

ქორწინებამდე სიწმინდეს პირწმინდად იცავდა და განქორწინების მერე პიროვნული სიწმინდა პირწმინდად შებღალა.

ქორწინებამდე სიტყვა “ქორწინებამდე”  ნიშნავდა დეფლორაციამდელ პროცესს, ქორწინების მერე კი “ქორწინება” საცხოვრებლად პარტნიორთან გადასვლასთან გააიგივა.

ზუსტად ამ “ქორწინებამდე” [a.k.a. დეფლორაციამდე p.s. ქალიშვილომდე რა] მეოცნებე გოგონა იყო და მხოლოდ თეთრ რაშზე ამხედრებულ პრინცსს თუ აჩუქებდა კოცნას, ისიც მხოლოდ ქუჩის ბნელ კუთხეში და მხოლოდ მაშინ, როცა უზარმაზარი თაიგულით ულამაზეს ყვავილებს მიართმევდა სიყვარულის დღეს. 

[ქუჩის ბნელ კუთხეში ან სკვერის მიგდებულ ნაწილში]

ყველაფრის დაკარგვის შემდეგ კი კოცნას როსკიპი ქალივით არიგებს.

და მე როცა ვამბობ ყველაფერს, ვგულისხმობ მართლა ყველაფერს.

ლიბერალობა, ევროპელობა, თავისუფლება! პიროვნული განვითარება…

ერთადერთი მიზანი, ფქტიური საფუძველი მათი ქცევისა ეს გახდა.

ჰო, და გახდა კიდე..

ყველაფერზე ხმამაღლა და საჯაროდ საუბარი, ყველაფერში დაინტერესება და ნებისმიერი ტიპის ინტიმური კითხვა მოსაუბრესთან, – აი, როგორია გზა “განვითარებამდე”.

და კვლავაც, მე როცა ვამბობ ყველაფერს, ვგულისხმობ მართლა ყველაფერს.

ტი შტოო, “აზიატები ხომ არ ვართ, გლეხი რეგიონელები, ჩვენთან ევროპაშიი…” და ამას მოყვება ჭექა და ჭექა-ქუხილი. და ვაი იმას, ვისაც კბილს დაადგავენ.

მსოფლიოს განვითარების მანძილზე ყოველთვის იყო “კარგ მთქმელს კარგი გამგონე უნდას” პრობლემა.

თუკი ასე საყვარელი უცხოეთში გელფრენდ/ბოიფრენდის “ინსტიტუტი” აკრედიტირებულ-ლიცენზირებულია, ამაში ცუდი არაფერია, მაგრამ ქართველებს ხომ ყოველთვის გვიყვარდა ყველაფრის ჩვენ გემოზე გადმოხარშვა ამიტომ ამ ფაქტის კონსტანტაციაც მოხდა და ე.წ. ინსტიტუტები ეხლა უკვე ერთდღიან “პროფ-სასწავლებლებად” იქცა, – სექსუალურ პარტნიორებსაც 1-დან 1 კვირის ვადით ირჩევენ.

არადამ კაცობრიობის განვითარების ყველა ეტაპზე პროფში სწავლა ნი ტო პონტად ითვლებოდა, უნივერსიტეტი კი მაღალი ღირებულების მატარებლად ითვლებოდა და ბევრისთვის სანუკვარი ოცნება იყო.

არ გაეკაროთ პროფ-სასწავლებლებს, ჩააბარეთ უმაღლესებში :დ

ეხლა მე ამ ერთ პოსტში იმდენ თემას შევეხე, იმდენ პიროვნებას მივედ-მოვედე, ბოლოში გასვლა მიჭირს, ავირიე და რითი გავაგრძელო თუ დავასრულო ვეღარ ვხვდები.

მერე რა, მე მარტო არ ვარ, ბევრიც ასეა: ცხოვრების ერთ ეტაპზე პრობლემიდან გამოსავალს რომ ვერ ხედავენ უფრო და უფრო ღრმად ეფლობიან. ერთ შეცდომას მეორეს ამატებენ და ა.შ.

და ვერც ვერაფერს ვიზავთ, ასეთები ვართ ადამიანები. და გოგოები ხო განსაკუთრებით.

წერა სულ სხვაგვარ მოტივებზე დავიწყე, მეც სხვა შემართებით ვიყავი, მაგრამ ეხლა სწორედ ის კულმინაციური მომენტია, მთვარე და დედამიწა ყველაზე ახლოდან რომ ხახუნობენ მიზიდულობის ძალით.

ტკბილი ძილი მისურვეთ.

პ.ს. ერთმა ახალგაზრდამ თქვა: “რა მარტივია ბებიაჩემო დაგვძრახო გართობისთვის, როცა თვითონ  მარტო წნევის გაზომვის თავიღა გაქვსო”.
ნურავის მოახვევთ თავზე თქვენს გამოცდილებას თუ მსოფლმხედველობას, გვაცალეთ მოვიდეთ თქვენამდე.

საერთოდ,ეს წინადადება პოსტის თქმულისგან საპირისპიროდ იხმარება, მაგრამ ამ შემთხვევაში იმათ წინააღმდეგაა გამოყენებული, ვინც ე.წ. სექსუალურ თავისუფლებას ქადაგებს.

Posted in ეს უნდა იცოდე, ექსკლუზივი, ივენთ-განხილვა, პიკანტური რეალობა, ჩემი ბლადუნი | Tagged: , , , , , | 10 Comments »

ს ა მ შ ო ბ ლ ო

Posted by vekoo on თებერვალი 24, 2011

წვიმდა, როგორც ყველა ბანალური მოთხრობა, ეს პოსტიც ასე უნდა დაიწყოს.

ვიჯექი და ველოდებოდი, სადღაც პავლოვის დასაწყისში ვარ, ეს რადიოც უცნაურად ხავის, – ეხლა უმა თურმანის ამინდი ნამდვილად არაა.

საყვარელი ფლეშკა შევაერთე და კვლავაც ვუცდი.

– მალე მოვა?

ღრმა ყვინთვა, იგივე Deep Dive – აი, როგორია დღეს დღე.

ფოსფორისფერ სამოსიანი კაცი გზაზე გადმორბის, ე.წ. “სტაიანშჩიკი” ყოფილა, ხელში ლუდის გახსნილი ბოთლი უჭირავს – იყავი ახლა მათ იმედზე.

უცებ გზის მოპირდაპირე მხარეს მაღაზის ვმჩნევ:

ს ა მ შ ო ბ ლ ო

– უიმე, რა ძვლი მაღაზიაა, რაღა დროის სამშობლოა, – უცებ ვფიქრობ და უცებვე მოვდივარ გონს!

რა რაღა დროის სამშობლოა : |

რატომღაც, ეს სიტყვა ჩემში შორეულ ბავშვობასთან, სკოლასთან ასოცირდება, ვგრძნობ, ძალიან შორს დარჩა ის პერიოდი, ის განცდა, რომ “საქართველო ჩვენი სამშობლოა, მიწის თითოეული გოჯი წინაპართა სისხლითაა დაცული და ჩვენც იგივე მოგვეთხოვება”.

სიცილით გავიხეთქები აი ამ ბიჭებმა ახლაა გვერდზე სადარბაზოსთან რომ აბირჟავებენ სიცივეს ამოფარებულები, ხელში ხანჯლები რომ დაიჭირონ და თავი გმირებად რომ წარმოიდგინონ, – რაღაც ვერ წარმომიდგენია ე.წ. “ჩაჯმული” შარვლებით დროშა როგორ უნდა დაიკავონ :დ

ეს ყველაფერი ყოფილა დროება. მე ჩემში ვერ ვხედავ “თამარის სახეს” – ანუ ვერ წარმომიდგენია იმ დედაბრის შთამომავალი რომ ვარ, რომელიც შვილებს ომში ჩურჩხელებს ატანდა.

ვერც ეს გოგო, შპილკებზე რომ შემხტარა, ტანზე ბეწვი მოუცვამს და აშკარად 5 ზომით პატარა ჯინსი რომ აცვია, ვერც ის წარმომიდგენია კრავაი ჯაყელის ან ხვაშაქ ცოქალის შთამომავლად ( არ იცით ხო ვინ არიან :დ )

და აზრი რა არის ეხლა ამ პოსტის :

სახელმწიფო ერთიანობას ისე ვერ აღვიქვავ, როგორც ეს წარსულში ესმოდათ ქართველებს. მე ქართველი მხოლოდ დინებით ვარ – ანუ დინებას მივყვები და სამწუხაროდ, არაფერი მაქვს საერთო იმ ხალხთან, ვინც მზად იყო თავისი ქვეყნისთვის თავიც კი შეეწირა.

ნუ, ეხლა ბევრს ვიცი სასაცილოდ მოეჩვენება რაზეც მე დავფიქრდი, მარა როცა ვიცი, რომ იყო დრო ისეთ თემებს ვწერდი სკოლაში აგეტირებოდა კაცს ( :დ ) და ეხლა კიდე, საერთოდ გადავგვარდი. რაც მაქვს მგონია, რომ ეს ისედაც უნდა მქონდეს, რაც მაქვს, მგონია, რომ ძალიან ჩვეულებრივია, რომ “ბევრი არ ღირს” და “არც არაფერი დაჯდომია არავის”.

ეს სურათი forum.ge-ს საკუთრებაა

Posted in პიკანტური რეალობა, ყოველდღიური | Tagged: , , , , | 10 Comments »

თსუ – სირცხვილია!

Posted by vekoo on თებერვალი 17, 2011

თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი – ჩემი უნივერსიტეტია და ყოველთვის ვცდილობდი მისი პრესტიჟის დაცვას.თუმცა, ეს ის შემთხვევაა, როცა უკვე მეც აღარ შემიძლია თვალების დახუჭვა აქ გამეფებულ ანარქიაზე.

  • ვისაუბრებ კონკრეტულად ჩემთვის ასე კარგად ცნობილ “ეკონომიკისა და ბიზნესის ფაკულტეტზე”.

  • გამეფებული სრული ბიუროკრატია არავისთვის არ წარმოადგენს სიახლეს, – სამდივნოში მიდიხარ, კათედრაზე გაგზავნიან, კათედრიდან ისევ სამდივნოში, იქიდან 708-ში, 708-დან 509-ში , იქიდან კანცელარიაში, კანცელარიიდან დეკანთან. დეკანს ვინ დაეძებს, მისი მდივანი რა თქმა უნდა, დაკავებულია და ვერ მიგიღებს. მიდიხარ ისევ სამდივნოში, თავზე ახურავ ფურცლებს და ეუბნები, რომ რადგან მდივანია, მისი პირდაპირი მოვალეობაა თსუ-ს ხარვეზების გამოსწორებაში დაგეხმაროს და შეიძლება რაღაც გამოგივიდეს.

ეს იდეალური წყობაა, გუშინ ვიყავი მაღლივში IV კურსის სამდივნოში და დავრწმუნდი, რომ ზევით აღწერილი სიტუაცია მხოლოდ მოგონებათღა დარჩა და ახლანდელი მდგომარეობა ბევრად უფრო მძიმეა – მდივანი შეიცვალა, ვიღაც ახალი და გამოუცდელი დანიშნეს და სამწუხაროდ, ის იმაშიც კი ვერ ერკვევა თუ რა ხდება, როცა სტუდენტს უნდა წინა სემესტრის საგნის არჩევა.დაახლოებით ასეთი საუბარი გაიმართა:

“- წინა კურსის საგნის არჩევა მინდა და რა უნდა ვქნა, ეგრევე ავირჩიო ბაზაში?
– არ ვიცი ზუსტად, მგონი განცხადება უნდა დაწერო დეკანის სახელზე. ისე კი, ჯობია II კორპუსში ჩახვიდე და იქ გაგარკვევენ ყველაფერში. კი, კი იქ ჩადი. “

შოკი განვიცადე :დ აქამდე არასოდეს დამჭირვებია II კორპუსში მისვლა რამე საგანთან დაკავშირებით. ყველაფერი მარტივად ხდებოდა, თუ ბაზაში ისედაც ჩანს საგანი აირჩევ.
დააბრუნონ ძველი მდივანი, ახალმა მდივანმა new tab-ის გახსნაც კი არ იცის ბრაუზერში : – მე ვთხოვე, კათედრის ნომერი მომეცითქო და ვერ გამოვალ ეხლა აქედან, რაღაცები შემყავსო და აირევაო o_O  სასწრაფოდ გავეცალე, იქნებ გადამდებია გაუნათლებლობა…

საგნების არჩევა – ტუტორები

რაც შეეხება უშუალოდ საგნების არჩვას: დანიშნულნი არიან ე.წ. ტუტორები, რომლეთა პირდაპირი მოვალეობაა სტუდენტების გარკვევა საგნებში და არჩევისას დახმარება.
წინა სემესტრში მეც ვისარგებლე მათი “მომსახურებით” და ძვირფასი განათლებული ტუტორი სულ სხვა ფაკულტეტის ისეთ საგანს მთავაზობდა ასარჩევად, არასოდეს რომ არ დამჭირდებოდა ჩემ ფაკულტეტზე. : |
მადლობა ღმერთს, მე მასზე მეტად ვერკვევი სწავლების ტექნიკურ საკითხებში და მისი რჩევა არ გავიზიარე, თორე ეხლა მექნებოდა დამატებითი სემესტრი გასავლელი.

წელს თავად შევარჩიე რა საგნები უნდა გავიარო და აქაც პრობლემები შემექმნა : |

  1. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი სემესტრი უკვე დაწებულია და სემესტრული რეგისტრაციაც დაიწყო, წინა სემესტრის ზოგიერთი საგნის ქულა ჯერ კიდევ შეუტანელია ბაზაში (ნაშრომები ჯერ არ გაუსწორებიათ) , ამის გამო ბაზა არ მაძლევს საფაკულტეტო სავალდებულო საგნების არჩევის უფლებას, – წინაპირობა არ გაქვს გავლილიო.                                                                                                                                  რა ვქნა, ერთადერთი ისღა დამრჩენია, ველოდო როდის ინებებენ ლექტორები ნაშრომების შესწორებას “ეკონომიკურ პოლიტიკაში”, რომ შეიტანონ საბოლოო ქულა. – იქამდე, რა თქმა უნდა, შეივსება სასურველ ლექტორებთან ადგილები და ჩემნაირ დაზარალებულ სტუდენტს საღამოს 5 საათიან ჯგუფებშიღა დაგვრჩება ადგილი 😐

  2. წმინდა პროგრამულ დონეზეც შეცდომებია – ბაზა ვერ/არ აღიქვამს განმეორებით  გავლილ/ჩაბარებულ საგნებს და მათ მაგივრად I-ად გავლის დროს მიღებულ (ჩაჭრილ) შეფასებას ითვალისწინებს. სხვანარიად ვერ ვხსნი რატომ მიწერს ერთ კონკრეტულ საგანზე წინაპირობები არ გაქვს გავლილიო, როცა აშკარად ჩაბარებული მაქვს ორივე წინაპირობა.

  3. კვლავაც პრობლემები – ელექტრონულ ბაზაში ხარვეზებია! სრულად არაა შეყვანილი სავალდებულო საგნების ჩამონათვალი.

    ამის გამო, მე 3 სავალდებულო საგნიდან და 2 მოდულის საგნიდან მხოლოდ 1 საგანი მაქვს არჩეული : |

    რას ვიზავ, ეს რეალობაა და ველი როდის გამოსწორდება პრობლემები.

    ხვალ მაღლივსაც მივაკითხავ, – ჩემ თავს ისევ მე უნდა ვუშველო!

პ.პ.ს. დავამატებ, რომ ვარ “აღრიცხვა, ანგარიშგება- აუდიტის” მოდულზე, უკვე 4 წელია ვსწავლობ “ერთი მწვანე წიგნით”, ისეთი საოცარი წიგნია, რომ შიგნით იტევს სხვადასხვა საგნების მასალებს აგერ უკვე 4 წლის მანძილზე.
და როგორც გავარკვიე, მაგისტრატურაშიც კი გამომადგება.
ნუ, რა არის ეს? დაცინვაა უნივერსიტეტისა და ცოდნისა. როგორ შეიძლება ერთი და იგივე მასალა გადაღეჭო სხვადასხვა საგნებში და პლიუს მაგისტრატურაშიც იგივე წიგნით ასწავლო სტუდენტებს?

თქვენი არ ვიცი და მე კი საბოლოოდ ამიცრუვდა თსუ-ზე გული და ერთი სული მაქვს როდის დავხურავ ბაკალავრიატს. მაგისტრატურის აქ გავლაზე კოშმარულ სიზმრებშიც კი არ ვოცნებობ!

Posted in ამოხეთქა, ექსკლუზივი, ივენთ-განხილვა, პიკანტური რეალობა | Tagged: , , , , , , , | 38 Comments »

თეთრი ბინტები

Posted by vekoo on თებერვალი 7, 2011

რა გაძლებს ხვალ და კიდე 2 კვირა მინიმუმ.

დრო ვიცი უსაშველოდ გაიწელება.

ყველაზე მეტად ის გამაღიზიანებს, რომ ჩემ წინ იქნები და ვერ შეგეხები.

“რაც უფრო შორს ხარ, მით უფრო ვტკბებიო” – სისულელეა.

ერთი სული მაქვს, სიამოვნებით ვითვლი წამების გასვლას, რომელიც შენთან მაშორებს. მალე გავიდეს ნეტავ.

მოვალ, შენ ბუდეშიც ვიქნები, შენ საყვარელ სავარძელშიც მოვკალთდები ტელევიზორთან, დედაშენის გაკეთებულ პიცასაც შევჭამ, მაგრამ ჩემი ვერ იქნები.

მალე რა.

მალე გავიდეს დრო, რომლის ათვლაც სამშაბათს დილიდან დაიწყება.

ვიცი, უკვე ვეღარ ვიტყან ვერაფერ თეთრს და იმ ბინტებს, რომლებიც შენთან დამაშორებს :დ

ტუჩის კუთხეში მაინც გაკოცებ …

Posted in ვეკო და აჩო, პიკანტური რეალობა | Tagged: , , , , | 8 Comments »

მებევრება

Posted by vekoo on თებერვალი 2, 2011

ყოველთვის, როცა არ ხარ, უსიამოვნო შეგრძნებები მაწვება. უსიამოვნო სურვილები შემომივლის და თავიც უაზრობებით მებერება.

როგორ მებევრება დრო უშენოდ.

დაყარე კარტები, ჩემთან წამოდი.

გელოდები !თუმცა, არა, შენ ისევ თამაშობ და მე მარტოს მიწევს ბოდიალი. 

უშენობით უსაქმური ვხდები.

ჩემი საქმე ხარ, ჩემი სურვილი.

ჩემი სუნთქვა და ჩემი წყურვილი.

მომენატრე, მენატრები, მენატრებოდი.

დაყარე კარტები, დაჭკნა ვარდებიც.

კვლავ მიყვარდები.

შენ გეზიზღება , მე კი – მიყვარს.

მე ვცხოვრობ ინტერნეტში, შენ – გაცხოვრებ.

თამაში გირჩევნია? ჰოდა, თამაშობ.

უბრალოდ, მარტოს ნუ მტოვებ

ძალიან მებევრები

________________________________________

ნახავ და მეტყვი: “როგორ მოგნატრებივარ, რა გეშველება უჩემოდო”.

არც არაფერი.

ჩემთან წამოდი.

2009

Posted in მომავალი გროსმაისტერის ვნებანი, პიკანტური რეალობა, პირადი სურათები, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , | 9 Comments »

კაცობა-მორყეული კაცები

Posted by vekoo on იანვარი 20, 2011

პოსტი შთაგონებულია პირად მოტივებზე კიარადა, პოსტს სარჩულად უდევს პირადი გამოცდილება.

მგონია, რომ ბიჭებმა სულ დაკარგეს ბიჭობა .

აღარაფერს ვამბობ კაცობაზე და უბრალო ადამიანობაზეც კი .

ესე იგი, რა ხდება:

ახლახანს შემემთხვა 2 ისტორია, თანაც ორივე სულ რამდენიმე საათის შუალედით და კიდევ უფრო გამიმყარდა ვარაუდი, რომ ამ ცხოვრებაში ადამიანი ადამიანისთვის მგელია და ყველას თვითგადარჩენის ინსტიქტი ამოძრავებს.

ნაწილი I

დილა, 9 საათი და 25 წუთი, კოსტავას გამზირზე პეკინზე გადასასვლელთან მგზავრობის ლარიანს ვაწვდი მშობლიური რუსთავის სამარშუტო ტაქსის მძღოლს და თან ვფიქრობ ტაქსით ავიდე მაღლივში თუ კვლავაც მარშუტკით?

ჩამოვედი და პირველი თვალებში 2 ნომერი გამეჩხირა, – რადგანაც ვიცი, რომ ტაქსისთვის მიწისქვეშათი გზის მეორე მხარეს ტელევიზიასთან უნდა გადავიდე, მერე როდის დავიჭერ ცარიელ ტაქსს –  ამ დილაადრიან ყველას ხო სამსახურში აგვიანდება და ამიტომ ეგრევე მარშუტკაში ავდივარ და მხოლოდ მერე ვამჩნევ, რომ ის თბილისის სტანდარტებს არ ჩამორჩება (:დ), სადაც მგზავრობისას მარშუტკაში ფეხზე დგომის კულტურა მყარად ფესვგადგმულია და მეც სხვა რაღა დამრჩენია, 13 სანტიმეტრიანი ჩექმებით ისედაც 175 სანტიმეტრიანი გოგო 4ად ვიკეცები და ვცდილობ, წონასწორობა შევინარჩუნო და არ წავიქცე.

რა მოძრაობაა ქალაქში ყველამ კარგად იცით, რამოდენიმეჯერ კინაღამ სერიოზულად წავყირავდი.

და ბიჭებს , რომ კითხო კაი ბიჭებს და რჩეულ ჯელტმენებს ერთი არ უფიქრიათ ადგილი დაეთმო, მითუმეტეს 2მა ეგევე ფული მოიმარჯვა- მალევე ჩადიოდა.

მხარზე ჩამოკიდებული უზარმაზარი ჩანთა ისევ ერთმა გოგონამ გამომართვა ღიმილით და დამიკავა.

ვაჟას დასაწყისში ერთი ადგილი განთავისუფლდა და დავჯექი და მეც დავისვენე, გოგონას ზრდილობიანად მადლობა მოვუხადე და საგამოცდო საკითხების კითხვა დავიწყე.

ესეც ქალური სოლიდარობა და მამაკაცური პატივისცემა.

ნაწილი II

ვინც არ იცის, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში კოლოქვიუმებსა და გამოცდებს საგამოცდო ცენტრი ატარებს უნივერსიტეტის მაღლივი კორპუსის ბიბლიოთეკაში, მკაცრი წესრიგია და ჩანთებსაც იქვე დერეფანში სპეციალურ საკიდზე ვაბარებთ პერსონალს და ვიღებთ ჩვენ კუთვნილ ჩანთის ნომრის ბარათს. გამოცდის დასასრულს იქ უშველებელი რიგებია- დაახლოებით 3 000 სტუდენტს თავისი ჩანთა უნდა და არის ჭყლეტვა-წეწვა.

პირველად მოხდა ამ 4 წლის მანძილზე, რომ გამოცდაზე რაც შემხვდა ყველა , 3-ივე საკითხი და ამოცანა ვიცოდი და რასაც ქვია დავქარგე ნაშრომი. ამიტომაც მალე გამოვედი.

ჩავდივარ ჩანთის ასაღებად და ველოდები ჩემ 3კაციან რიგს, ჩემ წინ გოგოებმა აიღეს ჩანთები და მე რომ უნდა მივაწოდო ჩემი ჩანთის ნომერი, ამ დროს ვიღაცა პრიშიკებიანი ქერა მუტრუკი ამეტუზა და უტიფრად მიაჩეჩა თავისი ნომერი.

ოოოოო

ვერ მოვითმინე და ეგრევე ვაჯახე, რომ თუ არ იცის, აქ რიგია და კეთილი ინებოს და დაელოდოს როდის ავიღებ ჩანთას. მითუმეტეს, ჭყლეტვა არაა და ჩემს მერე მხოლოდ ის დგას.

“- მეც ვიდექი რიგშიო”. – არადა, თავიდან სულ 3 კაცი ვიდექით, ბოლო მე ვიყავი და ის ჩემს მერე მოვიდა ბოლოს. იმდენი შეგნება და ზრდილობაც არ ქონდა, რომ არათუ დაეთმო გოგოსთვის – ამითი სულ 5 წამს დაკარგავდა, მეტს მართლა არა- დაჟე გადამახტა და ჩემ წინ წავიდა.

რა არის, 5 წამიანი ჩანთის აღების პროცედურაა და ამის გამო გოგონას შენზე წარმოდგენა არ უნდა დააკარგვინო.

სულ დაკარგეს ამ ბიჭებმა გალანტურობის განცდა. ასე მგონია, ყველამ დაიკიდა ზრდილობა და ის იმის შეგნება, რომ მათ კაცი ქვიათ და კაცს კაცური ქცევა მართებს, და არა ჩემი მეზობელი იზოლდა დეიდასნაირი.

ნუთუ მარტო მაშინ უნდა გამოიჩინო ბიჭმა ზრდილობა, როცა გოგოს კერავ? როცა მისგან რამეს მოელი და გჭირდება, რომ თავი მოაწონო?

დასკვნა:

კაი, არც მე მექნებოდა პრეტენზია თვითონ მამრებს რომ არ ქონდეთ პრეტენზია წინადადებაზე გენდერული თანასწორობის შესახებ. მაგრამ საქართველოში მაცხოვრებელი კაცების პროცენტულად უდიდესი ნაწილი თავს ქალზე სრულფასოვან პიროვნებად მიიჩნევს.

ხოდა, თუ ასეთი სრულფასოვნები არიან, ელემენტარული შეგნებაა ხო რომ ჯუნგლის კანონი არ იყოს შენი ცნობიერების წყარო და გოგონას პრიორიტეტი მიანიჭო რიგ შემთხვევებში.

პ.ს. აჩოსთან რომ დავიჩივლე ვიღაც ბიჭებმა ნერვები მომიშალეს მეთქი, ეგრევე “აიჯაგრა” და ვინები იყვნენ, რა უნდოდათო.  – რა კარგია, რომ მე ვიპოვე მამაკაცი, რომელმაც იცის როგორ მოექცეს საპირისპირო სქესს, როგორ გაანებივროს და დაიცვას ქალი და მე მასთან ბედნიერი ვარ.

Posted in ამოხეთქა, ექსკლუზივი, პიკანტური რეალობა | Tagged: , , , , , , , , , , , | 8 Comments »

ოფიციალური ვიზიტით

Posted by vekoo on იანვარი 11, 2011

I საკითხი : დღევანდელი პოსტის მერე ბევრი შეწუხებული მესიჯი თუ პმ მივიღე, ზოგმაც FB ჩატში მომწერა და დაინტერესდა ჩემი მდგომარეობით, რისთვისაც ყველას მადლობას გიხდით. – რომ რაღაც დოზით შეგეხოთ ჩემი გასაჭირი.

ეხლა უკვე მდგომარეობა შედარებით გამოსწორდა, სახეზე დასიება დამიცხრა, სიწითლემაც გადამიარა, გამონაყარიც გაუფერულდა და ოდნავაა, მაგრამ ქავილი მაინც დამრჩა და ხვალ წავალ ექიმთან.

დღის მთავარი მოვლენა.

როგორც იქნა, დადგა ეს “ღვთაებრივი დღე” და ოფიციალური ვიზიტი შედგა :დ

2009 წლის შემოდგომის მერე ამაოდ ითხოვდა ბატონი არჩილი სახლში მიმდინარე სტატუსით სტუმრობაზე და მამაჩემის ოფიციალურ გაცნობაზე,

მაგრამ მას შემდეგ ბევრმა წყალმა თუ წელმა/თვემ ჩაიარა, გაილია ის შემოდგომაც, მერე ზამთარი და გაზაფხულის, ბოლოს ზაფხული და მეორე შემოდგომაც მოვიდა და ეხლა უკვე მეორე ზამთარიც მიდის და დღეს მოვაბი თავი და ამჯერად უკვე მაშინ დავაპატიჟე სახლში, როცა მამაც აქვე იყო.

საღამოს შეფასება : იდეალური 10/10-ში.

საერთოდ, ბოლომდე კმაყოფილი თითქმის არაფერში არ ვარ ხოლმე, მაგრამ ამჯერად მართლა ყველაფერი იმაზე უკეთესადაც კი იყო, ვიდრე ოდესმე წამომედგინა.

მეტისმეტად ბევრს ვფიქრობდი თუ განვიცდიდი როგორ ჩაივლიდა ეს ოფიციალური მხარე- ერთმანეთის გაცნობა და სულ ვაჯანჯლებდი. მაგრამ თურმე, სულ ტყუილად.

გუშინ რომ ვუთხარით მე და დედამ აჩოს მოსვლა უნდათქო, ჩემდა გასაკვირად, ყოველგვარი ზედმეტი შეკითხვის თუ ემოციის გარეშე მიიღო ყველაფერი. მარტო მოდისო? მარტო ეს იკითხა :დ ანუ , ეგონა უკვე მშობლებიც და რამე :დ

დღეს დილით მე და დედამ გავამზადეთ საჭმელები, უგელმრიელესი საფირმო ფახლავაც, თითების ჩასკვნეტი აჩმა, გოზინაყიც კი :დ
შევწვით ორიგინალურ სადგამზე გამზადებული ბადექონში გახვეული მწვადი და კიდე რაღაც-რაღაცები :დ

17:43 მოვიდა აჩო.

ჩემდა გასაკვირად, უკვე აჩოს  მანქანა რომ დავინახე ფანჯრის ქვემოთ არ მინერვიულია :დ არადა, სულ მეგონა, რომ ამ დროს გული ნასკებში გამეპარება მეთქი ემოციით, მაგრამ რაღაცნაირად მშვიდად ვიყავი .

ჩემ თავზე მეცინება ეხლა ისეთი ემოციური ვარ ამ საკითხში. ეს ალბათ იმიტომ , რომ ჩემ თავზე რამის მოყოლას ჩემებთან ყოველთვის გავურბოდი, მაგრამ ეს ის შემთხვევაა, როცა მათი არსებობაც უნდა გავითვალისწინო :დ

ვგიჟდები იმ მომენტზე, როცა მას ჩემი სახლის კარებს ვუღებ :დ
შემოსვლისას დედას უზარმაზარი სისხლისფერი ვარდები მიართვა, მეც კი მომეწონა ისეთები იყო :დ ლამის ჩემხელაა ლარნაკში რომ დევს ეხლა იატაკზე )

შამპანიურები და ტკბილეული მოიტანა კიდე და სპეციალურ თუნუქის ყუთში ჩადებული  Jack Deniels. ეგეთი არასოდეს მინახავს, თავისი 2 ჭიქა უდევს გვერდზე და მაგარი რაღაცაა, – მამამ “ამითი მერე მე და აჩიკო ერთად დავლევთ ვისკისო ” :დ

ასე გატყდა პირველი ნავსიც, მერე სუფრას შემოვუსხედით ყველანი და სიტუაციაც დათბა ))

როგორ მინდოდა იმ დროს მაგიდის მოპირდაპირე მხარეს კი არა, აჩოს გვერდით ვმჯდარიყავი მასზე მიხუტებული და ისე მესმინა მამაჩემისთვის,
მიდიოდა სადღეგრძელოები, არატრადიციული და ლაითი, მაგრამ გულით დალოცვები, მათ შორის შინაარსიანი საუბრები და ურთიერთობის აწყობის პირველი ნაბიჯებიც გადაიდგა.

ხო, პრიკოლი :დ

2-ჯერ დალოცა მამამ აჩიკო :დ არ შეშლია, თვითონაც თქვა “მეორეჯერაც დაგლოცავ, კაი კაცი ჩანხარო, ჯერ ჩანხარ და იმედია, მომავალშიც ასე იქნებაო” :დ

ძაან ვმხიარულობდი და მსიამოვნებდა ყველაფერი ასე კარგად რომ დაიწყო.

ხო, კიდე  ერთ მომენტში მეთქი, ეხლა მაგიდის ქვეშიდან ფეხს მივარტყავ აჩიკოსთქო: – ერთს მეც ვიტყვიო და  ჩემი სადღეგრძელო დალია :დ “ძალიან მიყვარხარხარო და რაღაცები” დაიწყო :დ მეთქი, ეხლა ამ ბიჭს პირში ბოლოკს ჩავჩრი, რას ამიჭიკჭიკდათქო :დ

ისეთი, ისეთი საყვარლობა იყო ამ დროს, რომ გამიტყდა რომ ვერ ჩავეხუტე .

ეხლა ყველაფრის დაწვრილებით მოყოლას არ ვაპირებ, მაგრამ რაც მთავარია, მამამ კიდე შეხვედრების დიდი სურვილი გამოთქვა :დ “ჩემთვის შენი სახლის კარი მუდამ ღიააო” და რაღაცები.

რა მიდევს ჯიბეში

რაც მათბობს და მახალისებს. მგონია, თითქოს მას რომ ხელს მოვკიდებ პატრონიც გვერდში მეყოლება :დ

ჯიბეში მანქანის გასაღები მაქვს და ძალიან თუ მომენატრება ის გათახსირებული ბიჭი, ფანჯრიდან გადავიხედავ და 3 მეტრით დაბლა შავ პიპიას დავინახავ

ეხლა ძალიან მეძინება, რაღაცნაირად ბედნიერი და სავსე ვარ.

“ხვალ ხო ისევ უნდა ამოვიდეს სახლშიო მანქანის წასაყვანად რომ მოვაო?” – მშვენიერი კითხვაა და მიმზიდველი წინადადება ჩემთვის :დ

დროებით, შემდეგ პოსტამდე

Posted in ახალი ოჯახი, განწყობისათვის, ექსკლუზივი, პიკანტური რეალობა, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , | 6 Comments »

Charlotte Gainsbourg და რუსი ბაბუშკა

Posted by vekoo on დეკემბერი 12, 2010

პოსტის წაკითხვამდე ჩემი უმორჩილესი თხოვნაა, ეს ვიდეო ჩართეთ და თან მოუსმინეთ  ^_^ გმადლობთ ))

არ ვარ, მაგრამ თუნც მომაკარით შოვინისტის, რასისტის, კაცთმოძულისა და ატოლერანტულობის იარლიყი, ჩემ ზიზღს ვერაფერი დაფარავს გადაღრძუებული რუსი ბაბუშკების მიმართ. 

.

შესავლის მაგიერ : საერთოდ, წესრიგის დამცველი ნაკლებად, მაგრამ როცა საქმე ბაცილებსა და ბაქტერიებს ეხება, ჰიგიენის დამცველი ადამიანი ვარ. თუმცა, ეს ხელს არ მიშლის, რომ მოხუც ადამიანს, რომელიც ჰიგიენასთან აშკარად მწყრალადაა ხელი შევაშველო წამოდგომისას, როცა სხვები ზიზღით უვლიან გვერდით თუნცაც მაშინ, როცა ამას თვითნ არ მთხოვს.

BUT

ამას წინ 135 ნომერი სამარშუტო ტაქსით მივდიოდი მაღლივში. ჩემთვის ვიჯექი ფანჯარასთან ერთადგილიან სკამზე , Charlotte Gainsbourg-ს ვუსმენდი და შემოდგომის მწველი მზე, მუსიკა, შარლოტას მშვიდი ხმა და გარეთ შემოძარცვული გარემო ისეთ ჰარმონიაში იყო ერთმანეთთან, მოსიარულე მანქანები და ხალხი უცხოპლანეტელები მეგონა და მათზე დაკვირვებას ვაწარმოებდი. თან სეზონისთვის უჩვეულოდ ისე სასიამოვნოდ თბილოდა, ლამის სიამოვნებისგან კრუტუნი დამეწყო და იქვე ჩამძინებოდა.

ამ იდილიაში ვარ და უცებ სააკაძის მოედანზე გაჩერდა ჩემი კოსმიური ხოლმალდი და ჩემი დასაჯდომი ადგილის გამო გვერდულად ვხედავ ყავისფერებში გამოწყობილ მოხუც ქალს,  რომელიც გაჭირვებით ადგავს [მგონი] ორივე მოტეხილ ფეხს, წვალობს და ძლივს ამოდის თავის გადასარჩენად. 

შინაგანი ემოციების გამო პოზიტივით ვიყავი გაჟღენთილი და მხოლოდ სიკეთის კეთება მინდოდა

გაუაზრებლად მომივიხედე – თავისუფალი ადგილი თუ არ იქნებოდა, მე დავუთმობდი. ამ დროს ვიღაც ღვთისნიერი ამოსვლაში დაეხმარა და ისიც იქვე მძღოლთან პატარა სკამზე მოკალათდა და Fail : |

ისეთი, ისეთი , ისეთი საზიზღარი წიკვინა რუსული ხმით დაიწყო ლაპარაკი, უცებ დამაბრეხვა მე9 ციდან ცოდვილ დედამიწაზე : ((

მე გვერდიდან ყურებაში ვერ დავინახე მისი დაჭმუჭვნული რუსი სახე. არა, რასისტი არ ვარ, მაგრამ მაღიზიანებს, როცა მახსენდება, რომ აი ამ ქალს მთელი თავისი მახინჯი ცხოვრება საქართველოში აქვს გატარებული. ვინ იცის რამდენი ჩვენგანის ბაბუა თუ პაპა ხერხავდა ყოველ დილა-საღამოს.
რამდენთან იყოფდა ბინძურ სარეცელს.
ახალგაზრდობაში როგორი “მოთხოვნა” იქნებოდა მასზე და ერთი სიტყვით, როგორი წარსული ექნებოდა . 

ნუ, მე როლებში შევიჭერი და ვერავინ დამარწმუნებს, რომ ეს ასე არ იქნებოდა!

ხოდა, კეთილი არ ინება და არ ისწავლა ქართულად მეტყველება.

საშინელებაა როცა ვხედავ, რომ უბნის კუთხეში “სემიჩკის” გამყიდველ მოხუც ქალსაც ყველა რუსულად ელაპარაკება, ჩემ ძმას რუსი ექიმი ყავდა – იმასაც რუსულად ვეკონტაქტებოდით და უამრავი ასეთი შემიძლია გავიხსენო. არადა ზუსტად ვიცი, რომ ის გარემოვაჭრე თუ არა, წიოწ თამარა საქართველოშია დაბადებულ/გაზრდილი და უკვე 60 წელზე მეტისაა და ქართული ჯერ ისევ არ იცის სათანადო დონეზე.

რატომ ვართ ქართველები ასეთი მეტიჩრები, რომ ჩვენ საკუთრებებს ვაკნინებთ და ფეხქვეშ იატაკის ტილოსავით ვეგებით მავანთთ.

ჩემს წარმატებულ უფროს მეგობარს, რომელიც უცხოურ ფირმაშიც მუშაობს, ყავს ფრანგი თანამშრომელი, რომელმაც ინგლისურიც იცის. მაგრამ მხოლოდ იმიტომ არ ელაპრაკება ინგლისურად, რომ “თუ ქართველმა ინგლისური ასე კარგად ისწავლა, ფრანგული არაფრითაა მასზე ნაკლები და ფრანგულიც ისწავლოსო”

ნუ, მესმის, მთლად ასეთი მიდგომაც არაჯანსაღია. მაგრამ ჩვენ ხომ ყოველთვის ერთი უკიდურესობიდან II უკიდურესობაში ვვარდებით და ოქროს შუალედს ვერასოდეს ვიცავთ.

აბა, ვინ ჩემი ფეხებია აწ უკვე ბინძური მოხუცი რუსი ბაბუშკა, რომ მარშუტკაში ამოსული პრიკაზებს არ იძლეოდეს და ისიც რუსულად არ წიკვინებდეს გამყინავი ხმით.

დაბერდა და ეხლა აღარაფერი შეუძლია და თავს გვაცოდებს, არადა იყო/იქნებოდა დრო ზევიდან უყურებდა ქართველ გოგოებს და ეხლა მათ შვილებს დახმარებას თხოვს. 

იმ დღეს ნელიკო რაღაც სტატიას განვიხილავდით ფბ-ზე . და გაუკვირდა, რატო ხარ ასეთი სასტიკი, ბავშვმა მაინც რა დაგიშავაო. მაგრამ ასეთი ვარ და მორჩა. :დ

ხო, კიდე მინდა ბევრი კაცი ვიყო – ბევრი ენა ვიცოდე და ამ სიმღერას ვმღეროდე ^_^

P.S. რუსულის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, მაგრამ გააჩნია სად და როდისა, თუმცა, უკვე ქართველები საღამოს წვეულებაზეც კოქტეილის კაბის მაგივრად დაეხეული ჯინსებით დადიან  😐

Posted in ამოხეთქა, პიკანტური რეალობა | Tagged: , , , , , | 6 Comments »