ვეკოს ბლოგი – უჭუკლესი ჭუკლი

მიყურე და ისწავლე

Posts Tagged ‘ლექსი’

ძველი მეგობრები

Posted by vekoo on თებერვალი 5, 2011

ხვალ ინტერნეტს გამითიშავენ. რამოდენიმე დღე არ მექნება.

ამიტომ ახლა მინდა ვწერო და წინასწარ გავამზადო პოსტები, მაგრამ დღევანდელისთვისაც რომ ვერაფერს ვიფიქრებ?

რა ვწერო, ყველაფერი თითქოს დაწერილი მაქვს, სათქმელიც აღარაფერია.

სულ 2 წუთი ვასვენებ ვწვები სკამის საზურგეზე, ფეხებს ვითბობ და ვფიქრობ.

არადა, რამდენია სათქმელი, რამდენია სალაპრაკო და გასაზიარებელი.

იცი როგორ მომენატრა მოყოლა?

მახსოვს, ადრე, 6-7 კლასში ყოველ საღამოს ტელეფონზე ვეკიდე და ჩემ კლასელ დაქალს დღის ამბებს ვუყვებოდი, არადა მთელი დღე ერთად ვიჯექით მერხზე .

გაუჩერებლად ვტიტინებდით და სალაპრაკო არასოდეს გველეოდა მაინც.

ჩემი ყველაზე ახლობელი დაქალი იყო. მისი ყველაზე დიდი საიდუმლოებები მე ვიცოდი. ჩემი? ჩემი …

უკვე მივხვდი, რომ გვანცაში შევცდი. რაც იმ სკოლიდან გადმოვედი რაღაცებს დავუკვირდი და ისეთ რაღაცებს მივხვდი, გამაცია 😐 ვიფიქრე, რომ მეგობრობა არ არსებობდა და არც ნდობა არ უნდა არსებულიყო.

რატო? სანამ ერთდ ვიყავით სულ მიკვირდა საიდან ხვდებოდნენ ჩემ შესახებ რაღაცებს . გვიან დავასკვენი. თუ არა ის, სხვა ვინ გამცემდა : ))

მერე ახალ სკოლაში გადავედი მე-10 კლასში. უკვე წინასწარ ვიცოდი, რომ იქ მხოლოდ უნდა მესწავლა, რომ “იმ სკოლაში” ძალიან თავისებული ბავშვები იყვნენ, რომ ყველა გარბოდა მათი კლასიდან, რომ ყველა მასწავლებლის შვილი და “რაღაცნაირი ” იყო. ჩემი  ერთადერთი მიზანი კი  იმ პერიოდში უნივერსიტეტში ჩაბარება იყო. ამიტომაც მისვლისთანავე განვუცხადე გოგოებს როცა “რაღაც ნიტო” შევამჩნიე- ჩემი მიზანი აქ სწავლაა, ამიტომ რაც არ უნდა გააკეთოთ, მაინც მკიდია, მე უნდა ვისწავლო, მეგობრებს მე აქ არ ვეძებთქო!

ვმეგობრობდი ბიჭებთან, განსაკუთრებით სამთან – მერე ერთი ლევანი ავსტრიაში წავიდა და დარჩნენ რეზო და ლექსო.

რაღაც განსაკუთრებული გვაკავშირებდა. ერთმანეთს პოეზიით ვესაუბრებოდით, საღამოოებით მესიჯების მაგივრად საყვარელი პოეტების ლექსებს ვუგზავნიდით,  ერთმანეთს ვეჯიბრებოდით ვინ უკეთესს ლექსს იპოვიდა.

რეზოს საოცარი ხელწერა ქონდა, დღემდე შენახული მაქვს.

ღამის თევები, წრფელი მეგობრობა, მე მათთან არ ვიყავი გოგო და ისინი ჩემთან არ ყოფილან ბიჭები.

ჩვენ სამივე ერთმანეთისთვის ადამიანები ვიყავით. ლექსის მსმელი ადამიანები!

ვუსმენდით დორსს, გვყავდა საკუთარი მორისონი ლექსოს სახით და უკვე ათასჯერ გადაღეჭილ როკ-ოპერასაც მეათიათასჯერ ვნახულობდით.

ღამის თევები

ვარძია, ღამე, კლდის ქიმი, ჩვენ სამნი, რვეული, შავი პასტა, მთვარე და წინ მდინარის ხეობა, პირდაპირ მთვარით განათებული გამოქვაბულები.

ერთადერთ რვეულში სათითაოდ ვწერდით ლექსებს, გვიყვარდა ექსპრომტი. ფლიაშკაც ერთი გვქონდა. ქარი უბერავდა და მთვარეს მოფარებული ღრუბლებიც ხელს გვიშლიდა წერაში. Read the rest of this entry »

Advertisements

Posted in მემორიზ | Tagged: , , , , , , , , , , , | 6 Comments »

მეუსაქმურე

Posted by vekoo on ივლისი 17, 2010

Alanis%20Morisette%20-%20One.mp3

კიდე რისი დროა? მმმ , ნეტა, რას იტყოდნენ ამ დროს უსაქმური კაცები …
კაცები : ) ფართო მცნებაა : D
დიდი ხანია კაცები ორად გავყავი : შენ და ისინი ; ) გირჩევ შენ და ვუარყოფ მათ. [ მე კი ვისაც ვუარყოფ არასოდეს, არასოდეს ვუბრუნდები ]
შეგეშინდა? მოიცა, დავფიქრდები … მეც მეშინია .
დავფიქრდი . ა, თურმე ფიქრისც შემძლებია , – მიკბენს შურიანი ))
ფიქრი კი, სხვა რამე- არა . რა სხვა რამე? ყველაფერი, რაც უნდა შემეძლოს.
ხოდა, მე ჟანეტი მიყვარს, ჩემი ჟანეტი, ჩემი ფრანგი გოგო ♥
კიდე რა მიყვარს? კიდე ცაში ღრუბლებზე სირბილი და ტბაში ბანაობა მიყვარს. : ))
გაგიკვირდა? მეც მიკვირს ამას რომ ვწერ .
ჩემი დილის მეგზური კბილის ჯაგრისი და ეპილატორია . და მერე მთელი დღე რა კარგია ოთახებში ფეხშიშველა ტანტალი … ♥
მიყვარს ფეხშიშველა, შენ მიყვარხარ .
თუმცა, ეხლა სიყვარულის დრო არაა. უსაქმურობის დროა !

პირადი ბლოგები, ბლა ბლა ბლა, არადა სხვა რამეზე წერაც არ შეიძლება …

  • “და მე სიყვარულს დავეძებ ყველგან,
    გაზაფხულიდან გაზაფხულამდე,
    როს აფეთქდება მთრთოლვარე ყლორტი
    და სუსხავ ძალას დაკარგავს მთვარე!”

ვწერდი 15 წლისა. ხოდა, ვიპოვე ეს სიყვარული და ერთი თხოვნა მაქვს :
მეუსაქმურე , აჩო …

Posted in მომავალი გროსმაისტერის ვნებანი, პიკანტური რეალობა, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , , | 2 Comments »

რთულია სექსი ძაღლებთან … ანუ ჩემი დიაზეპამი .

Posted by vekoo on აპრილი 8, 2010

ყველანი ვართ რაღაც დოზით ფსიქოდელიურები … ყველას გვყავს გულში პატარა ეშმაკები –ზოგს დიდი, ზოგსაც პატარა … ყველა ვართ მეამბოხენი, ყველას გვიხარია სიცოცხლე, მაგრამ ყველა არის დრო, ყველა ვნატრობთ სიკვდილს.

ხშირად გვინდა ის, რაც არ გვაქვს და უფრო ხშირად დაუფიქრებლად უარს ვამბობთ იმაზე, რაც ჩვენია.

ანამ…
(ფსიქოლოგიური პოეზია)
————————————————
ანამ დახურა ფანჯრები..
ანამ დახურა კარი…
ანამ გადადო ყურმილი..
აიღო კალმისტარი..
ანამ დაწერა წერილი..
ანამ ჩაიცვა შავი..
მერე გატენა ნაგანი..
ანამ მოიკლა თავი…

ტვინში დაიწყო შემოსევა..
ტანკებმა ლულები მიმართეს მისკენ..
ტაქტიკური გათვლებით ტვინი ორ დღეში ჩაბარდება..
გალავანი მორყეულია
საკვები გამოილია
წყალი დაბინძურდა..
მეციხოვნეები წუხანდელი ბობოქარი ღამის შემდეგ თვლემენ..
რთულია სექსი ძაღლებთან..
ქალები სასოწარკვეთას მიეცნენ და მკერდი დაიხოკეს..
რთულია სექსი ცხენებთან..
თუმცაღა ალყაშემორტყმულ ტვინში ჯერ კიდევ შერჩათ ღირსება
და ნამუსი,
და პატივისცემა,
რომ ერთმანეთთან არ იჟიმაონ…

ანამ გახედა სივრცეებს..
ანამ დალია წამალი..
ანამ იპოვა სიგიჟე..
ვიღაცის გადანამალი..
ანამ დაკარგა სურვილი..
ანამ დაკარგა ოცნება..
ანამ იცის რომ ეს ხალხიც
ამ ღამით დაიხოცება…

მეორე იერიში გალავნის დანგრევით დასრულდა..
ტანკებმა აიღეს ტვინი..
იგი იმდენად პრიალა აღმოჩნდა შიგნიდან,
რომ ტანკებსაც კი გაუჭირდათ შეღწევა..
ორდღიანი ალყის შემდეგ ტვინში დახვდათ:
ორი შიშველი მეციხოვნე..
მათთან ახლოს ორი მკვდარი ძაღლი..
და სამი ნახმარი პრეზერვატივი…
სამი თეთრი ცხენი…
მათთან ახლოს სამი მკვდარი ქალი..
და რეზინის ორი გაუხსნელი პაკეტი…
კიდევ ტვინში დახვდათ
ძველებურ სკივრში კარგად შეფუთული
და კარგად შემონახული
ბიბლია….
და ტანკებს გაახსენდათ ბიბლია…
და ბიბლიას გაახსენდა ტანკები…

ანამ დახურა ფანჯრები..
ანამ ჩაიცვა შავი..
მერე გატენა ნაგანი..
ანამ მოიკლა თავი…

======================

მიყვარს ეს ლექსი …

Posted in ამოხეთქა, ჩემი დიაზეპამი | Tagged: , , , , , , , , | 13 Comments »