ვეკოს ბლოგი – უჭუკლესი ჭუკლი

მიყურე და ისწავლე

Posts Tagged ‘სკოლა.’

ძველი მეგობრები

Posted by vekoo on თებერვალი 5, 2011

ხვალ ინტერნეტს გამითიშავენ. რამოდენიმე დღე არ მექნება.

ამიტომ ახლა მინდა ვწერო და წინასწარ გავამზადო პოსტები, მაგრამ დღევანდელისთვისაც რომ ვერაფერს ვიფიქრებ?

რა ვწერო, ყველაფერი თითქოს დაწერილი მაქვს, სათქმელიც აღარაფერია.

სულ 2 წუთი ვასვენებ ვწვები სკამის საზურგეზე, ფეხებს ვითბობ და ვფიქრობ.

არადა, რამდენია სათქმელი, რამდენია სალაპრაკო და გასაზიარებელი.

იცი როგორ მომენატრა მოყოლა?

მახსოვს, ადრე, 6-7 კლასში ყოველ საღამოს ტელეფონზე ვეკიდე და ჩემ კლასელ დაქალს დღის ამბებს ვუყვებოდი, არადა მთელი დღე ერთად ვიჯექით მერხზე .

გაუჩერებლად ვტიტინებდით და სალაპრაკო არასოდეს გველეოდა მაინც.

ჩემი ყველაზე ახლობელი დაქალი იყო. მისი ყველაზე დიდი საიდუმლოებები მე ვიცოდი. ჩემი? ჩემი …

უკვე მივხვდი, რომ გვანცაში შევცდი. რაც იმ სკოლიდან გადმოვედი რაღაცებს დავუკვირდი და ისეთ რაღაცებს მივხვდი, გამაცია 😐 ვიფიქრე, რომ მეგობრობა არ არსებობდა და არც ნდობა არ უნდა არსებულიყო.

რატო? სანამ ერთდ ვიყავით სულ მიკვირდა საიდან ხვდებოდნენ ჩემ შესახებ რაღაცებს . გვიან დავასკვენი. თუ არა ის, სხვა ვინ გამცემდა : ))

მერე ახალ სკოლაში გადავედი მე-10 კლასში. უკვე წინასწარ ვიცოდი, რომ იქ მხოლოდ უნდა მესწავლა, რომ “იმ სკოლაში” ძალიან თავისებული ბავშვები იყვნენ, რომ ყველა გარბოდა მათი კლასიდან, რომ ყველა მასწავლებლის შვილი და “რაღაცნაირი ” იყო. ჩემი  ერთადერთი მიზანი კი  იმ პერიოდში უნივერსიტეტში ჩაბარება იყო. ამიტომაც მისვლისთანავე განვუცხადე გოგოებს როცა “რაღაც ნიტო” შევამჩნიე- ჩემი მიზანი აქ სწავლაა, ამიტომ რაც არ უნდა გააკეთოთ, მაინც მკიდია, მე უნდა ვისწავლო, მეგობრებს მე აქ არ ვეძებთქო!

ვმეგობრობდი ბიჭებთან, განსაკუთრებით სამთან – მერე ერთი ლევანი ავსტრიაში წავიდა და დარჩნენ რეზო და ლექსო.

რაღაც განსაკუთრებული გვაკავშირებდა. ერთმანეთს პოეზიით ვესაუბრებოდით, საღამოოებით მესიჯების მაგივრად საყვარელი პოეტების ლექსებს ვუგზავნიდით,  ერთმანეთს ვეჯიბრებოდით ვინ უკეთესს ლექსს იპოვიდა.

რეზოს საოცარი ხელწერა ქონდა, დღემდე შენახული მაქვს.

ღამის თევები, წრფელი მეგობრობა, მე მათთან არ ვიყავი გოგო და ისინი ჩემთან არ ყოფილან ბიჭები.

ჩვენ სამივე ერთმანეთისთვის ადამიანები ვიყავით. ლექსის მსმელი ადამიანები!

ვუსმენდით დორსს, გვყავდა საკუთარი მორისონი ლექსოს სახით და უკვე ათასჯერ გადაღეჭილ როკ-ოპერასაც მეათიათასჯერ ვნახულობდით.

ღამის თევები

ვარძია, ღამე, კლდის ქიმი, ჩვენ სამნი, რვეული, შავი პასტა, მთვარე და წინ მდინარის ხეობა, პირდაპირ მთვარით განათებული გამოქვაბულები.

ერთადერთ რვეულში სათითაოდ ვწერდით ლექსებს, გვიყვარდა ექსპრომტი. ფლიაშკაც ერთი გვქონდა. ქარი უბერავდა და მთვარეს მოფარებული ღრუბლებიც ხელს გვიშლიდა წერაში. Read the rest of this entry »

Advertisements

Posted in მემორიზ | Tagged: , , , , , , , , , , , | 6 Comments »

ზღაპარი გრძელდება – სკოლა მთავრდება

Posted by vekoo on მაისი 20, 2010

ორივე ფეხით ვართ გახვეულნი მახეში , თანაც ისე, რომ ჩემით ვერ ვხვდებოდი და მარის რომ არ დავეტაგე ვერც ვერასოდეს გავიგებდი ალბათ. როგორ არ ეცადა  ჩემი მარადმწვანე მარიანა ჩემთვის თვალი აეხილა და დავთანხმებოდი ერთიან განმათავისუფლებელ მოძრაობაში თავმჯდომარის რბილ სკამს, მაგრამ სანამ უგემრიელეს შოკოლადის ჩხირებით არ მოვითაფლე.

Me, chocolate and MY Sweetheart on LINE

ძალიან შემიწუხდა სახე : დ საქმეები გვეძლებოდა , მაგრამ ერთობლივი ძალისხმევით მაინც ყველაფერი გამოგვივიდა მე და მარის და გაქცევა შედგა : გაინტერესებს მეტი? დააჭრე აქ Read the rest of this entry »

Posted in და–ტაგ–ულ–ებ–ი, პირადი სურათები, სურათები, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , | 11 Comments »

როცა შვილზე მხოლოდ 15 წლით ხარ დიდი…

Posted by vekoo on მარტი 31, 2010

“თქვენი ნომრიდან ზარია შემოსული და რომელი ხარ? “

აღარ მეგონა ასე თუ კიდე ვინმე ვინმეს იცნობდა : დ

წეღან ჩემ დას დაურეკეს ასეთი ტექსტით  და უმტკიცებდა თქვენგან დამირეკესო. სალომ გავარკვევ კარგითო.   ამას ეგრევე მესიჯიც მოყვა :

“ara, nu shewuxdebi genacvale ubralod damainteresa da shemidzlia gavigo tqven romeli xar tu tavxedobashi ar chamomartmev aa ”

ნუ, მეტს არც მოველოდი, ზუსტად  ძველი და მრავალნაცადი, კარგად გახუნებული სტილია გოგოს გაცნობისა,   მითუმეტს, რომ ჩემი დის და იმ ვიღაცის ნომრებს შორის მხოლოდ ერთი ციფრია განსხვავება .

ამ ყველაფერმა  ჩემი ყოფილი კლასელი გამახსენა : ძველ სკოლაში რომ დავდიოდი, მერვე კლასში  სამგორიდან ერთი გოგო გადმოიყვანეს, როგორც თვითონ მოგვიყვა, ობოლი იყო და მეზობლები ზრდიდნენ სამადლოდ, შვილად აღიარეს და თავიანთ ბიჭებთან ერთად საკუთარ გოგონად მიიღეს.

ჰოდა,  ეს გოგო  ჯერ კიდევ მაშინ არ იყო  მთლად დალაგებული , ორიოდე თვეში გადავიდა ჩვენგან და მას  მერე  თვალიც აღარ მოგვიკრავს.

მოგვიანებით  ერთი გოგო გავიცანი, მისი სოფლელი იყო და იმან მოგვიყვა : თურმე, ტელეფონზე ასე 1 ციფრით განსხვავებულ ნომერზე ვიღაც ბიჭი გაუცნია, ( ნეტა, ზარებს თვითონ უშვებდა თუ იმ ბიჭმა იპოვა? : დ ) , ის ბიჭი პატიმარი ყოფილა, ეს დებილიც იქ აკითხავდა და დაორსულდა : დ ეს რომ გაიგეს, სახლიდან გამოუშვეს ამ დედობილ–მამობილმაც , ამ დროს 7–8 თვის ორსული იყო უკვე  …

მერე სულ დაიკარგა და მისი აღარც კარგი და აღარც ცუდი აღარ გაგვიგია.

ნეტა, სად არის ეხლა, რას აკეთებს, წესით,  უკვე 5–6 წლის შვილი უნდა ყავდეს , ნეტა როგორაა და რა ცხოვრებით ცხოვრობს, ან იმ ბავშვს როგორ ზრდის  თუ საერთოდ არ გაუშვილებია.

წარმოვიდგინე ეხლა, რომ თავად მესამე კურსელს  I-II კლასელი შვილი მყავს მოსავლელი და ოოოო  … არ მინდა, გმადლობთ, თან რა სიტუაციაში .

რა სამწუხაროა, რომ ადამიანების ბედი ბოლოს ასე წარიმართება ხოლმე. არადა მშვენიერი გოგო იყო, მეგობრული და თბილი ,  ალბათ, ასაკის ბრალი იყო რომ თავში ტვინი ჯერ არ ქონდა და  ასეთ კაცთან დაიჭირა საქმე …

პ.ს. აქ ბოლოს წესით, უნდა მიმეწერა :  თუკი ვინმეს გეცნობათ ეს ისტორია და იცით ამ გოგონას შესახებ რამე, გამომეხმარურეთთქო :  ))

Posted in ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , | 8 Comments »

კახელი იგლესიასი და პამელა ანდერსონის დაქალი კურნიკოვა …

Posted by vekoo on თებერვალი 8, 2010

ანა კურნიკოვა და კლაუდია შიფერი გამოდიან კორტებიდან. ამ დროს, ენრიკე იგლესიასი გაიჩითა თავისი სასტავით. მისმა ერთ-ერთმა ამფსონმა სიმღერა დაიწყო

:

“- ცრემლიან თვალებს ნუ მალააავვვ”

ამას აშკარად ანას უმღეროდნენ. მას კი უკვე ყელში ქონდა ამოსული სტატუს Que. იგი ერთი 10 ნაბიჯით მიუახლოვდა ენრიკეს უცებ, არავინ რომ არ მოელოდა, შემოატრიალა თავის სექს-ბომბად აღოარებული სხეულის ნაკვთები და ენრიკეს აუღელვებლად, ნელა უთხრა:

“- ენრიკე, ერთი წუთი, მოდი აქ. “

იგი აბა რა ბიჭი იქნებოდა ერთ დაძახებულზე რომ გაქცეულიყო ანასთან და ცოტა ირონიულად კითხა ბიჭებს:

“- ბიჭებო, თქვენგან რომელია ენრიკე?”

ისინი კი, ანას საქციელით გაოცებულნი ერთ ადგილზე გახევებულიყვნენ გაშტერებულნი. ბოლოს, ენრიკე ანას წაყვა.

კლაუდია კი გზაში დატოვეს.

მიდიოდნენ. უფრო სწორად კი, მისეირნობდნენ და ორივეს მოსწონდა ეს სიახლოვე …

ბოლოს, კურნიკოვამ დაურღვია იგლესიასს მასთან ურთიერთობის იდილია:

“- იცი რაა, არ მინდა, რომ შენთან კარგი ურთიერთობა მქონდეს. მაგრამ, არც ცუდი მინდა, ასე რომ, ერთმანეთს დავანებოთ თავი. “

“- დავანებოთ რაა, შენ წერ მერხზე რაღაცებს, მე კი- არა.”

“- ეგღა მაკლია მერხზე რაღაცები ვჯღაპნო შენზე, მე არაფერი დამიწერია და არც არასდროს დავწერ.”

“- ან ის რა იყო ( ისევ უბერავს კახურად : D ) მეთ დეიმონს რომ დაურეკე და რაღაცები კახელოო… გვანცამ მითხრა, რომ შენ სამხრეთ აფრიკელებზე მაგარი სიმღერა მოგიგონია. “

“- მერე რა, ვისაც როგორ უსწორდებოდა ისე უბერავდა. შენ რაა, გინდა თქვა, რომ არაფერი ცუდი არ გითქვამს ჩემზე?!”

“- (ღიმილით) კი, მითქვამს.

“- (ანაც ღიმილით) ხოდა, ეგ იცოდე, რომ მეც ბევრი ცუდი მითქვამს შენ შენზე.

“- ხოდა ახლა მორჩა, ვსო”.

“- ვსო, ვსო. ”

და ასე დაშორდნენ ისინი , სკოლის ეზოს სხვადასხვა მხარეს გაუყვნენ.

უცებ, ბიჭი მოტრიალდა და ყველას გასაგონად დაიძახა:

“- შენ დაქალ პამელა ანდერსონს გადაეცი კიდე, რომ მაგარი სირია (გვანცას) ”

“- რაა? “

“- (უკვე ყვირის, ხმა რომ გააგონოს) პამელა მაგარი სირიაა … ”

2002  წელი

ღმერთო ჩემო, რა ფანტაზია მქონია მე-7 კლასში.

და “ვარსკვლავური” გემოვნება …

Posted in განწყობისათვის, ეს უნდა იცოდე, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , | 6 Comments »