ვეკოს ბლოგი – უჭუკლესი ჭუკლი

მიყურე და ისწავლე

Posts Tagged ‘ფული’

S.O.S. პრობლემა მაქვს

Posted by vekoo on ივლისი 14, 2011

when you have problem,just sing,your favorite,song,problem is,batter than,your voice

არ ვიცოდი რა ცუდი ყოფილა, როცა ვიღაცაზე მთლიანად დამოკიდებული ხარ, როცა შენი ბედ-იღბალი მთლიანად მის ხელშია – ზუსტად გამოვთქვი: ჩემი ბედ-იღბალი მის ხელებშია და მე სერიოზულად მეშინია.

ასეთი აღელვებული და შეშინებული არასოდეს მახსოვს ჩემი თავი, მით უმეტეს, ასე გრძელვადიანად – ვზივარ, ვწევარ თუ დავდივარ ყველგან ის და მისი მოვალეობა მახსენდება და ცუდად ვხდები, მინდა გავიქცე რეალობისგან და არასოდეს ვიფიქრო შედეგზე … თუ რა გამოუვათ …

გუშინდელამდე ამას ასე თუ ისე ვახერხებდი,- ჩემ გარდა არავინ იცოდა ჩემი გასაჭირი, გუშინ კი უკვე ვეღარ მოვითმინე და ‘გავსკდი’.

მგონი უკვე კონკრეტიკის დროა, თორე დარწმუნებული ვარ, ისეთ ვიღაცას მოიაზრებთ ჩემი წერის მუზად, ვინც არაფერ შუაშია არაფერთან და პირიქით, მამშვიდებს და მხარში მიდგას.

ე.ი. საქმე ეხება ჩემ საქორწილო კაბას.

საიდან დავიწყო არც კი ვიცი, უამრავი ხარვეზია, რომელიც დროზე უნდა გამოსწორდეს და არ ვიცი ბოლომდე გამიქაჩავს თუ არა ნერვები. ადამიანს, ვისთანაც შესაკერად მივდიოდი მთლიანად ვენდობოდი და ამ ეტაპზეც იგივე ჭკუაზე ვარ, მაგრამ უკვე ეჭვი მეპარება რამდენად გამიმართლდება იმედები.

რა მაქვს საწუწუნო? რამოდენიმე მიზეზია, რომელიც დროსთან ერთად გაჩნდა და მეტ-ნაკლებად ქრონოლოგიურად აქვე ჩამოვწერ.

  1. თანხა – თავდაპირველთან შედარებით ჯერ ორჯერ გაიზარდა, შემდეგ კი 1/3ედით მოიმატა. ანუ 266% გახდა თავდაპირველთან შედარებით. ეს დიდი პრობლემა არ ყოფილა, იმიტომ რომ ისედაც დაახლოებით ამ ფასად ვაპირებდი, მაგრამ უკვე მორიგებული ‘სტავკა’ ასე რომ იზრდება  უკვე უსიამოვნო მომენტია. მაგრამ მიუხედავად ამისა მაინც დავთანხმდი ამ წინადადებას იმ იმედით, რომ საბოლოოდ ზღაპრული გამოვიდოდა  : ))

  2. ვადები –           1) ე.წ. ‘პრიმერკებისათვის’ შეთანხმების მომენტში ასეთი წინადადება იყო, რომ მინიმუმ 5-6 ჯერ მაინც დამჭირდებოდა  მისვლა. ეხლა დაახლოებით 10ჯერ მაინც ვიყავი უკვე და კაბის ჯერ ნახევარიც კი არაა დამთავრებული.                                                                                                                                                                         2) კვირაში უკვე თავისუფლად ასწრებდნენ შეკერვას – 2 კვირა უკვე გადის და ჯერ შედეგს ვერ ვხედავ.

  3. დამოკიდებულება დიზაინერთან არ მაქვს პრეტენზია, მაგრამ თვითონ მკერავი აგდებულად ეკიდება ჩემ შეკვეთას. მაქვს განცდა, რომ უბრალოდ დროს წელავს და ერთ მონაკვეთზე რომ ძაფს გადაატარებს იმის მოსაზომადაც კი მიბარებს.როცა აკა იქაა და რამეს შევჩივლებ მაქსიმალურად მისმენს და ითვალისწინებს ჩემს სურვილს, მაგრამ ის ქალი … ერთი სული მაქვს იმ კაბას როდის გავიძრობ და იქიდან გამოვვარდები ხოლმე. უსიტყვო და მორცხვი ტიპი არ ვარ რომ არ ვუთხრა უარყოფითი ჩემი აზრი  და დამოკიდებულება ვინეს. მაგრამ უნიკალური ფრაზა: ‘ჯერ ყველაფერი ხო კეთების მომენტშია და ეგ როგორ იქნება ჯერ’ უკვე ნერვებს მიშლის.  და საერთოდ მიკარგავს იმ კაბის ჩაცმის სურვილს.

  4. დეტალები ყველაფერი ისე არაა, როგორც უნდა ყოფილიყო. ორი მნიშნველოვანი დეტალი საერთოდ სხვანაირი მინდოდა. 1) კორსეტი – კორსეტის კაბასთან თანხვედრის ადგილი გადაჭრილია და შემდეგ გადაკერებული, რაც კატეგორიულად არ მინდოდა – სხვანაირად არ გამოვიდოდაო , ამას ყველაფერს ისე გავაფორმებთ, რომ საერთოდ არ გამოჩნდებაო. და ეჭვი მაქვს არ მომეწონება არც ეს ორნამენტებით გაფორმებული და მერე უკვე ძალიან ცუდ რაღაცას ვიზავ. 2) ქვედა ნაწილის სილუეტი – უბრალოდ მოკლედ ვიტყვი, რომ შესაცვლელია.კიდე არის რაღაც რაღაცები, რაზეც არ მინდა თავი კიდე ძალიან დებილად დაგანახოთ და არ დავწერ. მეც არ ვიცი კატეგორიულად რატო არ ვითხოვ რამეს როცა იქ ვარ ხოლმე, მაგრამ ვჩუმდები ერთი უბრალო და ელემენტარული ფრაზის გამო : ჯერ კერვის პროცესია და ყველაფერი ისე იქნება, რომ მოგეწონება, როგორ შენ გინდოდა.თუ ბოლოს მართლა ასე არ იქნება მერე მომიწევს მეც ვიმოქმედო.

ამის წამკითხავ ნებისმიერს გაუჩნდება შთაბეჭდილება ეს სად მივიდაო, მაგრამ ასე არაა, სოლიდურ ადამიანთან მივედი შესაკერად და წინა პოსტში ვახსენე კიდეც. [ https://vekoo.wordpress.com/2011/06/28/palmebis-chrdili-da-saqorwilo-kaba-vol2/ ] ძალიან ცუდია, რომ ჯერ შედეგი სახეზე არაა და უკვე უკმაყოფილო ვარ, ყველაფერი კი ისევ და ისევ დამოკიდებულების ამბავია – აკა რომ როგორც არის ისეთი დამიკიდებულებით არ იყოს ჩემ მიმართ, კარგა ხნის წინ გამოვართმევდი უკან ფულს და სხვასთან მივიდოდი, მაგრამ ეხლა მე მომწონს მისი მუშაობის სტილი, რასაც ვერ ვიტყვი მის ერთ_ერთ მკერავზე.

ძალიან მინდა შემდეგი პოსტი იმედიანი იყოს …

სახელის გატეხვას თავის გატეხვა გერჩივნოსო – ნათქვამია კიარადა, ბლოგერის ყბაში ჩავარდნას თავის გატეხვა გერჩივნოსო და მართლდება : )) სამაგიეროდ, თუ ყველაფერი მართლა ისე გამოვიდა როგორც მაიმედებენ, ამაზე მეტი უფასო რეკლამა რა იქნება :დ

Advertisements

Posted in ამოხეთქა, ივენთ-განხილვა, პიკანტური რეალობა, ქორწილი, ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , , , | 20 Comments »

"აჩუჩუნება" ქმართან და ქმრის ბიძაშვილთან – აი, რას გვიშვება ჰორმონები

Posted by vekoo on ნოემბერი 22, 2010

შესავალის მაგიერ :

უბანი მაქვს ისეთი, რომ ყველამ ყველას ისტორია იცის, დაწყებული ვინ რომელი სარეცხი ფხვნილით რეცხავს ჭუჭყიან თეთრეულს დამთავრებული ახალშეძენილი მანქანის ცხენის ძალების რაოდენობით.

ჩემს მეზობლად ახალი ოჯახი გადმოვიდა. 3 ბიჭი ჰყავთ. უმცროსის წინასააბიტურიენტო ციებ-ცხელებას თავად დავესწარი. მთელი სანათესაო ორივე ხელით იმას “ბალეშჩიკობდა”. მამიკო საზღვარგარეთიდან უგზავნიდა წახალისებისთვის მწვანე კუპიურებს, რათა უკეთ ესწავლა…

სიცხე მატულობდა და უფრო და უფრო მატულობდა წინასაგამოცდო ციებ-ცხელებაც. ეტყობა, ტემპერატურის მატება ცუდად აისახა ამ ბიჭზე და ჩააბარა თუ არა, სექტემბერშივე ცოლი მოიყვანა.

ბიჭი 16 წლის. გოგონა 15 წლის. ბიჭის დედა  თმებს იპუტავდა (და არამარტო) სიმწრისგან. სასტიკად არ უნდოდა ის გოგონა რძლად. ალბათ, ჯერ პატარები რომ არიან იმიტომ არ ესიამოვნათქო, ვფიქრობდით დედამისზე, მაგრამ შემდეგ, ჩვენც, რა თქმა უნდა, მთელმა უბანმა ვიცოდით (მისი წყალობით), რომ ეს 15 წლის გოგო გათხოვებამდე ყოფილა მასთან (იმ დროს 14 იყო).
დედააა, დაინგრა ოჯახი, კერა შეიბღალა. : | (აქ ხმებში ყვებიან მეზობელი ქალები ).
ნუ, რაც მართალია, მართალია, 14 ნუ… : D

მე ამოვხსენი ეს მინი-საუმლო და ვიცი რატომ თხოვდებოდნენ/ქორწინდებოდნენ უწინ ადრეულ ასაკში.

უკვე ისიც ვიცი რა მოყვება, როცა შენ სოფელში გასვენებაზე ჩასულებს შენ 15წლის რძალს შენვე საკუთარ ძმიშვილთან წაასწრებ :დ

ისიც ვიცი როგორი საღი თუ ლაყე კვერცხია მერე ამის ქმარი, ამის მერე ისევ თვალებში რომ შესციცინებს ახალგაზრდა პატარძალს :დ

ხო, კიდე ბევრი რამეც ვიცი უკვე: გამანათლა ამ გოგონამ: იცი რა კაია შეყვარებული? რატო არ გყავს? ძალიან მაგარიაო o_O

[ გულის გადაშლა “შემთხვევით გამვლელებთან” მადლობა ღმერთს, არ მიყვარს ხოლმე ]

პოსტის დაწერა სულ სხვამოტივებზე უნდა ამეგო და არა უბრალოდ ჭორაობაზე ((

მაგრამ გამეფანტა აზრები და უბრალოდ, საჯიჯგნად დაგიტოვებთ ამ ამბავს.

ზოგს ხომ ასე გიყვართ სხვის ცხოვრებაში ცხვირის ჩაყოფა და ყველაფრის თქვენ გემოზე მოკალაპოტება

P.S. არა რა, ბლოგოსფერო ხო აჟიტირებულია მსგავსი ამბებით და ვის ვისაში აქვს პოსტებს პოსტებზე აცხობენ, მაგრამ ამაზე ბინძური ბლოგი მე ჯერ არ მინახავს :დ

P.P.S. დამავიწყდა დამემატებინა, იმაზე უკეთესი ალბათ, არაფერია, ცოლი რომ სამგზავრო ფულს წაგართმევს (16წლის კაცს :დ) და უნივერსიტეტში არ გაგიშვებს :დ იმისთვის არა თქვენ რაც იფიქრეთ. ფული უნდა უბრალოდ :დ და ასე გრძელდება კვირები, სანამ საქმეში დედამთილი არ ჩაერთვება :დ

Posted in განწყობისათვის, ექსკლუზივი, პიკანტური რეალობა | Tagged: , , , , , | 9 Comments »

როგორ დავკარგე 100 ლარი

Posted by vekoo on ივნისი 1, 2010

ყველას გილოცავთ ზაფხულის დადგომას.  მე კი არც ეცადოთ რომ მომილოცოთ ეს დღე, თავიდანვე კრეტინულად რომ დაიწყო : დილით დამეძინა და სიკვდილ–სიცოცხლის გადამწყვეტი საქმე გავმაზე : | თან დედაჩემს აგრესიულად ველაპარაკე ნახევრად მძინარე და რაებიც ვუთხარი ეხლა რომ ვიხსენებ, შაი …

ხოდა, რატო არ მიყვარს [ უკვე ] ეს დღე : დღეს პირველად დავკარგე ფული.  სპორტის სასახლესთან მაკდონალდსში აჩოს უნდა შევხვედროდი, მარშუტკიდან რომ ჩამოვედი ხურდები საფულეში ჩავიყარე და სავარაუდოდ ჩანთაში ჩავიდე. მერე კარგა ხანი  საფულე აღარ დამჭირვებია და დღის ბოლოს მეტროში გასატარებლად პლასტიკური რომ დამჭირდა, ჩანთა მოვიჩხრიკე და აღარსად მქონდა საფულე.

დავიჩხრიკე ჯიბეები, მაგრამ ჩემი წითელ კოპლებიანი ბლის კუნწულებით გაფორმებული საფულე აღარსად იყო : ((( ვერ ვიპოვე : ((( ზუსტად ასეთი იყო სურათი როგორიცაა . ეს პირველი შოკი რომ გადავიტანე, მერე დავფიქრდი რა მედო იქ .

მთავარი ნიუსი  წინ მქონდა : (( გამახსენდა, რომ იმ დღის ბიგ–ბენის 70 ლარი მედო, დღეს უნდა გადამეხადა თი–ბი–სი ბანკში და ჩემი 25 ლარი და დანარჩენი რკინის ლარიანები და ხურდები. მთლიანობაში 100 ლარი.

აი, ვერ ვხვდები სად ამომივარდა, სად ამომაცალეს ან რა მოხდა საერთოდ. ეხლა რომ ვუფიქრდები ვერც იმას ვიხსენებ თავიდან მარშუტკიდან რომ ჩამოვედი და ხურდები ჩავიყარე , მერე ნამდვილად  ჩავდე საფულე ჩანთაში თუ შემთხვევით ძირს ჩამივარდა : |  მერე “პატარა” ჭყლეტვაშიც მოვყევი და შეიძლება იქ ამომაცალა ვინმემ : |  ვერაფრით აღვიდგინე ზუსტად მოვლენები. მაგრამ ფაქტი ჯიუტია საფულე აღარ მაქვს და  ელემენტარული 5 თეთრიანიც კი აღარ მაქვს :დ

ხოდა, მომეშხამა მერე ხასიათი. “კაი ამბავში” ვაპირებდით მე და აჩო მერე წასვლას, მაგრამ აზრი აღარ ქონდა. ვერ გავერთობოდი ასეთ ნერვებზე. ფულთან ერთად პირადობა და პლასტიკურიც მივაყოლე. კიდეც კაი ბოლო 1 კვირაა საფულეში აღარ ვტენიდი ყველანაირ საბუთს , თორე ყველაფერი აღსადენი გამიხდებოდა : ბიბლიოთეკების საშვები და სხვა პლასტიკურები, რამოდენიმე აუცილებელი ვიზიტკაც სახლში მიდევს უჯრაში და გადამირჩა დაკარგვას.

ყველაზე მეტად იმაზე მეშლებოდა ნერვები, რომ ვერაფრით მივხვდი რა მოხდა ისე სულელურად შემომეკარგა . არ მიყვარს თავს იდიოტად რომ ვგრძნობ ხოლმე : | თან უკაპიკო იდიოტად : |  ამას + ხვალ უკვე გადახდილი ქვითარი უნდა მქონდეს ბიგ–ბენის და დედაჩემს უკვე მე–2–ედ გამოვართვი ამის ფული და ეხლა რომ მეთვა დავკარგე–მეთქი საშინლად მიტყდებოდა . ყველაფერს რომ თავი გავანებოთ, რას იფიქრებს ქალი.

ხოდა, ეხლა წუწუნით ვიჯერებ გულს, იმიტომ რომ დღეს ჩუმად ვიყავი და თვალზე სიმწრის ცრემლი მქონდა გაჩერებული  : დ

ხოდა, გამოჩნდა ჩემი თეთრ არა, მარა ბრონზისფერ რაშზე ამხედრებული ჭუკლი და მიხსნა საძულველი გასაჭირისგან.

არა, დღეს მივხვდი რა . ასეთ დროს მატერიალურ დახმარებაზე არანაკლებ საჭირო და სასიამოვნო, დასაფასებელია მორალური თანადგომა, ისე გამომიყვანა მდგომარეობიდან და მანუგეშა აჩომ, რომ დღის ბოლოს უკვე ბედნიერად ვგრძნობდი თავს. მერე საფულეში რაც ქონდა ფული სულ მომცა :დ დედაჩემისთვის იმის თქმას ისევ აჩოსთვის გამორთმევა ვარჩიე. რაც არ უნდა იყოს,  უკვე ასე თუ ისე საერთო ბიუჯეტი გვაქვს, სადაც მივდივართ და როგორც ვერთობით ყველგან ერთად ვართ და როგორც ჯვრისწერის დროს ამბობენ ხოლმე “ჭირშიც და ლხინშიც ერთადო”. ხოდა, ფული იმიტომ მაქვს, რომ დამჭირდება გამოვიყენოვო და ეხლა შენ გჭირდება და ჩემი და შენი რამ გაყოვო და საბოლოოდ ჯიბეში ჩამიკუჭა. ამ დროს ქუჩაში ვიდექით და უკვე გამხიარულებული ვიყავი ცოტა და მეთქი, ბიჭო, ამ ფულს რომ მიდებ  ჯიბეში, რას იფიქრებს ხალხი :დ ჯერ ელაპარაკა–ელაპარაკა გოგოს და  ბოლოს დაკერა და ფულიც აქვე გადაუხადა, მერე ჩაჯდნენ და წავიდენთქო :დ ნუ, ამაზე ხო ორივე გავხალისდით და მერე ლუდები და კიშკა ვიყიდეთ. ვიყიდეთ რაა, აჩომ იყიდა :დ 2 ბოთლი ლუდი სულ თვითონ დალია, თავის სახლთან სკოლის ეზოში ნაძვების ქვეშ ვიჯექით. მომეწონა ის ადგილი.

მერე იქიდან როგორც იქნა შევკერე აჩო და თმის შესაჭრელად შევედით იქვე სალონში და მე როგორც მინდოდა ზუსტად ისე შევაჭრევინე და ბოლოს ისე მომეწონა ჩემი და–აფ–დეითებული შეყვარებული, რომ მარტოს არსად გაგიშვებთქო ვკაიფობდი. არ მესმის რატო იზრდის ასე თმებს, მოკლედ ბევრად უფრო უხდება.

ხოდა, ძალიან გამიგრძელდა ეხლა სიტყვა და საბოლოოდ სახლში ნასიამოვნები დავბრუნდი :დ

პ.ს. დღის ბოლოს სტილისტისთვის რომ მიეცა იმის ფულიც აღარ დარჩა და მეკაიფებოდა, უკვე საფუძვლიანად დაიწყე ჩემი გატყავებაო :დ მერე რას იზავ ხო წარმომიდგენიაო :დ

ნუ, ჩემი სიცოცხლეა რა : )))

Posted in ყველაფერი ჩემზე | Tagged: , , , , , , | 19 Comments »